Histoire d'O (1975)

Moeilijk te bevatten dat het extreem vrouwonvriendelijke verhaal, waarop deze film gebaseerd is, geschreven is door een vrouw. Ik heb het boek nooit gelezen en voel ik ook niet de behoefte daartoe na het zien van deze nagenoeg onafgebroken parade van blote borsten, mannelijk chauvinisme en zwepen, die op wonderbaarlijke wijze geen sporen achterlaten.

De allesbehalve prikkelende film neemt zichzelf veel te serieus. Maar… Corinne Cléry ziet er goed uit, ook op de schaarse momenten dat ze kleren aan heeft.

Grappig om een film te zien over bondage en SM, waar zo weinig bondage en SM in voorkomt. Meer dan een '2' kan ik er na al die jaren nog steeds niet van maken...

Na vorige week de best vermakelijke Avontuur / Fantasy film "Gwendoline (1984)" te hebben gezien van regisseur Just Jaeckin, wilde ik nog wel een film van hem zien en toen kwam ik dus uit op deze klassieker "Histoire d'O (1975)", waarin ook de vrij bekende Duitse acteur Udo Kier een rol heeft.

In dit verhaal draait het om modefotografe O (Corinne Cléry), die door haar minnaar Rene (Udo Kier) naar een geheimzinnig kasteel in Roissy wordt gestuurd. Als lid van een BDSM-harem leert zij daar te gehoorzamen aan de mannelijke kasteelbewoners, waaronder meester Henri (Henri Piégay) en knecht Pierre (Jean Gaven). Eenmaal afgericht leent Rene haar uit aan de rijke en oudere aristocraat Sir Stephen (Anthony Steel, die een soort van mix is tussen acteur Kris Kristofferson en countryzanger Kenny Rogers). Daarna duikt ook nog ene Jacqueline (Li Sellgren) op, een fotomodel dat ook gehoorzaamheid moet leren, en wat andere personen zoals meesteres Anne-Marie (Christiane Minazzoli) en een commandant (Gabriel Cattand) die begeleidt wordt door de zekere Ivan (Alain Noury), die verliefd op haar wordt.

"Histoire d’O" is gebaseerd op de gelijknamig roman uit 1954 en beschikt over meer plot dan de gemiddelde erotische film. In dit geval is het echter geen aanbeveling, want het plot is niet bepaald boeiend. Het BDSM-gebeuren in het kasteel (daar wordt O ook geleerd dat ze een man niet in de ogen mag kijken en ook niet tegen hem mag praten) draait voornamelijk om het standaardpakketje van de beginnende liefhebber, namelijk boeien, blinddoek en een zweep (wordt in het kasteel vooral gehanteerd door knecht Pierre).

Ook Sir Stephen komt nauwelijks verder dan wat zweepslagen en wanneer zijn donkere bediende Norah (Laure Moutoussamy) het van hem overneemt komt opnieuw de zweep te voorschijn, die o.a. ook nog gebruikt wordt in een soort van vrouwen-harem, onder leiding van meesteres Anne-Marie, door de vrouw / slavin Yvonne (Florence Cayrol), die O best hard slaat, en ook mag O zelf een keer iemand (de zonet genoemde vrouw Yvonne) met de zweep slaan als een soort van revanche.

Af en toe wordt er een beetje gesekst (o.a. met Ivan) en zelfs ook wat lesbisch seks (o.a. met Jacqueline), maar het blijft wel allemaal braafjes en je ziet alleen heel veel borsten en ook wat billen en behaarde schaamstreken en vooral natuurlijk van de mooie hoofdrolspeelster Corinne Cléry in de rol van O (een pretentieuze voice-over vertelt ook regelmatig wat over het gevoelsleven van O), die op een gegeven moment ook een soort van piercing in haar schaamstreek heeft (te zien na circa 82 minuten als ze uit bad stapt) en dat associeer je niet snel met een film uit de jaren 70. Dan zegt Jacqueline (die zich op de badkamer aan het opmaken is) ook tegen haar:

"Rings ? Why wear them ?"

