Monsieur Hire (1989)

Leconte laat de kijker veel gissen: naar het antwoord op de vraag of Hire schuldig is; naar de ware gevoelens van Alice en naar de gebeurtenissen omtrent de moord. Maar ook naar de betekenis van beelden. Monsieur Hire bestaat uit secondenlange shots waar het lastig te bepalen is waar een personage zich bevindt, wie naar wie kijkt en wat hij of zij precies uitvoert. Het is zoals Alexander Sokurov het zei: "Pas wanneer het beeld complex is, dwing je de kijker ook daadwerkelijk te kijken." Heb dan ook gefascineerd naar Monsieur Hire gekeken. Zelden een verhaal zich zo kalm, zo sfeervol zien ontvouwen.

Een film met een personage dat misantropische en voyeuristische eigenschappen heeft, is natuurlijk al snel intrigerend. Monsieur Hire heeft deze eigenschappen en heeft meer. Een fixatie voor orde, netheid en structuur heeft ie ook. Een vreemd personage.

Zijn voyeuristische doel en tegenspeelster is een lieftallige jongedame die tamelijk zonderling reageert op de acties van monsieur Hire. Leuk voor het verhaal, maar met een hoog gehalte aan onwaarschijnlijkheid. En op dat moment begon ik het contact met de film enigszins te verliezen.

In een subplot is er nog sprake van een moordzaak, die gerelateerd is aan de merkwaardige connectie tussen voyeur en bekekene. Tja.

Alles bijeen voelt de samenbrenging van al die thema's en lijntjes nogal gekunsteld aan. De lengte van de film zorgt nog eens voor een gedwongen snelle samensmelting van al die facetten in het verhaal. Met meer tijd zou hier en daar een psychisch themaatje nader onder de loep zijn genomen. Met meer tijd zou aan de personages meer uitbouw zijn geboden om hun gedrag te verklaren. De handelswijze van de personages is nu een ongefundeeerde haastklus. Antwoorden worden niet gegeven.

In de film komen voorts nog een aantal scènes voor met felgekleurde objecten en met surrealistische insteek die eveneens intrigeren, maar waarvan de betekenis onduidelijk is. Zal iets van symboliek inhouden en met beider psyches te maken hebben. Zal wel. Opvallend zijn de scènes in ieder geval. Mooi verzorgd gefilmd. Mooie compositie. Opvallende kleuren. De bedoelde boodschap (als die er is) gaat misschien wel verloren in schoonheid. Ik had trouwens niet veel zin erg mijn best te doen in de zoektocht.

Het acteerwerk is erg goed. Met name Michel Blanc is geweldig. Freaky, ingetogen, eng. Hij is de perfecte zonderling.

Aardige film. Niet meer dan dat. Intrigerend tot het eind. Dat wel.

Bijzondere film met uitstekende enscenering, knappe dialogen, briljante hoofdacteurs en een verhaal dat de nodige wendingen en verrassingen inhoudt om te blijven boeien.

Goede film.

Goed spel van de hoofdacteurs en het verhaal zit goed in elkaar met een paar verrassende wendingen. Op het einde krijg je een heel andere kijk op het voyeurisme van Monsieur Hire. Intrigerend verhaal ! 7/10

Ietwat flauw en te gekunsteld.

Het is vooral door het fraaie spel van Blanc en Bonnaire dat het op zich nog wel uit te zitten valt, maar achteraf voelt dat niet echt als iets om trots op te zijn. Van een Franse film uit deze periode had ik toch wat meer venijn gehoopt, wat meer ouff. Leconte probeert er iets bijzonders van te maken, maar verliest zich zodanig in het getruc dat de personages niet meer werken, en daarmee valt zijn kaartenhuis toch wat in elkaar.

Niet dat dat nou per definitie érg is - je moet tenslotte af en toe eens wat proberen, anders blijft altijd alles bij hetzelfde. En een cliché werkje van de Franse cinema is het in ieder geval niet.