Picture Day (2012)

Ik hou van coming of age films en aanverwanten die ergens in dat schemergebied liggen; de films van Bujalski kwalificeren zich daar meestal voor. Toch gaat het de laatste tijd vaak fout. Films als Tiny Furniture en Drinking Buddies ontbreken wat mij betreft aan "echtheid", oprechte emotie en bezieling.

De pitch van niethie aan mij was "Misschien verklaar je me voor gek maar dat meisje waar het om gaat deed me een beetje denken aan een extreem grofgebekte kruising tussen Ellen Page en Linda Cardillini". Dan heb je mijn interesse al. Als dan nog blijkt dat het om Tatiana Maslany gaat, die bizar sterk acteert in Orphan Black, ben ik om...

Toch zakte de moed me in de schoenen, bij het starten van de film; hippe indierock, gelikte visuele beelden, met handycam om het rauwer te laten "lijken". Lena Dunham all over.....maar niet dus! Zowel de vergelijking met Ellen Page (gevatheid en bijdehante one-liners) als Linda Cardillini (stoer voorkomen, zacht van binnen) snap ik. De toen 27-jarige Maslany moet voor ongeveer 19 doorgaan, maar ze komt er me weg. De jongen, hoofdpersoon, zag er haast ouder uit.

Het plot dan; Henry is goed in exacte vakken op school, maar heeft verder geen vrienden. Hij kijkt vol verlangen terug naar de kindertijd die hij had met Claire. Verder wordt hij zwaar beschermdt door zijn ouders, wat verstikkend werkt. Claire op haar beurt is een leerling die jaren in High School is blijven zitten en er een foute levensstijl op nahoudt. Thuis heeft ze het niet makkelijk, want aan haar moeder heeft ze niks. De 2 ontmoeten elkaar weer...

Wat opvalt is hoe wrang en ongemakkelijk het geheel is. Beide hoofdpersonen zitten vol onzekerheid en onsmakelijkheden, Bij elkaar voelen ze zich op hun gemak, wat het plot voor de kijker voorspelbaar maakt, maar daar draait het niet om. Waar het om draait is de humor die het veroorzaakt als de 2 bij elkaar zijn. Het zou makkelijk moeten wezen, maar dat is het niet. Pikzwarte humor drijft de film vooral als de 2 niet bij elkaar zijn. Henry die liever niet praat en Claire als losbandige slet (heeft ze tenslotte van moeders geleerd). Feit is dat de 2 nooit gelukkig lijken, los van elkaar. Juist dat maakt de film zo geloofwaardig.

Buiten dat is de film ook qua omgeving en "backdrop"heel authentiek. Ik lijk Feist te horen op de soundtrack en ook Besnard Lakes komt, geloof ik, voorbij. het geeft wel aan dat degene die de film schreven goed weten welke belangrijke acts er zijn in de "hippe" indie-scene die de film neerzet. Het was al niet "zomaar" een hipsterfilm dus, maar die kennis laat blijken dat de makers een "echt product" neer willen zetten, voor zover dat niet duidelijk was.

Ja heel tof! Iets dat me nog lang bij zal blijven.

Naast beavis , McSavah , Knisper en D-ark, Mescaline etc, lijkt het me vooral een film voor users die eens een rauwe, donkere coming-of-age willen zien.

Fijne film. In het begin eventjes inkomen bij het concertgebeuren maar de hoofdrolspelers hebben een dusdanig prettige chemie saampjes dat het kijken een aangename ervaring is. Het einde had ik door het hoge indie-gehalte eigenlijk niet zo verwacht, des te leuk dus.

Dat rauwe, donkere element zie ik overigens niet, vind het vooral vrij realistisch overkomen allemaal.

Aardige film over een meisje die een klas is blijven zitten en niet goed weet wat ze met haar leven moet. Zeker geen standaard highschool-film. De personages komen fris over en Tatiana Maslany zet haar rol prima neer. Qua verhaal is het wel wat eentonig en het duurt even voordat het goed op gang is.