The Deadly Companions (1961)

Herkende meteen Will Wright uit The Blue Dahlia. Die was uit 1946, toen leek hij al oud; oud geboren lijkt het wel. In deze Western uit '61 is hij in de 60 en lijkt niet veel ouder geworden.

Verder grotendeels met @Brix' review eens. Maureen O 'Hara met Will Wright veruit de sterkste performance. Met de (suicidale) Brian Keith heb ik niets, mist charisma; lijkt kloon van die George Peppard, ook een typisch jaren 60 13-in-een-dozijn acteur.

Poster suggereert weer een situatie, die niet in de film zit, zie ook poster van Day of the Outlaw, etc..

Maureen was zeker geen femme-fatale; leggy foto's van haar zjjn tov haar collega's ook zeer sporadisch op Internet te vinden bijvoorbeeld. Hooguit busty pics voor haar LP's.

't Verhaal, tempo en lengte van deze Western vind ik prima, en over muziek is al genoeg gezegd; volledig uit de toon.

Laatste zin plot zou misschien beter kunnen zijn: " Yellowleg krijgt echter onderweg te maken met een weerbarstige Kit en problemen met Billy, Turk en de Apachen''

IMDb *6/10, vooral vanwege inbreng Maureen O 'Hara, die ik vaker in dit soort rollen had gezien..

He'd get his revenge all right, but then he'd lose the one thing he had to live for

Ergens eind februari bracht de BBC een ode aan de overleden Maureen O'Hara. Het was weliswaar een ietwat verlate ode (O'Hara stierf in oktober op 95-jarige leeftijd) en ze bestond uit deze The Deadly Companions en This Land is Mine. Allebei uiteraard opgenomen en even getwijfeld welke ik zou opzetten. Uiteindelijk, en dat zal de aandachtige lezer niet verbazen, voor The Deadly Companions gekozen omdat die een net iets kortere speelduur had.

En ik wou ook wel eens zien wat voor debuut Sam Peckinpah had gemaakt. Een naam die een serieuze status met zich meedraagt, maar wel één die me tot nu toe nog niet echt kon overtuigen. Pat Garrett & Billy the Kid en The Wild Bunch zijn vermakelijke films maar ook niet meer dan dat. Soit, met The Deadly Companions is het duidelijk geworden dat Peckinpah en ik nooit grote vrienden gaan worden. Sowieso al een ietwat lastigere film om zonder ondertiteling te zien aangezien Chill Wills wel eens de neiging heeft om binnensmonds te mompelen, dat in combinatie met zijn taalgebruik maakt het nog wat lastiger, maar het is bovenal gewoon een saaie film. Hoewel het boek van Albert Sidney Fleischman waar de film op gebaseerd is nog wel een interessant uitgangspunt bevat, is de tocht van Kit met haar dode zoontje traag en zonder enige vorm van spanning.

Ik begin ook mijn twijfels te hebben of ik eigenlijk echt fan ben van het Western genre. De films met John Wayne liggen me erg goed, maar dat vind ik dan ook simpelweg een fantastische acteur. Het was via hem dat ik ook Maureen O'Hara heb leren kennen en dat blijft toch een enorm goede actrice. Werkelijk nog geen enkele slechte rol van gezien en ook als saloongirl Kit overtuigt ze. Voor het overige wordt er vooral aandacht besteed aan de drie mannen. Brian Keith kent als Yellowleg niet echt bijzonder veel charisma en de vete met Chill Wills (Turk) is maar zozo. Dan vond ik de gluiperige Steve Cochran als Billy een stuk beter. Kleine bijrol ook nog voor Jim O'Hara en dan werd de film ook nog eens geproduceerd door Charles B. Fitzsimons, nog een telg uit de O'Hara clan.

Ik heb in de loop der jaren wel wat van Peckinpah bijeen geraapt omdat ik dacht dat het een regisseur ging zijn die me wel ging liggen dus ik wil de gok nog wel eens wagen met Ride the High Country, Ballad of Cable Hogue en Junior Bonner. Als die me echter niet liggen, dan vrees ik dat het daar gaat ophouden tussen mij en de regisseur.

2*

Een beetje moeizame film omdat de goede elementen steeds struikelen over oneffenheden in het script en de produktie. De vier hoofdacteurs passen prima in hun rol (hoewel veel critici vinden dat Maureen O'Hara te oud is om een "dance hall girl" te spelen en daardoor ongeloofwaardig is), het ziet er allemaal prachtig uit, en de manier waarop de twee centrale plotlijnen (Brian Keiths wraakmissie en Maureen O'Hara's tocht) elkaar kruisen is intrigerend, maar tussendoor gebeuren er te veel dingen die mij uit de film halen. Het stadje voelt nooit "echt" aan, de twee kompanen laten zich op merkwaardige wijze steeds koeioneren door Yellowleg terwijl ze weten dat hij niet (goed) kan schieten, het is absurd dat Keith zomaar een kamp met Apaches binnen zou kunnen sluipen (ook al zijn de Indianen dronken), en het begraven van een compleet rijtuig in de woestijn lijkt me een helse klus en bovendien belachelijk wanneer je bedenkt dat een beetje spoorzoeker de sporen van zo'n onderneming één-twee-drie zou hebben opgemerkt. En dan heb ik het nog niet eens over de overdadige en ongepaste muziek gehad... Nee, ik wilde The deadly companions zien omdat Sam Peckinpah als regisseur op de titelrol vermeld staat, maar zijn inbreng valt maar moeilijk te onderkennen in deze film die voornamelijk een project van O'Hara en haar producerende broer is. (Strother Martin als dominee?!?)