The Unspeakable Act (2012)

Ook gezien op het IFFR met daarna een speach/vragenuurtje met de regisseur, die toch wel heel verlegen overkwam.

Dit is weer zo'n soort independent filmpje die ook aanvoelt als je een film kijkt van Solondz of Gus van Sant. Goedkoop, beperkte aanbod aan locaties en budget, maar wel een treffend plot. Dit keer ook niet echt een plot die je zo snel naar buiten zou durven brengen. Een zus (Jackie Kimball) die zich aangetrokken voelt tot zijn broer. Wat uiteraard voor een hoop tramalant zorgt want broederlief (Matthew) weet dus wel zijn principes en houd zich gewoon bezig met andere meiden. Waarbij Jackie dus liefdesverdriet van krijgt en regelmatig steun zoekt bij een psychiater. Ja, of je nou van Jackie kan zeggen dat ze een kortsluiting heeft of dat het gewoon een normaal meisje was is toch nog vrij lastig, dankzij de manier hoe de film is neergezet.

Bijzonder werkje.

3,0*

Ik kan het totaal begrijpen als mensen dit intens saai en irritant vinden. De zelfreflectieve voice over, de tamme sfeer, het gebrek aan verwikkelingen, de kale manier van filmen. Ondanks dat ik feiloos al het negatieve kan opnoemen vind ik het toch fijn om naar te kijken.
Hoe meer scenes waarin je iemand slechts ziet eten, of ziet telefoneren of ziet rondhangen hoe beter. Ik moet er ook een beetje om lachen, omdat het op een of andere manier zo'n middelvinger is naar het medium film. Geen effecten, geen fantasie, geen onalledaags plot, vrijwel geen gebruik van het medium. Zou dit weleens willen kijken met iemand die slechts actieblockbusters gewend is, gewoon om te lachen om zijn reactie. Maar goed, dat terzijde.

Laat ik qua beoordeling niet overdrijven. Als je er halverwege achterkomt dat we qua incest geen spannende verwikkelingen hoeven te verwachten gaat het nog wel wat lang duren allemaal. Ook opmerkelijk dat chemie tussen de twee eigenlijk ontbreekt en je eigenlijk maar moet aannemen dat er iets speelt. Ondanks dat toch goed uit te kijken.

3*