Windtalkers (2002)

De eerste keer dat ik de film zag vond ik er niet veel aan maar laatst heb ik hem nog eens gekeken en vond ik het best een mooie film.

Vooral de oorlogsbeelden zien er zeer mooi en realistisch uit. Het verhaal kan me opzicht niet zoveel bekoren maar de actie zag er goed uit. Nicolas Cage vond ik trouwens goed acteren in deze film, maar de Navajo-Indianen waar het verhaal over ging (zoals Adam Beach) kwamen niet goed uit de verf.

Een ietwat miscaste Cage in een ongeloofwaardige oorlogsfilm wordt toch nog enigszins te pruimen door de regie van Woo, die wederom weet hoe je actie in beeld brengt. Redelijk.

Deze film is een van mijn favorieten had ik in mijn eerste commentaar gezegd, het kon dan ook niet uitblijven dat ik hem opnieuw heb bekeken, en dit keer op blu-ray.

En de prent is er alleen nog beter op geworden, prachtige beelden een een fenomenaal geluid.

Een aanrader !!!

Geen geweldige oorlogsfilm, wel een vermakelijke.

Kennelijk is op waargebeurde lijnen gebaseerd en hadden de Amerikanen gebruik gemaakt van Navajo-taal om codekrakers te voorkomen. Ik vond het verhaal vrij interessant.

De film biedt genoeg actie en verschillende schermutselingen tot wel heuse aanvallen op zwaar verdedigde Japanse lijnen. Actie is wel in orde, evenals bijbehorende geluid. De wapens zien er netjes uit en ook de uniformen van Amerikanen en Jappen. Ook heb je een paar beelden van lichte tot zware pantser. Ze hadden daar wat meer mee kunnen doen dan het gewoon als ornament gebruiken om een beeld te vullen.

Wel was het op meer dan genoeg stukjes uit gevechten totaal ongeloofwaardig. Heeft iemand geteld hoeveel Cage gedood had? 40, 50, 60...? En het is niet alleen Cage die als een Iron Man vrijwel immuun is voor kogels, maar andere 'helden' uit zijn eenheid. Priv. Chick, Pappas, Harrigan, allemaal CoD mannetjes die met gemak even 15 Jappen neerknallen. Ook het einde was om van om te draaien. Na zeker 40 man te hebben gedood, gaat onze Cage net voor de cavalerie dood... Als ik zoiets wil zien, speel ik inderdaad CoD o.i.d. Ik had me eraan geërgerd en is absoluut een dikke minpunt.

Meer dan wat toffe actiemomenten, mooie beelden van Saipan en uitstekende geluid heeft deze Woo-film niet veel te bieden. Oorlogs-fanaten zullen dit wel geweldig vinden, maar oorlogs-kijkers met een strenge kritiek denk ik niet.

Woo kan zich beter focussen op andere soorten films als de geweldige Hard-Boiled met Chow.

John Woo die na het hedendaagse schietwerk nu naar de 2de wereldoorlog keerd met Windtalkers. En ik moet zeggen dat ik dit nou niet echt bepaald een superfilm vond. Het idee is leuk: naast de Amerikaanse helden gaan er nu ook Indianen het slagveld op om de Jappen te lijf te gaan. Wat volgt met hele spectaculaire schietpartijen waarbij de Amerikaanse macht maar misschien een schotwondje (of 10) oploopt en gewoon nog door kan rennen en de Jappen al na 1 kogel dood gaan. En dat is dus wat ik niet echt zo kan waarderen in oorlogsfilms. Misschien zijn China en Japan nog grotere vijanden vanmekaar en dat misschien vandaar John Woo de film zo heeft gemaakt. Windtalkers is eigenlijk gewoon meer een dom vermaak actiefilmpje en geen oorlogsfilm. Over Windtalkers heb ik dus wel een beetje een dubbel gevoel. Nicolas Cage en ook Christian Slater doen het dan weer wel erg goed en opzich zijn de slagvelden wel eens baanbrekend maar het is niet echt zoals het hoord. Windtalkers had als het goed is een serieuze oorlogsfilm moeten wezen maar haalt hier het niveau van Rambo.

