La Voix de Son Maître (1978)

Het bestaat nog steeds : kapietalisme...tot duidelijk misnoegen van de makers van deze film. Meer bepaald Mordillat- later vooral doorgegaan met speelfilms, zonder overdreven veel succes, en Philibert ( die jullie ook kennen van être et avoir...)- later doorgegaan met docu's en met meer succes. Beiden nog geen 30 toen.

Dit is een film doordrenkt van zgn. "tijdsgeest ", die van de seventies natuurlijk waarin de bazen koelakken waren die dienden te worden geliquideerd- in naam van het goede uiteraard- waarna vanzelf een ideale samenleving zou ontstaan. Goed, ik chargeer een tikkeltje maar misschien- ik was er ook niet echt bij moet ik toegeven- niet eens zoveel en het is duidelijk dat de makers hun objecten met weinig sympathie bezien. Een atheïst op audiëntie bij de paus, die idee zo'n beetje.

De film begint erg Frans met een semantische discussie : de baasjes zijn niet tevreden over de titel die idd. bepaalde en bedoelde associaties oproept. Maar blijkbaar gingen ze alsnog akkoord en babbelen de eponieme " meesters "- die gekke Fransen kennen het prachtige Hollandse woord baas nu eenmaal niet- op typische Franse en hautaine wijze voluit over hun roeping : leiding geven dus.

Dit geheel in talking head stijl, een methode die later wordt geironiseerd. Ik begrijp verder geen hol van de bewering dat hier geen "knipwerk "in zou zitten, en al evenmin van de bewering dat de shots lang - wat dat ook moge betekenen- zouden zijn. Zelfs de bewering dat de film het zonder "commentaar " zou stellen volg ik niet geheel.

Ter verduidelijking : er is weliswaar geen voice- over, maar die is vervangen door beelden die maar al te duidelijk het POV van de makers weergeven. Tussen de gesprekjes met de talking heads door zijn immers steeds shots van fabriekshallen gemonteerd- statisch- die overduidelijk een gevoel van vervreemding evoceren, met de arbeider als een zombie/ robot die aan de lopende band rommel fabriceert voor het klootjesvolk. Niet toevallig immers zien wij...teevees van de band rollen.

Zo komen we ook op de eerder gememoreerde ironie : de teeveebeeldschermen vergasten ons tevens op de talking heads uit de film, die we dus in duplo/triplo/ quadruplo/ etc. vermenigvuldigd terugzien. Later ook in de slaap, vreet en huiskamer van een onbestemde flat in de banlieu...GET IT ?

En zo zitten we duidelijk op neo- marksisties terrein vintage jaren 70- waar die Fransozen nu nog vrolijk mee doorgaan schijnbaar. Wisten ze toen veel dat ze in Frankrijk anno 2014 al blij mogen zijn met überhaupt nog werkende fabrieken !

De gesprekken zelf zijn tamelijk slaapverwekkend, de heren en 1 dame lullen er wat omheen en ook is het vervelend dat issues die nu meer aandacht zouden krijgen- de deregulering van de kapitaalmarkten, mondialisering, belastingontwijking, volkskapitalisme, bonuscultuur etc.,- hier voor zover ze al worden aangeroerd veel minder aandacht krijgen dan een onderwerp dat anno nu- denk ik- geen kip meer interesseert : arbeiderszelfbestuur.. wat ? Ja, de helft van de gesprekken gaat hier over. Een gemiste kans achteraf, in feite zou hier een remake dringend gewenst zijn. Kan, de makers leven nog .

Deze wie weet prequel kunt u trouwens zelf beoordelen aan de hand van de DVD die blaq out heeft uitgebracht met Engelstalige onderschriften , plus ook nog een babbeltje met de makers zelf als extra.