Merci pour le Chocolat (2000)

Deze keer is Chabrol toch erg ingewikkeld. Te psychologisch !? En uiteindelijk verduidelijk de film op het einde niets.

Zijn de dialogen behoorlijk en de acteurs goed, het geheel is toch ontgoochelend en zijn we van Chabrol meer gewoon.

Een speurster doet graag geniepige vaststellingen. Wanneer ze op visite komt bij een fijn gezinnetje, keert ze wel eens haar rug naar de vrouw des huizes. Alles wat er zich buiten haar gezichtsveld afspeelt, roept immers argwaan op. Mensen profiteren van onoplettendheid om snel nog wat dubieuze zaakjes af te handelen. Een korte aanblik op het portret van een gestorven echtgenote en de daarbij horende mijmerende verdachtmaking (“ik vraag me af hoe ze aan haar eind kwam.. had die ijskoningin achter me daar iets mee te maken?”) volstaan reeds. Het goed getraind detective-oog van onze heldin kan echter in de reflectie van het kader waarnemen hoe de vrouw expres een thermoskan chocomelk omstoot. De vaatdoek wordt erbij gehaald: de moordenares, gedoemd om tot in de eeuwigheid donkere vlekken uit het tapijt te schrobben. Als reflex stopt de speurster een residu in haar handtas, voor later onderzoek. Gelukkig werkt honnepon in een forensisch lab.

Goed speurwerk verricht men binnen de afgesproken tijdsspanne. De ontdekking van een nog te plegen misdaad is immers een noodsituatie waar met gepaste haast op gereageerd moet worden.

Maar plots, een tweede vaststelling: we bevinden ons in een afgelegen landhuis waar de tijd is blijven stilstaan. Die oude pendule werkt al lang niet meer. Enkel bij een begrafenis hoor je de klokken wel eens luiden. De echo's blijven weerklinken in de gangen van het huis en roepen de geesten van het verleden op. Een moordenares toont berouw, doorbreekt de grenzen van tijd en ruimte en vraagt om vergiffenis in de vorm van alleenspraak. Ondertussen zorgt manlief voor pianobegeleiding met een sombere dodenmars. De dissonante klanken bezegelen haar lot.

De hele film lang vroeg ik me steeds af of ik de houding of reacties van de personages normaal moest vinden. Niet dat ze écht abnormaal waren, maar ik vond ze stuk voor stuk erg apathisch handelend op gebeurtenissen die hun oude en nieuwe leven zo overhoop dreigen te gooien.

Niemand schijnt er blijkbaar een probleem van te maken dat Jeanne plots opduikt in het gezin Plonski-Muller als biologische dochter. Hoewel iedereen in de ontkenningsfase zit, gaat men toch volledig mee in die fictie, behoudens Guillaume die wat jaloers is, al valt ook dát reuzemee.

De film is vrij onderhoudend. Het acteerwerk is goed en ik zat goed in het verhaal. Het plot heeft een zweem van mysterie over zich dat naar het einde toe een climax kent, maar ook daar lijkt alles op een sisser uit te draaien. Alsof de gang van zaken normaal is. Geen stemverheffingen, geen ontzetting of verbijstering, niets … Toch bizar.

Geen meesterwerk van Claude Chabrol, maar wel leuk om een keer gezien te hebben. Vooral voor de mooie rol van Isabelle Huppert, die altijd kiest voor gelaagde rollen, en voor de mooie Anna Mouglalis. Van het trage tempo had ik geen last, maar het is wel een praterige film; Chabrol was het nog niet afgeleerd. Het mooie huis behoorde naar verluidt aan David Bowie, die er vanaf wilde. Nou, had mij maar gebeld... De film is wel erg gestileerd en je hebt geen moment het gevoel met echte mensen van doen te hebben. Het slot past wel bij deze film.