Ilo Ilo (2013)

Geen Jia Zhangke, Tsai Ming-liang, Johnnie To en Wong Kar-Wai maar nieuwkomer Anthony Chen gaat er met het Gouden Paard vandoor. Wie had dat gedacht?

Een sociaalkritische film over een gastarbeidster, neergezet binnen een authentiek overkomende sfeer. Het verhaal over zich vreemd voelen en eenzaam zijn, over een neerbuigend systeem en over de knotsgekke situatie dat iemand om de kost te verdienen, land, huis en haard en eigen kind in de steek moet laten om te zorgen voor het kind van een ander, had emotionele scènes, maar werd niet sentimenteel. Door momenten van onvervalste humor en warmte werd het verhaal ook niet te somber. Er werd goed geacteerd.

Vanaf 8 januari 2015 in de bioscoop (Contactfilm)

EDIT: release is voor onbepaalde tijd uitgesteld.

Mijn eerste kennismaking met een film uit Singapore heeft me verrast. Het is een authentiek ogend, zij het fragmentarisch verhaal over een doorsnee gezin dat middenin een financiële en economische crisis worstelt met de nodige tegenslagen. Dat heeft zijn weerslag op de onderlinge relatie tussen man, vrouw en hun rebelse zoontje. De brave Filippijnse huishoudster dreigt nogal eens het kind van de rekening te worden van het hoge stressniveau, maar zij laat zich niet makkelijk uit het veld slaan.

Een enigszins ongebruikelijke film zonder hoogte- of dieptepunten, die met zijn eerlijke vertelstijl neigt naar een docudrama. Het aanzien zeker waard.

Van uitstel komt afstel, zeker?

Mochizuki Rokuro

Vermoelijk wel ja, want in een recente mailing zie ik de titel niet meer bij toekomstige releases staan...

Bij Contact film kan-ie zomaar weer ineens opduiken hoor.

Dat komt wel eens voor ja. Afwachten...

Heeft Contact Film ooit een film niet uitgebracht? Wacht nog steeds heel geduldig op deze.

18 juni dus?

Negen van de tien stemmen 3.5*. Zeldzame eensgezindheid.

Ja, nog heel even geduld maar release gaat dus door.

Opeens zijn mensen 4* gaan uitdelen. Dat was natuurlijk niet de bedoeling

Echt wel, ik zat lange tijd ook op 3.5*, want de film heeft imperfecties, maar ik vond er gewoon teveel gave scènes inzitten. Het shot van een kinderhand met een pluk haar trok mij over de streep. Dat doen alleen Aziaten (zo'n shot dan, zonder erna een shot van het gezicht te editten, niet het uittrekken van haren). Zelfbewust gemaakt, soms net wat teveel gezocht drama. Verder gewoon heel mooi.

Zie dat ze hem draaien op 10 en 15 december hier in Kortrijk, ga hem ook wel eens gaan kijken denk ik.

Geen gedonder maar een rustig, maar tevens scherp relaas van hoe de gevolgen van de economische crisis de gedragingen van een familie gaan beheersen. Twijfelgevoelens en opgekropte onmacht leiden naar een asociaal optreden, naar het grijpen naar een illusionair reddingsmiddel, tevens één van de dodelijk gevaren van de consumtiemaatschappij of naar het opdrijven van een pestgedrag.

Tekenend vooral is de positie van het aupair-meisje dat reeds weet wat er dient opgeofferd om rond te komen en daarbij het dansen naar andermans pijpen lijdzaam ondergaat.

Knappe vertolkingen van de vier hoofdpersonages.

Meer van dit mag.

Heerlijk relaxte film die soms pijnlijk is om naar te kijken, maar toch wel een zekere luchtigheid weet te behouden en soms zelfs af en toe grappig is. Het verhaal ging ook elke keer net een andere kant op dan ik had verwacht en had gevreesd. Aangename, rustige manier van vertellen ook. Mooie verrassing!

4,0*

Oprecht overkomende film die de daarin optredende karakters mooi neerzet en uitwerkt. Tiger-mum, die statusgevoelig is en meer wil in het leven. De goedige en wat talentarme vader, die niet aan haar verwachtingen kan voldoen. Jiale, die de onderhuidse spanningen onbewust aanvoelt en deze omzet in klierig gedrag. En tenslotte Terry, de huishoudster die in haar moeilijke situatie probeert haar waardigheid te behouden.

De goede kritieken vind ik terecht, want de film boeit en blijft boeien en de karakters blijven geloofwaardig en menselijk. De film deed me overigens ook sterk denken aan La Nana (2009), waar ook de relatie huishoudster/familie centraal staat.

Anthony Chen heeft veel van zijn eigen ervaringen verwerkt in het script en onderstreept het belang van de nanny/huishoudster voor de Singaporese gemeenschap (en het gemak waarmee men daar overheen kijkt) met deze film. Met het verdriet van de kinderen wordt bijvoorbeeld geen rekening gehouden als de nanny (en surrogaatmoeder) plots om één of andere reden wordt ontslagen.