Helium (2014)

Het is te hopen dat deze snel een release krijgt, want wat was me dit toch een dijk van een misdaadfilm. Hans Dagelet is de ultieme uitschieter.

Hans Dagelet vond ik altijd al geschikt voor rollen als duistere en stille figuren mede dankzij zijn lichaamstaal en zijn subtiele gemompel. Hier zet hij er ook een neer als een oude top-crimineel die moet onderduiken voor de Nigeriaanse maffia, en het is ook helemaal mooi om te zien dat hij dat op Texel doet, wat ook vele mooie shots bevat. Tijdens het onderduiken kan je ook slechts alleen maar wachten en wachten, waarbij er word gedoelt op een gangsterbaas die zich stilletjes aan het kwellen is. Naderhand is het tijd om terug naar Amsterdam te keren, met de gevolgen van dien.

Ook leuk om te zien dat een stukje zich afspeeld op de Albert Cuypmarkt bij nacht, in de buurt waar ik woon.

Helium vond ik kwa opbouw al helemaal uitstekend. Gewoonweg rustige en subtiele shots en een langzame afknijping naar het einde, want dat is het uiteindelijk wel als je in de onderwereld zit, zelfs al ben je top-crimineel. Ook aan de sfeer is prima werk geleverd, zoals gezegd wist de regisseur erg mooie shots van Texel te leveren die ondanks de grauwe, kille beelden wel sfeervol blijven. Ook de rest is lekker grimmig en subtiel neergezet. Dit draait inderdaad niet om actie, stoerdoenerij, en boefje spelen. Dit is gewoon een en al subtiliteit. Dit zou nog wel eens remakeble kunnen zijn.

Prima misdaadfilm die overal werkt. Klasse.

4,5*

Erg sterk. Klinische en fatalistische schets over het nietige leven van een uitgebluste crimineel. Uitstekend vertolkt door Dagelet, die hier een geweldig lethargisch figuur speelt. Deed me soms zelfs wat denken aan Philippe Nahon, voornamelijk qua uitstraling dan.

Visueel misschien net iets te gewoontjes, de geluidsband compenseert dat echter en creëert tonnen aan sfeer. Op de momenten dat de soundtrack zich van de achtergrond los weet te rukken en enkele ijzige stiltes aanvult, is Helium op zijn best.

De eindscène laat zich voorts niet moeilijk raden, maar past wel goed binnen het plaatje. De film mist uiteindelijk wellicht nét dat beetje extra om 4* uit te delen, maar een dikke 3,5* is vooralsnog dubbel en dwars verdiend. Met Janga heeft Nederland er wat mij betreft een talentvol regisseur bij.

Verweesde oudere criminelen die hun zonden overdenken als ze hun nakende sterfelijkheid tegemoet zien. Een groter cliché is er niet na zes seizoenen van The Sopranos. Regisseur Eché Janga doet zijn best met een film die de actie van het misdaadgeweld weergeeft als een terzijde, terwijl de nadruk ligt op het banale en het alledaagse: afwachten op wat komen gaat, verveling, de tijd verdrijven met de afleiding van tripjes en rondhangen in een zwemparadijs, wassen, aankleden, rondrijden, koken, eten, etc. Het voorgaande klinkt slaapverwekkend saai, maar de spanning wordt er enigszins ingehouden met de naargeestige sfeerbeelden van duistere nachttaferelen en een indringend snerpende soundtrack. Hans Dagelet is ook prima in staat om de aandacht vast te houden met zijn karakteristieke kop en het ingetogen acteerwerk waarmee hij de gedeprimeerde binnenvetter speelt. Toch gaat de film te vaak slepen met de soort semi-artistieke traagheid waarmee diepgang gesuggereerd wordt als de hoofdpersoon bij elke handeling betekenisvol voor zich uit staart. Zo wordt het minimale uitgangspunt nodeloos zwaarwichtig en enigszins pretentieus.

Een goede drama film...

Goed (en stil) verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Snap de positieve reacties hier totaal niet, misschien moet je zelf een crimineel zijn om dit te waarderen? Slechtste Nederlandse film die ik sinds jaren heb gezien, en dat wil wat zeggen want ik heb een hoop slechte gezien! Veel pretenties maar weinig talent bij de makers. Traag, nietszeggend, nergens interessant, gewoon mislukt dus. Een hoofdrolspeler die met steeds dezelfde blik overduidelijk de leegheid van zijn bestaan wil uitdrukken, maar hierbij vooral lijkt op een man die voortdurend in zijn broek heeft gepiest. De symboliek met de muizen in zijn huis is natuurlijk ook om te lachen, vooral omdat het word gepresenteerd als een buitengewoon slimme vonds. Als Dagelet in de slotfase uit zijn lijden word verlost ben je net als hem opgelucht dat het er op zit. Nooit geweten dat 79 minuten zo lang konden duren, wat een verspilling van tijd.

Portret van een man actief in de misdaad die zich vanwege veiligheidsredenen terugtrekt op Texel.

De heer Kitano weet in enkele films de landerigheid en verveling in het leven van criminelen goed te treffen, hier lukt dat iets minder goed. Wel een onderhoudende film.

Misdaaddrama waarin crimineel kopstuk Frans Weeling [Hans Dagelet] onderduikt op Texel na bedreigingen door een groep niet nader genoemde Marokkanen. Frans lijkt echter vooral af te wachten en zijn passieve houding baart zijn belangrijkste vertrouwelingen steeds meer zorgen, zeker wanneer blijkt dat Elias [Poal Cairo] achter Frans’ rug heeft geprobeerd een compromis te sluiten met de nieuwe kapers op de kust. Afgezien van een paar (niet al te overtuigende) liquidaties is dit een timide, trage film met veel scènes waarin de criminelen wat rondhangen, wachten in een auto of telefoontjes plegen. Dagelets subtiele gezichtsuitdrukking maakt duidelijk dat er iets broeit in het hoofd van Frans Weeling, maar het scenario biedt onvoldoende inzicht in het centrale personage. Het schokkend bedoelde einde is dan ook een behoorlijk anti-climax. Eigenzinnig en niet geheel oninteressant, maar te oppervlakkig uitgewerkt om te beklijven.