Grzeli Nateli Dgeebi (2013)

Zo te zien is laatst elke Georgiër opgeroepen een 10 te geven op IMDb voor deze film

Zitten zeker enkele magische momenten in (vooral die met zang en dans), maar niet evenwichtig genoeg voor een topscore als je het mij vraagt. Bovendien vond ik de wat grijze waas die de gehele speelduur over de film hangt niet zo mooi, met name in de scènes die zich buiten afspelen. Qua cinematografie moet je denken aan de Roemeense new wave (kijk ook maar eens wie er DoP is), alleen worden die kenmerkende achtervolgende shots hier regelmatig vroegtijdig afgebroken, waardoor er van 'intens en hypnotiserend' - buiten enkele scènes - voor mij geen sprake was. Wel goed en naturel gespeeld door de jonge actrices inderdaad, maar dat lijkt sowieso eerder regel dan uitzondering te zijn.

Tsja... ik snap mijn voorgangers wel. Ik houd persoonlijk altijd wel van dit soort sfeerimpressies, want dat is het voor mij nog het meeste, het geeft in elk geval een aardige blik van een toch wel ver-van-mijn-bed land/cultuur, en ik vind dat aardig geslaagd. Maar echt geweldig... nee, inderdaad niet.

Kan ik me ook wel iets bij voorstellen

Daar ben ik het mee eens.

Toch een 3,5

Mijn kennismaking met de Georgische cinema is me niet meegevallen. Het is een nogal losse aaneenschakeling van scènes, die te vaak voortijdig en abrupt worden afgebroken. Daardoor ontstaat een springerig geheel zonder veel samenhang, zonder hoogte- of dieptepunten, zonder clou. Wellicht is de film bedoeld als metafoor voor het volwassen worden van Georgië als nieuwe staat. Dat is overigens ook niet meer dan een veronderstelling omdat ik niets beters kan verzinnen, allicht bij gebrek aan achtergrondkennis mijnerzijds over Georgië en de lokale cultuur. Het enige positieve dat ik heb kunnen ontdekken is het acteren van de twee jonge hoofdrolspeelsters, die erg naturel overkomen.

Van een productie met bescheiden middelen moet je geen visueel spektakel verwachten, maar inhoudelijk is dit een sterke film.

De politieke situatie van Georgië in 1992 is op de achtergrond aanwezig. Na het uiteenvallen van de Sovjetunie ontstond er een conflict met Rusland in de regio Abchazië. Sommige Georgiërs trokken daarheen als vrijwilliger. We krijgen ook wat van de volkscultuur te zien: de sombere samenzang van de meisjes en de solodans op het huwelijk. Tijdens deze dans lacht Eka niet één keer, zelfs niet wanneer ze applaus krijgt, bij wijze van stil protest tegen het gedwongen huwelijk van haar vriendin Natia.

Het gaat ook over universele thema's als vriendschap, volwassen worden en vrouwenemancipatie. Van de meeste mannen wordt een negatief beeld opgehangen: een dronken vader, een vader in de gevangenis, pestende jongens en dan dat gedwongen huwelijk.

Van haar vriendje Lado krijgt Natia een pistool, geladen met één kogel. Volgens het Tsjechovprincipe moet dat pistool op een gegeven moment afgevuurd worden. Je verwacht dat Natia de kogel zal gebruiken voor haar echtgenoot als weerwraak voor de moord op Lado, maar in plaats daarvan gooit Eka het geladen wapen het water in. Daarmee doorbreekt ze de cyclus van geweld. Geen oog-om-oog tand-om-tand meer, een boodschap die ook op de politieke situatie kan slaan.

Prachtige film. De meiden acteren super goed. Je krijgt echt een bepaald beeld van het leven in de hoofdstad Tbilisi. Mooi gefilmd. Een land wat aan de ene kant Europees wil zijn. Maar aan de andere kant nog erg conservatief is. Zeker de moeite waard om te kijken.

Er zit een nare smaak van oorlog, geweld, wraak, twist, armoede en niet echt vrij zijn in deze film die twee jonge meisjes ten tonele voert die, precies door die omstandigheden, een onbezorgde jeugd aan zich zien voorbijgaan.

Het tempo van de film ligt laag en de verwijzingen naar de achtergrondomstandigheden halen een vlotte overgang tussen de opeenvolgende scènes uit de film.

De twee hoofdactrices zetten wel een gevoelige act neer maar denderend is het geheel niet.

Mijn vierde film uit Georgië, en ook deze is de moeite, al blijft Simindis Kundzuli (2014) favoriet. Sterk gespeeld en een mooi tijdsbeeld van de periode in de jaren volgend op het uiteenvallen van de sovjetunie, en een subtiele verkenning van hoe het geweld zich in de psyches van de inwoners genesteld heeft. Ik zie de zeikzwam cinema duiding van MR ook niet hierin.

Nog 9 dagen te zien op Mubi (met VPN)

3,8*

Het leven in Georgië gezien vanuit het standpunt van twee schoolmeisjes. Ik noem dit soort films meestal een soort van toeristisch. Een film waarin maar heel weinig gebeurt, maar waar je wel een kijkje achter de schermen krijgt van hoe het er in een vreemd land aan toe gaat. Tegen het einde komt er hier overigens nog wel iets van een verhaal boven sijpelen. Maar het blijft allemaal erg mager. En vrolijk word je er ook allemaal niet van. Geen land waar ik enthousiast van word om eens naar op vakantie te gaan.

Het is schrijnend om te zien hoe verbitterd iedereen was, er wordt alleen maar gescholden, gepest, gevochten en gecommandeerd. Op zich niet heel raar natuurlijk, met de naderende oorlog op handen.

Er werd bij vlagen niet heel erg goed geacteerd door de twee tieners, waardoor ik zo nu en dan heel even afgeleid werd van het verhaal. Het is niet heel storend. In het geheel is dit gewoon een hele goede film.