3,0*

In hoeverre een film als deze zich aan historische feiten houdt, kan ik niet echt nagaan. Voor mij is het dan belangrijk of een film met een verhaal deze geloofwaardig blijft en dat is hier zeker het geval.

Het verhaal over de Navajo-indianen die worden opgeleid tot codesprekers vond ik zeker interessant. Met een regisseur als Woo aan het roer, weet je daarnaast dat hij zich wat minder richt op het verhaaltechnische aspect van de film, maar vooral wat meer op de actie. Die actie is hier zeker weer spectaculair en aan ontploffingen dan ook geen gebrek in deze film. Die actie is dus goed, maar ook het verhaal bleef redelijk boeiend, zodat de ruim twee uur dat de film duurt, toch behoorlijk snel voorbij raast.

Het acteerwerk is grotendeels in orde, maar hoofdrolspeler Cage zet toch wel een vrij zwakke rol neer. Hij is op sommige momenten net te weinig overtuigend en ik vind hem ook niet echt iemand die in een oorlogsfilm past. Desondanks vond ik het toch een fijne film, die lekker wegkijkt en behoorlijk geloofwaardig blijft.

Kleine 3,5*

John Woo is een regisseur waar ik altijd graag voor ga zitten, zo ook met deze film. Had deze film in een ver verleden wel eens gezien, maar ik wist er helemaal niks meer van.

Ik ging dus blanco de film in.

De film heeft zeker z'n zwakke kanten, maar zeker ook z'n sterke. Zo vond ik de actiescenes heel erg goed, lekker hard en rauw, precies hoe een WOII-film getoond moet worden.

De gevechten tussen de Jappen en de Amerikanen vond ik dan ook het hoogtepunt van de film.

Gelukkig komen er heel wat voorbij dus wat dat betreft hoefde ik me zeker niet te vervelen.

Helaas vond ik het verhaal niet goed uitgewerkt. De sterke kanten van een Navajo werden erg onderbelicht, terwijl de film toch over de Navajo-code diende te gaan.

De dialogen vond ik ook matig, tijdens het kijken daarvan zat ik alweer op een actiescene te wachten.

De acteurs vond ik redelijk, geen op- of aanmerkingen over eigenlijk.

De film verdiend een voldoende voor de sterke en rauwe actie, maar wel een nipte omdat het verder matigheid troef was.

Drie sterretjes dan maar!

Uitstekend actie/historie/oorlogfilm...

Prima verhaal...

Uitstekend acteerwerk...

Bekende acteur Nicolas Cage speelt zeer goed...

Mooi HD kwaliteit...

Perfect achtergrond geluid/

muziek (Dolby Digital)...

Matige film waarin een Amerikaanse sergeant een Navajo-indiaan, die gecodeerde boodschappen kan versturen, moet beschermen. De dik aangezette oorlogsscenes in combinatie met het overdreven acteerwerk van Nicolas Cage zijn vooral in de openingsscenes wat lachwekkend. De relatie tussen de twee mannen is wel goed uitgewerkt en is verreweg het meest boeiende aan de film. Net geen 3.0 sterren.

De films van John Woo staan dan wel voor actie, mooi zijn ze niet. Dan hou ik liever van pakweg Tony Scott of Michael Bay, wiens films meer dynamiek uitstralen. Windtalkers is de zoveelste oorlogsfilm en dan ligt de lat wel hoog. Het verhaal is wel boeiend en de actie valt nog wat mee. Maar de cast is compleet miscast en mooi is deze film ook niet omzien. Veel sfeer zit hier niet in. En dat heb je bij een oorlogsfilms toch nog meer nodig dan een blockbuster oorlogsfilm. Ik betrapte me er op dat het op den duur een sleur was om door de film te geraken. En echt opvallend was het ook nergens. Slecht was hij niet, maar een beetje te plat zullen we maar zeggen.

Geen al te beste Woo.

Even door het topic gevlogen maar opvallend weinig mensen die zich afvragen waarom een Chinees naar Amerika trekt om daar een film te maken over Navajo Indianen die ingezet worden tijdens WOII tegen de Japanners. Op zich geen verkeerd verhaal maar de man die het heroic bloodshed genre populair maakte is toch maar een rare keuze vind ik.

