Imagine (2012)

In Imagine zijn de meeste personages blind. Zo ook Ian die leraar is in een blindeninstituut en die een eigen methode heeft ontwikkelt om daarmee om te gaan. Hij ziet zichzelf niet als gehandicapt en gebruikt geen blindenstok maar vertrouwt op de door hem ontwikkelde methode van echopeiling. Met behulp van die methode die mij aan de handelswijze van de vleermuis deed denken, is hij in staat om objecten op zijn weg te peilen om ze vervolgens te ontlopen. Hij leert de methode aan zijn blinde studenten die zijn eigenzinnige methoden met scepsis tegemoet treden, maar geleidelijk enthousiast raken.

De film hanteert geen ernstige toon. Eerder optimistisch. Tragedie en komedie zijn hier verbonden. Verbeeldingskracht en dromerigheid zijn belangrijke componenten in het verhaal. Ian moedigt zijn leerlingen aan om bewust waar te nemen, al hun zintuigen te gebruiken en vooral terug te vallen op verbeelding en dromen om de methodiek te ondersteunen. Sommige scènes zijn humoristisch. Dat zijn de scènes waarin de methodiek toch niet helemaal goed functioneert. Andere scènes hebben een meer melancholische laag. De combinatie werkt prettig.

In optische zin is de film vrij saai te noemen. Geen spectaculaire beelden. We zien Ian en de andere blinden met elkaar praten, over de binnenplaats van het intituut lopen en soms zien we hen enkel op een bankje zitten waar ze niets meer doen dan luisteren en interpreteren. Ik vond het wel rustgevend. Luisteren naar vogelgezang, naar verkeer, naar het klakken van naaldhakken, naar de wind. Best interessant. Het moge duidelijk zijn: Imagine is bepaald geen actiefilm.

Een heuse handeling heeft de film niet. De film focust op Ian, maar die doet eigenlijk niet zoveel. Hij wordt als een excentrieke idealist neergezet die halsstarrig zijn eigen weg volgt. Ik begon hem in de loop van de film steeds meer een irritante pedante kwast te vinden. Het volwassen blinde personage Eva is naast Ian het enige personage met wat diepte. Ze heeft wat melancholische kleur en ontwikkelt zelfs nog wat levensvreugde. Een interessant personage dat helaas te weinig wordt uitgebouwd en in de schaduw van de pedante Ian blijft bivakkeren. De overige personages zijn vooral vlak te noemen. Ze zijn niet erg actief en beperken zich vooral tot omlijstend toehoren.

Imagine is een rustig voortkabbelende film waarin vrij weinig gebeurt, maar waarmee je heerlijk kunt wegdromen. Ik voelde me na het kijken heerlijk uitgerust en was klaar om naar buiten te gaan om de methode van de echopeiling zelf eens toe te passen. Toch maar niet gedaan. Het regende.