The Curse of the Mummy's Tomb (1964)

Sfeervol griezelen.

Met het kleurgebruik en de sfeer zit het wel goed in deze oude griezelfilm. De acteerprestaties schommelen een beetje maar storen nergens. Wat wel een beetje stoort is dat na het goede begin de film tegen het einde een zwakke duikvlucht neemt. Ook de scenes met de mummy vallen nogal tegen.

Redelijk.

Geproduceerd en geregisseerd door Michael Carreras.
Wederom wel een redelijke mummie film uit de Hammer stal.
Het acteer werk is van wisselende kwaliteit, maar er zijn geen storende uitschieters.
Enkel het personage van de oude professor komt wat stoffig en statig over, maar dat was voor een gedeelte ook de bedoeling volgens mij.
De mummie ziet er goed uit, maar komt helaas weinig in actie. Naast de moord in de steeg weet hij eigenlijk geen memorabele scenes te creëren.
Zoals bij haast iedere Hammer productie is er wel weer de nodige aandacht besteed aan de kostuums en de decors. De kostuums zien er dan ook goed en authentiek uit en de decors zijn ook prachtig. Onder andere de sarcofaag waar de mummie in zit.
Qua verhaallijn weet de film niet te verassen: er is weer een oude vloek, enz. Behalve dan de wending op het einde, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik die een beetje belachelijk vond. Daarnaast kwam het ook allesbehalve geloofwaardig over.
Geen massale klopjacht, zoals in de Universal mummie films, maar dat past eigenlijk ook niet zo bij de Britse stijl.
Als kind spraken mummies bij mij altijd wel tot de verbeelding, maar ik moet zeggen dat ik film mummies nooit echt angstaanjagend kan vinden. Toch valt er nog wel voldoende te beleven met deze Hammer productie (zelfs zonder de iconische Peter Cushing en Christopher Lee).

Ouderwetse horrorfilm die het meer moet hebben van de sfeer en acteerwerk. De mummie zelf stelt niet zoveel voor. Maar er valt genoeg te beleven dankzij de cast, de authentieke kostuums en de mooie decors . Opmerkelijk is ook het mooie aanwezige kleurgebruik in deze film. Het verhaal is simpel en gaat natuurlijk over een vloek. Toch lof voor de zorgvuldige opbouw en aandacht voor de personages. Naar het einde ontaardt het verhaal in wat ongeloofwaardigheden wanneer de mummie Annette (Jeanne Roland) achtervolgt in de riolen. Anderzijds heeft die slotscène wel een sterke troef met de boobs van Jeanne Roland die elk moment uit haar jurk eruit kunnen springen. 6/10