Ook raar is Cage in de hoofdrol. Ik kan Cage normaal wel hebben maar werd af en toe wat gek van de overdreven grimassen die hij telkens weer op z'n hoofd schilderde. De Indianen vond ik hun rol dan stukken beter vervullen.

Verder een nogal typische oorlogsfilm rond het Amerikaanse leger. Liggen mij meestal niet zo en ook hier vond ik het vaak maar wat macho onzin. Al moet ik zeggen dat de landing op Saipan best wel indrukwekkend was. De chaos van zo'n enorm gevecht kwam sterk naar voren, beste scene van de film wat mij betreft.

Woo verslikt zich hier een beetje, ook één van de laatste films op Amerikaanse bodem voor hem. Ben er zeker niet rouwig om want vind z'n Chinese/HK werk toch stukken interessanter en beter uitgevoerd. Windtalkers kan steunen op een leuk achtergrondverhaaltje, maar vervalt verder teveel in standaard Amerikaans oorlogsgeweld zonder daar veel aan toe te voegen.

2.0*

Qua chaos op het slagveld scoort Woo een dikke voldoende. Het bloed en de ledematen vliegen je om de oren, dat scoort toch een dikke plus. Qua verloop van het verhaal worden er ook relatief gewaagde keuzes genomen door verschillende personages het veld te laten ruimen. Natuurlijk niet gigantisch bijzonder, maar het viel me bij deze film wel op.
Verder is het soms een beetje te zoetsappig en verliest Windtalkers af en toe vaart, maar het viel gelukkig nog wel uit te zitten.

3,0*

Veel van verwacht, maar Woo en Cage kunnen me niet overtuigen.

Weinig tot totaal geen spanning. Actie komt als een diarree van granaten en doden over je heen terwijl met het gegeven van de film nauwelijks iets is gedaan.

Navajo-indianen waren net als kleurlingen veelal derderangs en daar wordt hier losjes over heen gefietst.

Het werd zelfs enigszins lachwekkend met al die stuiterende doden alsof ik naar een soort slechte karatefilm uit de 70-er jaren keek.

De slechtste Cage in een spanningsloze film.

Een half puntje erbij voor de Navajogedachte en al die andere onderdrukten.

Hoe kan je je nou vervelen bij een oorlogsfilm ???

Eigenlijk een typische Cage-film. Geweldige over-the-top momentjes bevat deze film dus genoeg. Een overdosis actie, eigenlijk te veel. Het had wat minder gemogen. Personages gaan dood wanneer het script dat voorschrijft, anders zijn de personages immuun voor kogels. Er zijn inderdaad oorlogsfilms die verhaaltechnisch beter uitgewerkt zijn dan deze, maar het is zeker geen slechte film. Wel een beetje te lang, na een tijdje heb je het wel allemaal gezien. Ik had liever wat meer achtergrond en karakterontwikkeling gezien ipv al die actie. Het kwam echt niet aan op een Jap meer of minder hier.

Eigenlijk wou ik Windtalkers al na een dik half uur afzetten. Toch de moeite genomen om hem uit te kijken. Het basisprincipe om een film te maken over de Navajo-Indianen is niet slecht, maar werd te flauw uitgewerkt. Het begin van de film alleen al. We zien een sneuvelend peloton op de Somlomonseilanden. Erg sentimenteel gebracht met de foute achtergrondmuziek. Eentje overleeft het weliswaar zwaargewond, Joe Enders (Nicolas Cage). Een normaal zou er genoeg van hebben. Hij niet. Hij herstelt op miraculeuze wijze, kan opnieuw lopen en sterker nog: opeens loopt hij een jonge bende recruten los uit het wiel, tja... en dan heb ik het nog niet over de wapperende Amerikaanse vlaggen die voorzl de onpas door het beeld wapperen.

Ook de rol zelf waarover de film draait, de Navajo-Indianen, is erg matig uitgewerkt. Er wordt nogal gewichtig over gedaan, maar nergens wordt het echt duidelijk wat nu eigenlijk het belang ervan was. De film is doorspekt met veel actie en ontploffingen, overdreven heroïek met een sausje übersentimentaliteit. De film kent een te hoog Rambogehalte en de kwaliteit - als die er al was - gaat volledig verloren in de rondvliegende kogels. Weinig emoties en betrokkenheid ook. De (vijandelijke) soldaten zijn kartonnen poppetjes die bij bosjes sneuvelen. Neen, niet goed dus. Nuja, van Woo kon je zoiets wel verwachten natuurlijk. Jammer!

