Dabbe: Cin Çarpmasi (2013)

Wat heb ik genoten van deze film, en dat voor een Turkse film, maar aangezien ik dabbe uit 2006 ook wel vet vond, moest ik deze zeker kijken en dat is me uitermate bevallen. En ja ok er worden laatste tijd heel wat van dit soort films gemaakt, maar als ze gewoon super zijn, maakt da ni uit. Genoeg creepy momentjes en voor mij is dat het geen amerikaanse film is eerder een meerwaarde 4.5/5*

Mag ik vrage waar of hoe je dit film hebt gezien ik heb uren lang de internet afgezocht kan m nergens vinde

Pindakaas, heb hem 3 weken geleden ook in de cinema gezien in Antwerpen

Nu op Netflix!

Ook wij hebben genoten van deze Turkse griezelfilm waarin ook stukjes horror doorheen vliegen maar grotendeels is het een griezelfilm. Onderscheid voor ons is dat horror vaak bloederig is terwijl de griezelfilm meer leunt op het paranormale. Voorbeelden van griezelfilms zijn b.v.

The Shining (1980) , Poltergeist (1982) en The Conjuring (2013).

In eerste instantie hadden we niet zoveel van deze film verwacht, ook natuurlijk beïnvloed door de waarderingscijfers maar al snel kwamen we er achter dat het echt wel goed zat, tenminste voor ons.

Er gebeurt veel in deze film wat de griezelscènes betreft, eigenlijk te veel maar wij waardeerden het wel. Ook het verhaal zet je heerlijk op "een verkeerd been"! De deugnieten .

Hou je van griezelen, ga deze dan niet overslaan en vooral niet op basis van de waarderingscijfers van sommige filmsites, kijk eens naar IMDb, hier haalt de film bijna een 7 en dat is vaak een goed signaal!

Onze waardering is iets hoger, een 7+.

Na drie nogal onbenullige delen lijkt de Turkse regisseur Hasan Karacadag met dit deel eindelijk kwalitatieve vooruitgang te boeken. Het hanteert niettemin dezelfde benadering als het voorgaande deel (found footage), maar dit keer werkt de opbouw wat aanstekelijker. De personages zelf lijken vooral wat gecontroleerder te zijn, met name Ali Murat Özgen speelt een intrigerend en genuanceerd figuur. Het zorgt er allemaal voor dat het een iets doordachtere indruk maakt, maar richting de tweede helft gaat het dan toch weer mis en pakt Karacadag herhaaldelijk uit met erg povere horrormomenten. Er is genoeg aan de hand en het bombast bereikt haast recordvolumes om niet te vervelen, maar de film wordt er alleen geen moment spannender mee. Na enige tijd verdwijnt de logica waarom de personages überhaupt nog een camera vasthebben volledig en maakt daardoor een afgeraffelde indruk. Dankzij de eerste helft is het algemeen sterker dan de vorige delen, maar als horrorfilm nog altijd te armoedig (en vooral te lang).