Helium (2014)

Snap de positieve reacties hier totaal niet, misschien moet je zelf een crimineel zijn om dit te waarderen? Slechtste Nederlandse film die ik sinds jaren heb gezien, en dat wil wat zeggen want ik heb een hoop slechte gezien! Veel pretenties maar weinig talent bij de makers. Traag, nietszeggend, nergens interessant, gewoon mislukt dus. Een hoofdrolspeler die met steeds dezelfde blik overduidelijk de leegheid van zijn bestaan wil uitdrukken, maar hierbij vooral lijkt op een man die voortdurend in zijn broek heeft gepiest. De symboliek met de muizen in zijn huis is natuurlijk ook om te lachen, vooral omdat het word gepresenteerd als een buitengewoon slimme vonds. Als Dagelet in de slotfase uit zijn lijden word verlost ben je net als hem opgelucht dat het er op zit. Nooit geweten dat 79 minuten zo lang konden duren, wat een verspilling van tijd.

Je snapt het niet coumi, dit is echte kunst...!

Eens met de kritische kijkers hier. Hoop mooifilmerij, maar dit hebben we allemaal al wel eens gezien. En beter vooral.

Portret van een man actief in de misdaad die zich vanwege veiligheidsredenen terugtrekt op Texel.

De heer Kitano weet in enkele films de landerigheid en verveling in het leven van criminelen goed te treffen, hier lukt dat iets minder goed. Wel een onderhoudende film.

Tegenvaller, ondanks mooi spel van Hans Dagelet, want dat zie je wel: de innerlijke spanningen en twijfels over zijn levenspad binnen de onderwereld. Maar voor mij was het allemaal te weinig tekst en veel van het zelfde. Heb het een kans gegeven en ongeveer driekwart gezien, toen hield ik het inderdaad voor gezien! Helium=verlicht gevoel.

Na zoveel jaar schurkenleven, dat schijnt de titel voor te stellen.

Misdaaddrama waarin crimineel kopstuk Frans Weeling [Hans Dagelet] onderduikt op Texel na bedreigingen door een groep niet nader genoemde Marokkanen. Frans lijkt echter vooral af te wachten en zijn passieve houding baart zijn belangrijkste vertrouwelingen steeds meer zorgen, zeker wanneer blijkt dat Elias [Poal Cairo] achter Frans’ rug heeft geprobeerd een compromis te sluiten met de nieuwe kapers op de kust. Afgezien van een paar (niet al te overtuigende) liquidaties is dit een timide, trage film met veel scènes waarin de criminelen wat rondhangen, wachten in een auto of telefoontjes plegen. Dagelets subtiele gezichtsuitdrukking maakt duidelijk dat er iets broeit in het hoofd van Frans Weeling, maar het scenario biedt onvoldoende inzicht in het centrale personage. Het schokkend bedoelde einde is dan ook een behoorlijk anti-climax. Eigenzinnig en niet geheel oninteressant, maar te oppervlakkig uitgewerkt om te beklijven.