Big Bad Wolves (2013)

Vooraf best huiverig voor 'de hype'. Tarentino vond hem goed is zo'n beetje de beste reclame die je kunt hebben. In eerste instantie vond ik 'm ook best oke, film is vermakelijk en lang best spannend, maar hoe langer ik er over na denk hoe minder ik 'm vind. Het script is gewoon niet zo goed. Er is amper aanleiding die man zo te martelen alleen omdat hij is gezien in de buurt van het vermoorde meisje... Afijn de hele film door ook geen enkele aanleiding te geloven dat hij iets gedaan heeft. Er komt zelfs een gasbrander aan te pas. Maar dan is hij het ineens dus toch.. Verrassend maar echt goed? Vergelijkbaar met 'onze' TBS eigenlijk.

Die vader kwam ook niet direct over als een man waarvan de dochter net vermoord was. Grapjes bij de vleet enzo. Verder hangt er een bepaald soort sensatiezucht over de film. De martelingen zijn pijnlijk om te zien, maar niet bepaald beter of anders dan wat je gewend bent.

2.5*

Tarantino die het de beste film van het jaar vind. Voor vele misschien goede reclame, maar voor mij het tegenovergestelde maar verder wel erg vermakelijk.

Wel vrij aardig allemaal maar veel strookt er natuurlijk niet. Die hele Gidi komt helemaal niet over als een rouwende vader, vooral uit dit had veel meer uitgehaald mogen worden. Ook wordt de twist gepresenteerd alsof het zo verrassend moest zijn maar is dus helemaal niet het geval. Veel te opzichtig ook.

De onderhuidse spanning tussen het trio is redelijk maar ook hier het gevoel dat dit niet volledig benut wordt. Al worden deze twijfelachtige narratieve elementen nooit zwaarwegend door de humor die zo nadrukkelijk aanwezig is.

Al is de film wel zeer degelijk gemaakt en mag het door de gewelddadige scenes geen verrassing heten dat QT hier een harde plasser van krijgt.

Voor mij is het niet zo heel relevant waarom de vader nauwelijks emotie toont over de dood van zijn dochter. De enige emotie die ie toont is zijn wraakgevoel. Sommige feiten worden "plots" gepresenteerd. Ik heb er niet te veel vragen bij gesteld. Dat houdt de vaart erin. Het is ook een film die mij niet veel reden gaf tot diep nadenken over de geloofwaardigheid. De humor en spanning maakt veel goed. Ik heb de feiten daarom makkelijk geaccepteerd en liet me dan meeslepen met de spanning van elke nieuwe scene/ wending. Je kan het naief noemen...maar ik heb oprecht genoten.

Gidi met z'n droge houtje-touwtje-vest..? Die is ook zo gestoord als een deur haha, net als z'n vader. Wat een geweldige move in de film dat opa als lieve oude man soep komt brengen en enkele momenten later met een gasbrander op z'n gemak die totaal hulpeloze kerel behandelt. Eigenlijk zijn ze behalve de agent allemaal van het padje af, zo terugdenkend, leuk gedaan. Maniacs are most afraid of maniacs.. en het lijkt me niet voor niets Big Bad Wolves te heten.

Verder heb ik me erg vermaakt. De humor, meestal afkomstig van de agent, is vaak veel te flauw maar het hele gedeelte vanaf aankomst in het landhuis steekt prima in elkaar: boeiend, spannend, soms grappig (die blikken van ze) en erg degelijk gefilmd. Vind het ook een goede keuze dat er vrijwel niet stil wordt gestaan bij de schuld/onschuld-vraag van Dror, best een frisse aanpak.

PS moest bij die vader constant denken aan Michael van Praag : )

Sfeervolle film van Israelische bodem met een aantal geinige vondsten zoals die Palestijn op het paard. Toch weet de film mij niet te overtuigen. Alles speelt zich af in één tempo en ondanks enkele geestige momenten wordt het nergens echt grappig.

Quentin's knikker.

