Anni Felici (2013)

Deze film afgelopen avond in de sneak gezien. Een verhaal over jaloezie, woede, familie, kids. In het kort gezegd; alles wat een relatie onaangenaam kan maken. Dit soort films scoort over het algemeen hoog bij het Arthouse 50+ publiek. Niet bij mij echter. Ik vind dit soort films over het algemeen gewoon strontvervelend. Dat geldt dus ook voor deze Italiaanse film waarin de hoofdrolspelers uitblonken in verschrikkelijk irritant gedrag. Het is het mooie begin en nog enkele scènes die mij er uiteindelijk van weerhouden dit drama de laagste waardering te geven. Tja, als je kunstenaar bent en je werkt met naaktmodels, dan is er nu eenmaal de gouden regel; begin nooit een relatie. Daar komen alleen maar problemen van. Uitzonderingen daargelaten, uiteraard.

2,0*

De jaren zeventig worden nog al eens verbeeld als het bastaardbroertje van de jaren zestig. Zo ook in Anni Felici, waarin het streven naar vrijheid niet leidt tot zelfontplooiing, maar tot onzekerheid en het kwetsen van geliefden. Het stel Guido (een hedonistische kunstenaar) en Serena (de jaloerse vrouw) brengt de film vooral kibbelend met elkaar door. Hun kinderen worden daarbij vooral genegeerd, het zijn de ouders zelf die moeten opgroeien. Qua inhoud wordt dit nooit een heel bijzondere film en qua vorm is het, op best wel goede details na, met al dat gekibbel ook niet heel prettig. Dat maakt het geen slechte film, maar ook niet een waarvan ik echt genoten heb.

Een langere recensie kun je hier lezen: Recensie Anni Felici (ZUBB.nl)

De jaren zeventig zoals ik ze me herinner.

De drang naar de eigen vrijheid, naar de eigen ontplooing, zonder daarbij acht te slaan op de impact die dat noodzakelijkerwijs op de omgeving heeft. En de voorspelbare conflicten die dat met zich meebrengt. Een wat verwarde ideologie zonder realisme, zonder consequenties, maar met een hoop slachtoffers.

Gelukkige jaren, daarmee. De ietwat wrange boodschap wordt er duidelijk door. Maar een prettige film is het zeker niet, en een goede eigenlijk ook niet - eerder een nauwelijks te waarderen document van een erg verwarde tijd. Wel mooi in beeld gebracht en goed gespeeld, maar nauwelijks meer dan een door ieder zelf te waarderen tijdsbeeld.

Mooi spel van Micaela Rammazzotti. Fijne film wel, hoewel nergens bijzonder. Jammer dat de sprong in het water aan het einde nog terugkomt, want die overgang naar de auto was nu juist zo leuk gedaan. Verder past Anni Felici naadloos in de jaren van luchtigheid met melancholieke ondertoon die de Italiaanse cinema doormaakt.

Een film over een beginnend kunstenaar en zijn jaloerse vrouw die zowel hem als zijn kunst probeert te begrijpen. Maar dit gaat uiteindelijk wel ten koste van hun relatie. En dan is er ook nog een leuke rol weggelegd voor de kinderen. De film bouwt ook best mooi op. Er wordt prima geacteerd en de jaren zeventig sfeer van de film spreekt me ook erg aan. En toch blijf ik aan het einde steken op drie sterren. En het waarom weet ik eigenlijk niet zo goed. Misschien toch omdat de film niet diep genoeg gaat of niet de juiste emotie weet te raken die je zou verwachten. Dat is waarschijnlijk dan ook mijn conclusie nu ik zo aan het schrijven ben. De film wekt hogere verwachtingen dan hij uiteindelijk waar weet te maken. Er had nog iets meer uit gehaald moeten worden om er een echte topper van te maken. De potentie had de film zeker.