The Unspeakable Act (2012)

Te zien op IFFR.

Trailer (YouTube)

Geen verkeerde film al had ik er wel meer van verwacht.

Ook gezien op het IFFR met daarna een speach/vragenuurtje met de regisseur, die toch wel heel verlegen overkwam.

Dit is weer zo'n soort independent filmpje die ook aanvoelt als je een film kijkt van Solondz of Gus van Sant. Goedkoop, beperkte aanbod aan locaties en budget, maar wel een treffend plot. Dit keer ook niet echt een plot die je zo snel naar buiten zou durven brengen. Een zus (Jackie Kimball) die zich aangetrokken voelt tot zijn broer. Wat uiteraard voor een hoop tramalant zorgt want broederlief (Matthew) weet dus wel zijn principes en houd zich gewoon bezig met andere meiden. Waarbij Jackie dus liefdesverdriet van krijgt en regelmatig steun zoekt bij een psychiater. Ja, of je nou van Jackie kan zeggen dat ze een kortsluiting heeft of dat het gewoon een normaal meisje was is toch nog vrij lastig, dankzij de manier hoe de film is neergezet.

Bijzonder werkje.

3,0*

Hmm, had ik anders niet veel last van, mooi en geloofwaardig personage juist. Misschien niet bepaald knap of charmant (als dat er al toe doet) maar toch ga je van dit meisje houden en kun je niet anders dan meeleven. Geen oscarwinnende performance ook, maar eerder het ideale voorbeeld van naturel spel. Speciaal filmpje was dit trouwens, kan nog steeds niet helemaal m'n vinger erop leggen maar de sfeer was vrij uniek. Verstilt, met vlagen behoorlijk geladen en bovendien kurkdroog, sterk scenario ook, met misschien wel een van de mooiste voice-overs sinds die van Jena Malone in Container. En dan dat einde: pets boem, kippenvel! Held van een regisseur ook, vind de meeste Q&A's nooit zo boeiend, maar wat een sympathieke man zeg: vol bescheidenheid en liefde voor het vak pratend, als ik iemand die stomme publieksprijs gun. (3,5*)

Ik kan het totaal begrijpen als mensen dit intens saai en irritant vinden. De zelfreflectieve voice over, de tamme sfeer, het gebrek aan verwikkelingen, de kale manier van filmen. Ondanks dat ik feiloos al het negatieve kan opnoemen vind ik het toch fijn om naar te kijken.
Hoe meer scenes waarin je iemand slechts ziet eten, of ziet telefoneren of ziet rondhangen hoe beter. Ik moet er ook een beetje om lachen, omdat het op een of andere manier zo'n middelvinger is naar het medium film. Geen effecten, geen fantasie, geen onalledaags plot, vrijwel geen gebruik van het medium. Zou dit weleens willen kijken met iemand die slechts actieblockbusters gewend is, gewoon om te lachen om zijn reactie. Maar goed, dat terzijde.

Laat ik qua beoordeling niet overdrijven. Als je er halverwege achterkomt dat we qua incest geen spannende verwikkelingen hoeven te verwachten gaat het nog wel wat lang duren allemaal. Ook opmerkelijk dat chemie tussen de twee eigenlijk ontbreekt en je eigenlijk maar moet aannemen dat er iets speelt. Ondanks dat toch goed uit te kijken.

3*

Eigenlijk een schrandere en ook duistere coming-of-age film, voorzien van een dosis bijtende humor, over (de verlangens naar) een incestueuze relatie, die zich slechts in de fantasie van de hoofdpersoon afspeelde. De regisseur regisseerde afstandelijk en was op geen enkele wijze uit op schokeffecten of sensatie, maar gericht op de problematiek van de situatie (verwrongen emoties).

Vreemde film, over een irritant meisje met een enge stem en neerhangende mondhoeken, die een crush heeft op haar broer. Waar dat incestverlangen vandaan komt, maakt de film niet duidelijk. De broer kent het verlangen van zijn zuster maar wil er geen invulling aan geven. Het is ook een beetje vreemde (upperclass) familie. Ze wonen in een groot huis in een dure wijk. Ze zijn heel 'close' vertelt het meisje in een voice over die gedurende de hele film alles maar blijft uitleggen. Maar in feite zijn ze helemaal niet close. Ze communiceren nauwelijks en leven nogal langs elkaar heen.

Het meisje is onsympathiek. Dat geldt voor alle personages in deze film. Met ze meeleven kun je niet. Dat is natuurlijk opzet. In dramatisch opzicht gebeurt er nauwelijks iets. We zien alledaagse gebeurtenisjes, die in contract staan met de enormiteit van het thema. Het meisje gaat uiteindelijk naar de psychiater, want zo gaat dat in Amerika. Maar of ze daar baat bij heeft blijft de vraag. Sfeervol is deze film wel, met mooie fotografie van de buurt en het huis. Kurkdroog, schreef iemand hier, en dat is wat het is. Intrigerend ook.

Alex Ross Perry die een Eric Rohmer film maakt. Zo voelt dit een beetje. Nogal eerlijk, recht door zee en psychologisch knap. Enigszins stijf en afstandelijk: het lijkt lange tijd niet te werken, tot het dat plotseling wel doet.