Dat Quentin Tarantino al jaren van het padje is weet elke cinefiel. Het niveau van 'Reservoir Dogs' en 'Pulp Fiction' werd nergens meer gehaald en op twee aardige kungfu-flicks en een hoop geforceerd cool ander gedoe bleek zijn grootste hedendaagse verrassing een blanke rol laten invullen door een donkere acteur. Niet dat Django slecht was, maar echt goed? Neen, het niveau van de twee eerder genoemde films werd sowieso nooit meer gehaald na Travolta's comeback.

Dus als de hoogstwaarschijnlijk zichzelf door ja-knikkers omringende regisseur, die sneller tevreden is dan ooit tevoren, een film de hemel in prijst betekent dat niet dat die film deze plek ook echt verdient. Het is natuurlijk fijne reclame, maar 'Big Bad Wolves' heeft het niet echt nodig. Het schept verwachtingen die eigenlijk alleen maar kunnen tegenvallen. We blijven namelijk hoop houden in de filmbelofte van weleer. Ook al weten we stiekem dat hij allang is volgevreten.

Ook hier heeft hij het mis, zelfs bij de film van een ander. Want hoe erg Tarantino ook genoten heeft van deze Israëlische misdaadkomedie, dit is niet de beste film van het jaar. Bij lange na niet zelfs. Toch is hij wel de moeite waard. Niet vanwege de zogenaamd choquerende martelingen. Maar wel in de aanloop er naar toe wanneer nog niet alles helder is en de spanning moeiteloos samengaat met de humor. In de donkere kelder werkt de mix echter een stuk minder.

Goed.

Ik was niet echt fan van de debuutfilm van dit israëlische regisseursduo, het erg wisselvallige Rabies uit 2010, maar deze tweede poging bevalt een stuk beter. Qua toon zwalkt het geheel nog steeds tussen spanning, drama en humor, maar het script zit uiteindelijk goed in elkaar en de makers hebben een aantal (nare) verrassingen voor de kijker in petto. De laatste tijd hebben we meer films gezien over dit onderwerp (pedofielen worden verdacht van allerlei misdaden; boze vaders gaan hen met alle beschikbare middelen te lijf), maar gelukkig voelt deze variant (on)fris en redelijk origineel aan. Camerawerk, vormgeving en muziek zijn eersteklas, vooral in de eerste helft van de film. Tegen het einde ontspoort de boel en wordt alles een beetje flauw en vergezocht.

Best tricky. Je moet het maar durven om een dosis (zwarte) humor toe te voegen aan iets waar pedofiele gruwelmoorden centraal staan. Sowieso wel een gewaagd filmpje waar je meerdere kanten mee op kan. Ik zie het vooral als een groffe, gitzwarte komedie die, met vergelding als katalysator, dienst doet als een parabel voor het huidige Israel. Die Arabier op een arabier zal niet voor niks een paar keer langskomen.

De falende politie en militaire achtergrond van Gidi en zijn vader zullen daar ook wel wat mee te maken hebben. Op andere vlakken werkt het in ieder geval wat minder, daarvoor zijn het me te veel typetjes in en rond de kelder. Verrassend pakt het ook niet uit, met nul andere verdachten weet je wel zo ongeveer hoe laat het is. Het horror element blijft wel wat beter overeind met de nogal ongezouten martelingen.

Lol, dat heeft het dus wel. Droog en donker, maar zeker aanwezig. Als (o)pa begint over de vuurproef en een barbecue, kan ik daar wel om lachen. Gidi heeft een bepaalde kalmte over zich heen, die hier prima past, maar écht aanslaan wil het om een of andere reden niet. Moeilijk om de vinger op de zere plek te leggen, maar het lijkt een zekere brille te missen, waardoor het slot het met minder impact moet doen.

Pijnlijke film uit Israël, met overduidelijk een flinkse dosis gitzwarte humor, in combinatie met een erg gevoelig thema.

