Nena (2014)

Mooie film met een prachtige rol van Abbey Hoes als Nena. Mooie jonge vrouw ook. Film heeft behalve de aantrekkelijke Nena ook een goed verhaal. Haar vader die tot aan zijn hoofd verlamd is, hierdoor in een rolstoel gekluisterd zit en daarom het leven beu is. Kan dat me enigszins voorstellen en ik vroeg mij daarom ook af of ik in zo'n situatie verder zou willen leven. Ik weet het niet. Om jouw leven vrijwillig te willen of laten beëindigen, daar is wel moed voor nodig. De laatste scène vond ik trouwens best wel mooi maar ook zeer heftig. Zeer geslaagde film dus deze Nena, waarvan de regisseur vorige week bij Lux op bezoek was om het e.e.a. over deze film toe te lichten.

3,5*

Abbey Hoes presteerde ooit het onmogelijke door goed en leuk te acteren in een verfilming van het werk van Carry Slee. Dat trekt je aandacht dan absoluut, zeker als ze de Gouden Kalf wint. En dat ze de hele film met zeer donkere geverfde haren rondloopt is helemaal een plus.

Enfin, dit maal wordt aan de coming-of-age dus nog een verlamde vader toegevoegd, en zowaar werkt het. Want enerzijds heb je een meisje dat opgroeit en nog een vader nodig hebt maar ondertussen voor die vader moet zorgen. Is dat heel origineel? Nee, niet per se, maar het wordt wel mooi uitgewerkt zonder overdreven melodramatiek en een fijne luchtigheid. Beste scène van de film die hier ook direct uit volgt is op muziek van The Pixies waarin Nena wordt ontmaagd (?) en haar paps wordt verschoond (met rubberen handschoenen en al) en in bed gestopt. En let vooral erop aan het eind dat zowel pa als vriend een sigaret opsteken. En dan is er nog het spel van Hoes die met enkel blikken al heel veel kan zeggen, haar teksten geloofwaardig uitspreekt en geholpen wordt door soms een sterke regie die precies vat wat moet worden getoond.

Het script is verder aardig met af en toe wat geinige cynische insteken die vooral door Hoes goed worden gebracht. Je merkt wel dat de teksten ook van Esther Gerritsen komen omdat men nogal eens van onderwerp verandert in een gesprek, maar het is gelukkig niet zo ergerlijk als in haar boeken. Verder zijn de beelden aardig met af en toe een mooi langer shot (vooral die twee in de laatste scène) en de muziek is erg lekker. Verder niets bijzonder, maar wel absolute pluspunten. 3,5*

Ronduit slechte film met een zwak script, zwakke acteerprestaties, weinig tot geen chemie tussen de acteurs! Erg teleurstellend, daar houd ik het maar bij. Het onderwerp zou een hele goede film kunnen leveren....... Heel erg jammer!

Een film van eigen bodem die emotioneert is een zeldzaamheid. Deze film met een uitstekend (en subtiel) script deed dat.

Hoes acteert op momenten werkelijk grandioos. Haar samenspel met volwassenen is wel vele malen meer naturel dan haar scenes met de eigen leeftijders. De dialoog en non-verbale actie kwamen althans met de oudere acteurs beter tot hun recht. Zo had ze met Oschenknecht (prima spel) enkele prachtige scenes, terwijl haar scenes met Blom toch wat gemaakt en houterig bleven.

Het verhaal is goed, nochthans niet altijd even realistisch. De slotscene (hoewel prachtig) vraagt in die zin veel van de kijker. De schoonheid en absurditeit van de scene overtuigden mij.

Het thema is zwaar. De film slaagt er goed in om, met een paar goede oneliners, krankzinnige situaties en naar absurdisme neigende beelden, de soms zware en trieste sfeer te doorbreken. Er is balans.

Ja, onder de indruk!

Sterk psychologisch drama met een uitstekende rol van Abbey Hoes als de dochter, die worstelt met de doodswens van haar ernstig gehandicapte vader. De ook door anderen al gememoreerde slotscene is ijzersterk. Prima aanwinst van de Nederlands cinema, die een breed publiek verdient.