Zo'n film die ik toch iedere keer weer een kans geef, en toch iedere keer weer hoofdschuddend afzet.

Dit onderwerp, de inzet van Indianen om het afluisteren van radioberichten door de Jappen tegen te gaan, plus het feit dat Saipan aangedaan wordt had een beter lot, cast, verhaal, acteerprestaties en design/stijl verdient. De film verliest zich binnen de eerste minuten al in een soort heroïsch kitsch gebeuren die misschien heel wat lijkt maar waar een ervaren kijker toch door heen prikt. Slow motion in een oorlogsfilm is ver-schi-ke-lijk le-lijk!!! Gewoon niet doen, nooit niet. Geloofwaardig is het ook al niet door hoe soldaten dingen doen, bootcamp en instructieles tactiek kennelijk overgeslagen, en vervolgens worden de kaarten sentiment' en 'drama' te veel getrokken. Het is een overdaad die bijna voor een karikatuur zorgt. Cage met zijn moeilijk kop voorop en straatschoffie Slater erbij. Beach, ook niet vies van een moeilijk hoofd, doet dan nog aardig zijn best net als andere indiaans aandoende acteurs.

Wat verder overblijft is wel een heel doorzicht en voorspelbaar geheel van drama, sentiment, heroïek, vooroordelen en uiteindelijk opoffering. Zoals ik zei, jammer, het onderwerp en locatie had zich prima kunnen lenen voor een geweldige oorlogsfilm. Nu niet het geval, sterker, dit product doet je zeer aan de ogen op enkele oorlogsscenes na, maar helaas heeft de film dan allang verloren.

Het had op zijn minst een prima oorlogsfilm kunnen worden. De film bevat vele van de vaste ingrediënten die je ook ziet in de meeste oorlogsfilms. Dappere Navajo-indianen die door het Amerikaanse leger in de tweede wereldoorlog tegen Japan worden getraind, tot codeerders. Spanning door een speciale code die onmogelijk te ontcijferen blijkt voor de Japanse tegenstander. Een romance tussen Joe Enders en verpleegster Rita. Maar nee deze film wordt letterlijk en figuurlijk verknald door de gevechtsscènes. Gek genoeg van een regisseur die meestal er wel mee uit de voeten kan Was deze verdwaald of kan hij niet anders? Werkelijk scènes van oorlogshandelingen die meer lijken op een actiefilm? Het voelt totaal onrealistische aan. Enfin je krijg niet heel veel meer dan ongeloofwaardige maar degelijke actie, aangevuld met de Indiaanse rituelen. Het lag niet aan Nicolas Cage, Adam Beach, Christian Slater of de rest van de acteurs want die deden het echt prima!

De "Windtalkers" vond ik een van de betere oorlogsfilms die ik de laatste weken heb gezien. Dankzij een goede kennis heb ik toegang tot redelijk wat oorlogsfilms momenteel en die ben ik druk aan het bekijken door de week omdat mijn vriendin niet zo gecharmeerd is van dit genre. Het verhaal gaat over Navajo-indianen die in een code hebben geleerd gebaseerd op hun eigen taal en dus niet door de Japanse tegenstander is te verstaan. Iedere Navajo code spreker heeft een "beschermeling" bij zich die op hen moet passen. Het gaat zover zelfs, dat als een code spreker in handen dreigt te vallen van de vijand, de "beschermende" marinier hem om het leven zal brengen, zodat hij de code door o.a. marteling niet aan de Japanners bekend kan maken. Ben Yahzee (Adam Beach) is de naam van de Navajo indiaan en hij wordt "beschermd" door sergeant Joe Enders (Nicolas Cage).

16 juni 1944 vallen de mariniers Saipan aan, een Oceanisch eiland, en totaal verliezen daar in de oorlog meer dan 5000 Amerikaanse soldaten de dood.

De code sprekers vormen een belangrijke schakel in het geheel en daarover gaat deze film.

