Criss Cross (1949)

Komt op bu-ray uit in de VS.

Amazon.com: Criss Cross [Blu-ray]: Burt Lancaster, Yvonne De Carlo, Dan Duryea, Robert Siodmak: Movies & TV

visueel iets minder sterk dan zijn vorige werken maar deze film is dan ook beheerster en gelaagder. In de docu op mijn DVD (uitgave Carlotta) wordt gewezen op het feit dat Siodmak op zoek was naar een nieuwe benadering van de film noir stijl. Siodmak wou ook minder studio werk doen en een semi-documentaire look creëren door locatie te filmen. De film is dus geen standaard noir maar verlaat zeer subtiel net die platgetreden paden (zowel inhoudelijk als visueel) en richt zich meer tot het melodrama. Er is de complexe verhaalstructuur. Zo is er de flashback en alhoewel dit inderdaad een stijlkenmerk van de noir is, gebruikt Siodmak dit op een andere manier. De flashback begint immers niet met het einde van de film maar het leidt tot ergens tweede helft film. We weten aan de hand van de flashback nog niet hoe de film zal eindigen maw het noodlot staat verhaaltechnisch nog niet vast. Het is ook complexer van inhoud. Niet de overval leidt tot het fatale einde maar de obsessie van Lancaster voor De Carlo is de motivatie. De idee van een overval wordt immers door Lancaster gebruikt om de verdenking van overspel af te wenden naar Durya toe. Niet uit geldgewin maar uit liefde worden (alle drie !) de personages naar hun ondergang geleid. Dit maakt de film emotioneel diepgaander dan een standaard film noir zoals bv Double indemnity).

Gisteren de blu-ray uitgave van Eureka Masters of Cinema (nr. 231) ontvangen en uiteraard direct bekeken. Ongelooflijk mooie transfer die deze prachtig gerestaureerde film noir zeer ten goede komt. De bitrate van de blu-ray haalde zo nu en dan bijna 45 mb/s. Spannend en geraffineerd gespeeld met een werkelijk walgelijk gemene femme fatale. Genieten geblazen voor de liefhebbers. Ramon K schrijft in zijn recensie dat Tony Curtis er in voorkomt. Die heb ik helaas gemist, maar bij de herziening ga ik erop letten. Wellicht was Tony in de film (1948) nog zo jong dat ik hem niet direct herkende.

Ik heb deze fijne film noir ooit voor het eerst zo'n 10 jaar geleden gezien op de tv. Ik heb hem vanmiddag met veel plezier herzien vanuit eigen collectie. Gedreven acteerwerk van allen, stijlvol gefilmd in zwart/wit en de beeldschone Yvonne De Carlo is een ware eye catcher. Was een goede beslissing Criss Cross te gaan herzien. En nu straks de donkere dagen eraan komen zal ik weer wat vaker een Golden Classic uit de filmgeschiedenis gaan kijken. Criss Cross is zeker een toppertje.

Erg fijn, mijn vierde Siodmak-noir in korte tijd is me prima bevallen en is weer helemaal op topniveau. De verhaalstructuur klopt juist erg en zuigt me helemaal deze film in die heerlijk fatalistisch en naar is en bewust en volgens de Hays code verplichte einde waarin Dundee tegen de lamp loopt wordt niet voor niets beperkt tot het absolute minimum, je hoort een sirene Ook de laatste tijd een paar keer Burt Lancaster gezien en gemerkt dat dat een erg goede acteur was. Scene van de film is die spannende scene in het ziekenhuis voor me, naast de hier al opgehemelde Rumbascene. Fraaie rol van De Carlo ook.

Goeie film waarin een man terugkeert naar zijn stad om zijn ex-geliefde weer te zien. Een oerdegelijke film-noir met ook een klein heist-gedeelte (dat overigens een spannende scene oplevert). Een prima verhaal dat vooral goed is opgebouwd. Burt Lancaster en Yvonne De Carlo hebben een fijne chemie samen.