Deze film valt wat tegen hoor. Hij is niet slecht, maar echt sterk ook niet. Het meisje speelt wel goed. Het is een aardig tussendoortje voor op dvd. Geen bioscoop niveau. Het jaren 80 gehalte had veel sterker neergezet kunnen worden. Een vette Samantha Fox / Stock, Aitken, Waterman track was een mooie toevoeging geweest.

Toch wel sterke film over coming-of-age. Ik was al fan van Blom, nu ook van Hoes. Sterk acteerwerk van de meeste acteurs. Dat is wel nodig, want er wordt niet veel gepraat en lang niet alles gezegd. Niet alle karakters even geloofwaardig, maar de regie is erg sterk.

Redelijke film over een pubermeisje die worstelt met haar vader die in een rolstoel zit en zelfmoord wil plegen. Ondanks dit verhaal een niet al te zwaarmoedige film. Een aantal mooie momenten, maar het kabbelt allemaal iets te langzaam voort. De film speelt zich af in de zomer van 1989 maar hier wordt verder niet al te veel mee gedaan. Abbey Hoes valt positief op in de titelrol. Een nipte 3.0 sterren.

Nena (Abbey Hoes) is zelf een beetje punk. Niet alleen omdat de soundtrack die muziekstijl aangrijpt om haar turbulente innerlijke wervelwind mee uit te dragen. Op het breukvlak naar een nieuwe tijd, waarin zelfs 'de Berlijnse Muur' viel omdat er grote geopolitieke verschuivingen waren, is de jonge Nena op zoek naar haar eigen seksualiteit en toekomstige plaats in de wereld. Met haar stoïcijnse puberlogica loopt ze op tegen de vooroordelen van haar ouders, die haar fragiele tienerzieltje trachten te beschermen tegen de echte wereld, maar Nena weet uiteindelijk dondersgoed wat zij zelf wil: het beste dat mogelijk is voor de mensen waar ze van houdt.

'Nena' (2014) zou bij lange na niet zo goed zijn als het acteerwerk niet in handen was van een jong acteertalent, dat de puberale rollercoaster van tegenstrijdige emoties zo doeltreffend op beeld weet te krijgen. De camera houdt van Abbey Hoes, maar op een manier dat de rijkheid en complexiteit van haar personage wordt geaccentueerd en niet alleen omdat het een bloedmooie jongedame is. In die zin helpt het dat regisseuse Saskia Diesing niet hijgerig, voyeuristisch op het lichamelijke van het personage zit, zoals zoveel mannelijke cineasten zouden doen als zij seksualiteit thematiseren met/over jonge vrouwelijke hoofdpersonen.

Deze prent pakt de ontluikende seksuele vorming van een tienermeisje en onderzoekt de emotionele kant ervan, waarbij het subtiele en gelaagde acteerwerk van Hoes voor mij een fascinerende kijkervaring oplevert. Haar verliefde blik naar het eerste vriendje. Zichzelf bloot moeten geven - letterlijk en figuurlijk- met haar imperfecties en pijnpunten. De smalende, bittere opmerkingen om haar eigen pijn te maskeren. Het is geen perfecte film - daarvoor is het thema euthanasie iets te geforceerd- maar het heeft een stoerheid en levenslust die me wist te bekoren. Een beetje tegendraads en recalcitrant, tegen de keer in een snoeiharde wereld, waarin het de geestelijke rijping van een generatie is geweest die brak met bestaande tradities over autoriteit, hiërarchie, seksualiteit en gender.

Ontegensprekelijk heeft de naar de keelgrijpende slotscène de meeste indruk gemaakt, maar voorheen was de film ook wel interessant omwille van het goedgetekende beeld van het jonge meisje dat, wanneer het de drieste wens van haar vader verneemt, plots in de ernst van het leven staat en zich in tegenstelling tot anderen, veruit het meest mee met zijn uitzichtloze toestand begaan is.

Ondanks het zwaarwichtige van het gebeuren is de film ook wel voorzien van wat humor.

Abbey Hoes is erg overtuigend in haar rol en zeker te vermelden is het knappe, suggestieve camerawerk doorheen de ganse film.

