The Sound of Belgium (2012)

Wat een kneuterige start van deze docu. Wel grappig dus ook om al die grijze hoofdjes erbij te zien. Uiteraard zijn er ook genoeg jongeren geweest die stijldansten en dergelijke. Het eerste half uur geeft nog wel inhoudelijkste gedeelte van de evolutie naar new beat weer. Maar hij is veel te traag. Waarschijnlijk is dat expres gedaan om te zorgen dat de kijker deze muziekstijl onbewust extra gaat waarderen?

Daarna wordt er steeds meer nadruk gelegd op de scene. Dat is niet echt een wonder, want inhoudelijk valt er denk ik ook niet veel over de muziek te zeggen. Tenzij de makers er een heel technisch verhaal van hadden gemaakt. Je kan ook merken dat de jeugd dit gewoon nodig had om uit hun dak te gaan, zich te uiten via een kledingstijl, ergens bij te horen, elkaar te versieren enz.

Blijkbaar werd new beat veel volgens de wensen van de scene gemaakt. Men ging uit van hun reactie en daar werd het op aangepast. Een handige manier om als publiek te krijgen wat je wilt. En het leverde ook genoeg op omdat het dus niet op de radio werd gedraaid. Jammer dat zangers/zangeressen playbackten. Het zou beter geweest zijn als ze alleen maar gedanst hadden. Maar ik heb tijdens de 90’s ook genoeg lol gehad met house, dus ach.

Jammer van het 1e half uur, maar best o.k. om een keer gezien te hebben.

2,5*

Uitstekende muzikale documentaire die de historie van Belgische elektronische muziek in kaart brengt, en vooral focust op de periode waarin ons land heel even wereldberoemd was: de hype van de New Beat. In het eerste deel wordt kort de evolutie geschetst van Vlaamse kermissen over orgels die draaiden op karton, tot de eerste dancings. De zwart-witbeelden die de geschiedenis reconstrueren worden voorzien van pompende beats voor een aparte sfeer, de aangename voice-over en het zichtbare enthousiasme van de hoofdrolspelers uit die vervlogen tijden zorgen ervoor dat het aangenaam kijken is. Als er overgegaan wordt naar de New Beat stuurt Devillé de documentaire meer richting Belpop. De kwaliteit van dat programma indachtig is dat geen slechte keuze. De interviews zijn interessant, de tijdsgeest wordt uitstekend gevat via het veelvuldig gebruik van archiefbeelden, het muzikale overzicht is duidelijk volgbaar. Hoogtepunten (het succes van dancings als Boccacio, de grote invloed in het buitenland) en dieptepunten (de commercialisering van de New Beat, de drugsrazzias en bijhorende einde van vele megadancings) komen beiden aan bod, al verliest Devillé nooit de controle. Vakwerk, en een aanrader voor iedereen die enigszins interesse heeft in de Belgische elektronische scène. 4*.

Leuk.

Maar toch wat onevenwichtig, vooral het laatste half uur dan. Met het eerste half uur had ik geen problemen. Misschien niet zoveel met dance te maken, maar echt OH ZO Belgisch. Met aardig wat humor in elkaar gestoken en vaak leuk geëdit.

Het stuk over de New Beat zelf was ook boeiend. Ik was nog iets te jong om het bewust mee te maken, maar ken wel een paar nummers en herinner me uiteraard ook nog de commerciële uitwassen. Verder wel wat "talking heads" maar alleen al dankzij het lekker platte accent best aardig. Niet van dat opgepoetste kneuterige Neder-Vlaams in deze docu.

Maar dan gaat het wat de mis in tijdens het laatste half uur. De uitgekozen personen klinken iets te melancholisch (zoiets als toen bestaat nu niet meer, blah blah), de focus is warrig en vooral het gemis van het Bonzai label vond ik maar moeilijk te verkroppen. Misschien wilden ze niet graag meewerken, maar aangezien ze zelf aangeven de dance scene tot 1995 te coveren had ik graag wat meer gezien dan 5 seconden Thunderball en Jones & Stephenson op de soundtrack. Volgens mij zat daar Fiocco nog even voor, om maar aan te geven wat een bende dat stukje was.

Ook een link naar Nederland miste ik een beetje. Je kan allemaal wel stoer gaan doen over "de donkere en harde Belgische sound van toen, maar net over de grens ontstand er nog een hardere variant. Begrijp dat ze daar niet teveel op in willen gaan (het heet niet voor niks The Sound of Belgium), maar een vermelding was toch niet verkeerd geweest.

Ook het ontbreken van de "Jump" is apart, toch ook een subgenre waar België aan de grondlegger stond. Niet mijn ding, maar ook dat wordt aardig stilgezwegen op het eind.

Njah, komt er eigenlijk op neer dat van het deel dat ik actief heb meegemaakt is de samenvatting erg pover vond. Het eerste deel was leuker, maar dat komt dan waarschijnlijk door mijn gebrek aan kennis over het onderwerp.

Toch leuk verder, want heb me zeker het eerste uur kostelijk vermaakt. Laatste half uur komt er vooral wat leuke muziek voorbij.

3.5*

Een docu met schwung, niet alleen door de beats, maar ook door zijn aanpak. Losjes, gezwind en met het nodige enthousiasme word je door de Belgische geschiedenis van de dancemuziek geleid. België als epicentrum van de new beat. De docu biedt nostalgisch feestgedruis en knallende muziek.

De Belgische megadancings waren destijds enorm populair en men kwam van heinde en ver om hier elk weekend te komen feesten. De docu geeft enkele leuke weetjes weer en ook zwaardere thema’s als het drugsgebruik wordt niet uit de weg gegaan.

Mooie afwisseling tussen sfeerbeelden, muziekintermezzo’s en de interviews. Goed gedaan van Devillé. Fijn om eens gezien te hebben.