Ilo Ilo (2013)

Mijn eerste kennismaking met een film uit Singapore heeft me verrast. Het is een authentiek ogend, zij het fragmentarisch verhaal over een doorsnee gezin dat middenin een financiële en economische crisis worstelt met de nodige tegenslagen. Dat heeft zijn weerslag op de onderlinge relatie tussen man, vrouw en hun rebelse zoontje. De brave Filippijnse huishoudster dreigt nogal eens het kind van de rekening te worden van het hoge stressniveau, maar zij laat zich niet makkelijk uit het veld slaan.

Een enigszins ongebruikelijke film zonder hoogte- of dieptepunten, die met zijn eerlijke vertelstijl neigt naar een docudrama. Het aanzien zeker waard.

Geen gedonder maar een rustig, maar tevens scherp relaas van hoe de gevolgen van de economische crisis de gedragingen van een familie gaan beheersen. Twijfelgevoelens en opgekropte onmacht leiden naar een asociaal optreden, naar het grijpen naar een illusionair reddingsmiddel, tevens één van de dodelijk gevaren van de consumtiemaatschappij of naar het opdrijven van een pestgedrag.

Tekenend vooral is de positie van het aupair-meisje dat reeds weet wat er dient opgeofferd om rond te komen en daarbij het dansen naar andermans pijpen lijdzaam ondergaat.

Knappe vertolkingen van de vier hoofdpersonages.

Meer van dit mag.

Oprecht overkomende film die de daarin optredende karakters mooi neerzet en uitwerkt. Tiger-mum, die statusgevoelig is en meer wil in het leven. De goedige en wat talentarme vader, die niet aan haar verwachtingen kan voldoen. Jiale, die de onderhuidse spanningen onbewust aanvoelt en deze omzet in klierig gedrag. En tenslotte Terry, de huishoudster die in haar moeilijke situatie probeert haar waardigheid te behouden.

De goede kritieken vind ik terecht, want de film boeit en blijft boeien en de karakters blijven geloofwaardig en menselijk. De film deed me overigens ook sterk denken aan La Nana (2009), waar ook de relatie huishoudster/familie centraal staat.

Anthony Chen heeft veel van zijn eigen ervaringen verwerkt in het script en onderstreept het belang van de nanny/huishoudster voor de Singaporese gemeenschap (en het gemak waarmee men daar overheen kijkt) met deze film. Met het verdriet van de kinderen wordt bijvoorbeeld geen rekening gehouden als de nanny (en surrogaatmoeder) plots om één of andere reden wordt ontslagen.