Twee speelse perzikjes die bewegen op muziek van de Pixies kijk daar kan ik nou van genieten

Een goede komedie/drama/biopic verhaal...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk..

Bekende actrices Abbey Hoes en Monic Hendrickx...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Nena

Dit is een voorbeeld voor veel Nederlandse films. Een sterk verhaal, natuurlijke dialogen, geweldige acteurs en een sterke regie van Diesing. Nena is een coming of age film met een zwaar thema, zonder echt zwaarmoedig te worden. Tragiek en humor gaan hand in hand en Diesing houdt het allemaal geloofwaardig.

Dat komt ook door Abbey Hoes want wat een talent! Hoes weet met weinig woorden en alleen gelaatsuitdrukkingen al heel veel te zeggen, en ze heeft een screen presence waar veel andere actrices alleen maar van kunnen dromen. De beste scene is voor mij de "schaakscene" tussen Nena en haar vader. Je voelt de band en daarom voelt het einde ook oprecht en krachtig. Je ziet Nena voor je ogen opgroeien en volwassen worden en dat is zeker geen sinecure. Veel andere films lukt het niet.

Erg mooie coming of age vertelling... zo mogen er wel meer komen in Nederland.

Aangezien het verhaal zelf van alle tijden kan zijn word het jaar 1989 nog regelmatig op de achtergrond tevoorschijn gehaald met de vele voorbijkomende nieuwsberichten en het ruime aanbod aan muziek. Abbey Hoes... echt wow! Zowel de actrice als figurant Nena die ze hier neerzet... Leuk om te zien en ze weet hier als rebels buitenbeentje iedereen om ver te blazen... maar ook aan te trekken... want een romance met honkbalspeler Carlo en de bijbehorende seksuele ontdekkingen mogen daarbij ook niet ontbreken. Ondertussen dealt ze ook met haar gehandicapte suïcidale vader... erg sterk neergezet door Gijs Blom... wat ook een paar erg sterke en emotionele scenes oplevert. Met name het schaken en die of-vragenspel...

En ja het einde... het moet wel even tot je doordringen.

De settings van eind jaren 80 zijn hier ook keurig neergezet... op enkele foutjes na dan. Al met al weer eens eindelijk een film uit dit land dat ergens over gaat, tussen al die BN-troep in de bioscoop.

4,0*

Nena hoort bij de beste Nederlandse films van de laatste jaren. De aankleding, de acteurs, het script... het zit allemaal wel snor om een term uit de jaren 80 te gebruiken. Maar het zijn vooral de droge humor, de soundtrack (met Pixies!) en het inlevende spel van Abbey Hoes die die film naar boven stuwen. Nena speelt zich af in een landelijk gebied aan de Duitse grens, ik denk Groningen, waardoor de Duitse taal de film binnen sijpelt, hetgeen een verrijking is. Welke regisseur durft het nog aan Goethe te citeren? Wunderbar!

De 16-jarige Nena [Abbey Hoes] is zeer gehecht aan haar vader Martin [Uwe Ochsenknecht] die intensieve zorg nodig heeft vanwege een ernstige lichamelijk beperking waardoor hij zich amper kan bewegen. Ze krijgt de schok van haar leven wanneer haar vader een zelfmoordpoging blijkt te hebben ondernomen. Wanneer blijkt dat haar moeder eerdere zelfmoordpogingen voor haar heeft verzwegen, stort Nena’s wereld in elkaar en raakt ze verbitterd. In een minder interessant (en vrij overbodig) subplot wordt ze verliefd op de pitcher [Gijs Blom] van het honkbalteam waar ze zich bij aansluit. Dit zou volledig te verwaarlozen zijn geweest zonder het innemende, ingeleefde spel van Hoes. Vooral de scenes met Ochsenknecht maken indruk. Het einde is sterk, ook al refereert Diesing iets te nadrukkelijk aan Truffauts Les Quatre Cents Coups. Hoes en Diesing wonnen Gouden Kalveren voor hun werk.

Sprak mij niet aan. Hoes en Ochsenknecht doen het prima, maar de regie en stijl vond ik benedenmaats. Ondanks het emotionele thema werd ik niet echt geraakt en de sfeerzetting in 1989 komt totaal niet uit de verf.