Waarop O antwoordt:

"Now I'm Sir Stephen's. I love him."

Buiten Corinne Cléry zijn er ook nog wat andere vrouwen naakt te bewonderen, zoals de mooie zwartharige vrouw Albane Navizet in de rol van Andree, die in het kasteel een helpster is en naderhand komt O haar ook weer tegen in het vrouwen-harem. Daar rent ze op een gegeven moment ook huilend weg (dan zegt ze ook "I want to leave ! I can't take it ! I want to go !") als O wordt gebrandmerkt met twee initialen van haar meester Sir Stephen op haar rug. Omdat de twee, ondanks hun leeftijd verschil (iemand denkt op een gegeven moment dat O ook zijn dochter is), verliefd op elkaar zijn en O gelijkwaardigheid wilt bereiken, brandt ze op het einde met een sigaret het Initiaal "O" op zijn hand, waarna de film is afgelopen.

Buiten dat er veel naaktheid (ik vind jaren 70 naaktheid nog steeds mooi om te zien, omdat de vrouwen toen tenminste nog puur en naturel waren) in te zien is, mochten verder de decors, locaties, fotografie (vrij kleurrijk), belichting en kostuums er best wezen. Zo lopen de vrouwen in het kasteel rond met jurken, waaruit hun borsten hangen. Tijdens het gedeelte (de opening) in het kasteel denk je dat het verhaal zich ergens afspeelt in de jaren 20 of 30 en als O daar weer vertrekt met Rene na circa 36 minuten, speelt het verhaal zich opeens af in de huidige tijd en zie je ook voor het eerst dat O een modefotografe is.

Al met al is "Histoire d'O" een leuk uitstapje voor de tijdreizigers onder de filmliefhebbers van het genre en er valt ook veel naaktheid in te zien en ook wat BDSM taferelen (met name dus via een zweep, maar het wordt weinig overtuigend uitgevoerd). En circa 105 minuten (had wel iets korter mogen zijn) kijken naar de mooie Corinne Cléry is zeker ook geen straf. Voor de minder gespecialiseerde kijker is het zeker geen aanrader. Deels door de beroerde plot en deels doordat de film zichzelf vreselijk serieus neemt. Dat alles maakt deze klassieker uit de jaren 70 een hele zit voor de latere kijker.

De tweede film van regisseur Just Jaeckin na het eerste deeltje van Emmanuelle - en dat was al zo'n beetje het slechtste van de hele reeks. En ook deze film vind ik niet overtuigen, hier heb ik het boek dan niet van gelezen maar een snelle blik op de wikipedia geeft aan dat er hetzelfde manco in zit als bij Emmanuelle al - het is een soort puberale versie van het verhaal, waardoor alleen het bloot overblijft en het motief daarvoor verborgen blijft, vergeten is. En wellicht het ergste, de blinde adoratie voor Sir Stephen, terwijl hij de overtreffende trap van een dooie diender neerzet.

Corinne Cléry, de hoofdrol O is zonder meer bloedmooi, maar de beelden zijn dat grotendeels eigenlijk niet echt. De mistige softfocus met een dikke laag vaseline op de lens irriteert snel, niet dat het iets verhult maar het is gewoon zo lelijk dat het stoort. Hetzelfde wel voor veel van de locaties waarbij vooral het regelmatig terugkerende fletse groen me mateloos irriteert, het is het allemaal net niet.

Jammer, want behalve het suffe verhaal had dat de film nog wat interessant kunnen maken. Maar ook die kans blijft liggen. Blijft over een enorm langdradige brij met ingewikkeld gedoe dat maar niet interessant wil worden. Wat een verspilling van tijd en talent - nooit gedacht dat ik dat nog eens van een film met Udo Kier zou zeggen.