Niet zo sterk als men hier laat uitschijnen, maar zeker een goede film met een geweldige femme fatale (Yvonne De Carlo ) die hier echt een bitch weet te spelen die met haar uiterlijk en elegantie de mannen voortdurend manipuleert. Voorbeelden zijn de openingsscène met Steve, de verleidelijke dansende Yvonne de Carlo en Toni Curtis (debuut) en de slotscène bij het huisje aan de rivier. Dan pas dringt het bij Steve allemaal door dat het geld voor Anna belangrijker is dan de liefde. Slim Dundee wordt goed vertolkt door Dan Duryea die ook zijn eigen plannetjes maakt en de kijker weet te verrassen in de slotscène. Lancaster als Steve speelt ook een overtuigende rol die lijdzaam moet toezien hoe Anna hem in zijn greep heeft. Knap einde ! 7/10

Redelijk standaard film noir die wel genoeg leuke momenten bevat.

Criss Cross neemt met zijn korte speelduur weinig tijd om de spanning op te bouwen. De helft van de film is ook een flashback waarin je te zien krijgt hoe een chauffeur van waardevolle goederen verzeild raakt in het criminele circuit en zo de 'inside man' wordt bij een overval.

Afgezien van het feit dat hij geld nodig heeft en zijn geliefde een handlangster is van deze criminele bende was ik niet geheel overtuigd van zijn motivatie om aan zo'n gevaarlijke operatie mee te doen. Voor mij kwam het verhaal ook redelijk abrupt aan een eind. Ik had het niet erg gevonden als ze hier wat langer de tijd voor hadden genomen.

Buiten dat de heist scène van korte duur was, vond ik hem wel effectief. Verder zitten er nog paar sterke scènes in deze film zoals die in het ziekenhuis en de introductie van de femme fatale (in de flashback) wanneer tegelijkertijd een band aan het spelen is.

Geen al te beste film noir. Hoewel ik het tegen het einde van deze film wel had gezien, was het beter geweest als de film langer geduurd had en meer tijd had genomen om de personages uit te werken. Nu blijven de personages nogal oppervlakkig. Burt Lancaster speelt degelijk. Yvonne De Carlo vond ik wat minder, haar personage komt niet echt goed uit de verf. Dan Duryea heb ik wel vaker in dit soort rollen gezien en hij is daar zeker geschikt voor, maar hier blijft zijn personage wat oppervlakkig. De gebeurtenissen aan het einde maken vanwege het voorgaande weinig indruk, ondanks (of wellicht wel dankzij) het hoge tempo waarin zij elkaar opvolgen. Het verhaal zit op zich niet zo heel verkeerd in elkaar, al ligt het motief van Steve om aan de overval mee te doen niet erg voor hand.

Film noirs hebben regelmatig de neiging om zichzelf te verliezen in een ingewikkeld plot, maar Siodmak zet hier een erg sterke en eenvoudige film noir neer.

Het is een soort liefdesverhaal, maar wel een erg grimmige waarbij Steve probeert om Anna terug te veroveren van zijn rivaal Slim die tevens een crimineel is. De reden van Steve om samen met Slim de heist op poten te zetten, is niet omwille van het geld, maar wel om op die manier Slim te kunnen uitschakelen en Anna terug te krijgen.

Het einde deed me een beetje denken aan Sweet Smell of Success (toevallig ook met een uitstekende Burt Lancaster daar), waarbij iedereen op het einde verliest. Die hele eindscène was trouwens erg sterk gedaan, waarbij Slim het huisje binnenwandelt en Steve en Anna koelbloedig neerschiet terwijl hij de politiesirenes al kan horen. Een erg rauw einde, maar wel eentje die zeker een tijdje gaat blijven hangen.

Het is zeker niet de enige sterke scène die we te zien krijgen, want met deze korte speelduur heeft Siodmak er toch een aantal erg fraaie in weten te verwerken. Vooral de ziekenhuisscène is een erg sterke waarbij de spanningsboog steeds meer en meer wordt opgetrokken. Ook de scènes die zich afspelen in de kroeg zijn een plezier om naar te kijken, die een overvloed aan sfeer bevatten. Zeker die Rumbascène met de dansende Yvonne De Carlo is genieten geblazen.

Die Yvonne De Carlo zet een erg sterke rol neer als femme fatale, maar de hele cast is sterk op dreef. Burt Lancaster vind ik altijd het niveau van een film nog wat optrekken en Dan Duryea lijkt mij iemand te zijn die geboren is om rollen van stijlvolle bad guys te spelen. In The Woman in the Window kon hij me ook al erg bekoren.

Erg sterke film noir van Robert Siodmak. The Killers vond ik ook al goed, maar dit is nog een niveautje hoger.

4*