Shy People (1987)

Deze film is van de regisseur van Runaway train en Blizhnij krug (The inner circle), dat ook wel fraai was en waarvan ik het begin heb gezien, maar die ik nooit heb uitgekeken- snap nog steeds niet waarom niet trouwens.

Over deze film bezigde de vara-gids termen als "fraai", "indrukwekkend" en "poetisch". De Volkskrant-site repte zelfs over "misschien wel het mooiste werk van Konchalovsky".

Ik werd, geleid door mijn nimmer aflatende zoektocht naar interessante filmpjes, zeker gestimuleerd door bovenstaande teksten en heb de film dan ook gezien (BBC, zondagnacht).

Het is zeker wel een mooi filmpje, erg rustig en serieus. Vooral Hershey acteert erg sterk. Het verhaal voldoet prima, maar het zijn vooral de fraaie, sfeervolle beelden die blijven hangen. In het bijzonder de delen van die film, die in het moerasgebied geschoten zijn, zijn erg mooi.

Het is niet een film voor iedereen, denk ik. Daarvoor is het iets te volwassen en serieus. Soms is het een beetje verstild zelfs. Maar voor wie van het mooiere werk houdt, kan dit wel eens wat zijn.

Deze film zit diep onder het stof zo te zien. Fraai drama nochtans, met een zeer mooie cinematografie. Zelden heb ik de bayou in Louisiana zo mooi gezien in films. De bayou vormt een grens tussen de allerlaatste wildernis, bewoond door mensen van een heel ander slag, en de moderne beschaving. De inwoners lijken zich hier niks van de modernisatie aan te trekken. Ze leven met hun eigen gewoontes en hun eigen bijgeloof.

Diana en haar dochter, op zoek naar verre familie komen aan bij hun Sullivan kozijnen op een eilandje in de swamps. Daar zitten duistere familiegeheimen verborgen overschaduwd door de herinnering aan Joe, de reeds 15 jaar vermiste echtgenoot van Ruth en oom van Diana. Het is vooral de clash tussen twee culturen die elkaar niet begrijpen. Een clash die op sommige momenten best heftig wordt. Hershey speelt een markante rol als inwoonster van de backwoods Ruth. Het verhaal is vrij dun maar geen vrees... het wordt nooit saai door de prachtige beelden en de fascinatie die deze geïsoleerde mensen uitstralen. Wie van Winter's Bone heeft genoten moet deze dringend eens zoeken.

Het trage, claustrofobisch overkomende, spannende, maar ook ongeloofwaardige en onhandige melodrama, was bedoeld als cultuurclash die de verschillen in waarden bloot moesten leggen. Gevolg was dat de personages te karikaturaal werden neergezet. De beelden waren visueel sterk, glashelder en sfeervol.

In Cannes had deze film met "beste actrice" voor Barbara Hershey en een nominatie voor de Gouden Palm voor de regisseur zeker succes.

Mij kon die ruw-rauwe prent, met zo goed als ongeloofwaardige toestanden en personages die amper te plaatsen zijn, niet echt bekoren.

Er zat wel een zekere spanning in maar dan alleen bij het zich afvragen welke onwaarschijnlijkheid zich in de volgende scene zou voordoen.

Merkwaardig was de fotografie van dit akelig moerasgebied.

Eens met alle berichten hier. Het is een rare film geworden omdat het te ongeloofwaardig is om een goed sociaal drama te zijn. Maar het is ook niet consistent en meeslepend genoeg om een weirde expressionistische trip te zijn. Best wel jammer, want dit had echt een toffe film kunnen zijn.

Redelijke film over een vrouw en haar dochter die naar hun verre familieleden afreizen om een boek te schrijven. De twee verschillende culturen staan centraal hier, maar het had wat boeiender uitgewerkt mogen worden. Zeker wel een aantal goeie scenes, maar de film is ook te traag. Wel prachtige beelden van de moerassen in Louisiana .