Persoonlijk sprak het verhaal mij aan, de omgeving was prima en de acteurs spelen naar behoren. Wat ik soms wel lastig vind is het feit dat de camera vaak te druk in beweging is. Het is dus goed kijken en volgen door de kijker(s).

Een mooie 7 als resultaat.

Woo op oorlogspad.

Nooit echt mijn regisseur geweest, zat dan ook niet te popelen om een oorlogsfilm van 2 uur afkomstig van hem te bekijken. Toch geef ik films binnen dit soort kader wel vaker een kans en bovendien kan een volbloed actieregisseur middenin de oorlog vast wel wat betekenen. Voor mij tikt het alleen eerder de standaard van Woo aan.

Cage blijf ik als acteur waarderen, maar dan in de rollen waarbij hij wat energieker en losbandiger is. Dit soort films beperken hem in zijn kwaliteiten. Logisch ook, want uiteindelijk moeten er mensen van vlees en bloed staan, maar de aparte uitstraling van Cage past daar niet echt in. Overige rollen zoals die van Stormare en Ruffalo ben je ook zo vergeten. Via Beach komen er op cultureel vlak wat thema's samen, maar ook dat wordt nogal onsubtiel uitgewerkt.

De oorlogsscenes wisselen vaak. De omgevingen worden aardig nutteloos naar voren gebracht. Lelijk camerawerk vooral, een Woo die alles om zich heen laat ontploffen maar alles vervolgens van afstand bekijkt. Toch wordt het explosief en bombastisch genoeg neergezet, waardoor je het vermaak in het lawaai wel makkelijk kan vinden. Aangezien er ook genoeg sequenties van zijn, is het verder geen probleem om de film uit te zitten.

Jammer genoeg is de film wel lang en weet inhoudelijk niet veel meer te bieden dan wat vermakelijke oorlogsmomenten, maar voor een film die toch vooral de verkeerde kant moet laten zien krijg ik hier eerder de indruk dat het allemaal wel gezellig is in de rimboe. Van Woo heb ik ze minder gezien, maar dat dit vervolgens wat mij betreft één van zijn betere films is zegt voor mij ook genoeg.

"Didn't want your white brothers thinking you were the best we had."

Zoals ik al vaker zeg, en ook persoonlijk wel echt weet is dat ik nog niet de grootste Woo fan ben, ook ken ik zijn werk ook nog helemaal niet zo héél goed. Windtalkers was een film die al wel enige tijd op mijn lijst staat, maar dat kwam ook meer door Nicolas Cage aangezien ik destijds wel een enorme fan van hem was. Dat is hedendaags dan wel weer wat minder geworden, spijtig genoeg kan ik niet zoveel met de beste acteur de en de meeste van zijn recentere films. Toch vond ik Windtalkers wel leuk, maar is het eigenlijk meer een bombastische dopamine spektakel dan dat het écht een goede film was.

Het eerste half uur is een leuke kennismaking hoor, en ook leuk om dit hele verhaal eens aan het daglicht te stellen. Toch jammer dat Woo er maar weinig mee doet, ja Yahzee moet inderdaad achter Enders aan rennen, althans Joe moet hem inderdaad zien te beschermen, alleen dat is ook wel zo'n beetje alles wat de film laat zien. Van het hele "vertalen" krijg je maar weinig mee, en ook dat hele "ontvoeren" is maar weinig aanwezig, je ziet er eentje die inderdaad werd ontvoerd, waar Joe Enders dan ook erg veel moeite mee had om zijn taak te voltooien, de o zó stoere Joe Enders.

Goed, nadat ze een uur lang over de slagvelden heen rennen, al schietend door een mijn veld, is het einde memorabel maar ook niet meer dan dat. Woo doet gewoon waar hij goed in is, en Michael Bay is er soms niets bij. De film is prachtig aangekleed, dat zeker, maar daar blijft het ook wel bij. De slagen waren echt wel gaaf om te volgen, en het is soms nog best lekker gore. Alleen kan ik er ook niet meer over zeggen noch vinden, want meer kent de film niet. Gooi daar een beetje schaamteloze racisme tegen aan, en je krijgt een heel leuk melodramatisch effect binnen deze oorlogsfilm, die uiteindelijk ook gewoon te lang duurt, maar stiekem dus wel vermaakt.