Het thema dat kinderverkrachters of seriemoordenaars even op een pijnlijke manier op hun plaats worden gewezen spreekt me altijd aan en uiteindelijk is het wel loffelijk om te zien hoe zij alle pijn zullen ontvangen van een vader of betrokkenne. Terecht! Denk je gewoon als kijker. Helaas wil het wraakthema ook nog wel eens flink anders lopen, dat zie je bijvoorbeeld maar met films als I Saw the Devil of 7 Days en deze. Nouja... deze weet de kijker ook weer continu weer te switchen van gedachte.

Het oergevoel zal er altijd blijven, als een een of andere creep aan jou kind zit, en in dit geval hebben we het wel over een zwaargestoorde kinderverkrachter die zo zijn misselijkmakende rituelen op zijn slachtoffertjes uitvoerd, dan zal en moet de verantwoordelijke gewoon lijden tot zijn dood. Zo denkt hier de ontslagen politieagent Micki over, die met zijn roekeloze actie om de verdachte Dror, tevens een leraar er eens langs van te geven met zowel een opgerolde telefoonboek, maar door gebrek aan bewijs in combinatie met zijn actie, mag hij vertrekken, maar hij laat het er hier niet bij zitten, en er is inmiddels weer een nieuw slachtoffertje en hij doet weer een poging om Dror te grazen te nemen, maar iemand anders is hem al voor: de vader van het slachtoffertje.

En die heeft wel plannen om Dror eens goed de les voor te lezen en Dror op alle fronten pijn te doen zoals ie het in de planning heeft staan om bij de slachtoffers te doen, maar dat gaat ook wel echt behoorlijk ver en Micki begint hierin echter wel een beetje ongemak te voelen, waarbij er bijna de hele film door een psychologische machtspelletje ontstaat tussen de 3 mannen. Dan komt ook nog eens de opa van het slachtoffertje die ook zo zijn trucjes uit zijn diensttijd vanonder het stof vandaan haald.

Je zou haast weer denken: heerlijk, hoe zo'n vuile viezerik even goed te grazen word genomen, maar dat laat de film echter niet toe, en hierbij stel je als kijker continu de vraag: is Dror nou manipulatief of is hij echt werkelijk onschuldig? Dit concept heeft echt fatale gevolgen met een genadeloos einde die je nooit zal vergeten.

Ja, dit was weer even een andere blik op een gruwelijk thema, die misschien nog gruwelijker wordt gemaakt dan het al is. Uitstekende opzet!

4,0*

Big Bad Wolves is te beschouwen als een relatief makkelijk formule werk in het achterhaald ´(zwarte) humor misdaad´ hoekje, met daar overheen gegoten de toevoeging van een verwachte iets modernere, maar ook te vaak gebruikte twist. Voorbeelden zijn er bij uitstek.

Vanaf het begin is het echter met zoveel bravoure in beeld gebracht, met een flinke knipoog, groots opgezet, aangedikt en met een overdonderende score van componist Frank Ilfman, dat het uitstekend werkt. Na verloop van tijd zwakt het geheel wat af, passeren varianten op uitgekauwde humor, maar het is de Hithcockiaanse spanning die de film overeind houdt.

Het feit dat niemand minder dan Quentin Tarantino dit de film van het jaar noemde bewijst dat zelf de grootste filmkenner de plank wel eens misslaat. Hoewel deze Israëlische productie duidelijk is geïnspireerd door Tarantino’s Reservoir Dogs kunnen Keshales en Papushado maar niet beslissen of dit een misdaadthriller is of een zwarte komedie. Leraar Dror [Rotem Keinan] wordt verdacht van de verkrachting en moord van een meisje. Het bewijs is weliswaar flinterdun maar dat weerhoudt agent Micki [Lior Ashkenazi] er niet van de man eigenhandig onder handen te nemen, niet weten dat een getuige de mishandeling van deze verdachte fotografeert en online plaatst. Dat komt Micki op een schorsing te staan en betekent dat Dror vrijuit gaat. Maar daarmee is de kous nog niet af, zeker niet wanneer iemand anders besluit het heft in eigen handen te nemen. Bevat een paar gewelddadige momenten maar geen spanningsopbouw, ook al door de onderkoelde vertolkingen. En de zwartgallige humor zorgt eerder voor fronsende wenkbrauwen dan voor een glimlach.