Jaguar (1967)

Wat zie ik, nog geen stemmen van de Rouch buffs voor deze briljante faction/ road movie/ komedie/ avontuur/ essay/ coming of age/ non drama klassieker uit de Sahel en Ghana ?

De 3 protagonisten zijn nochtans voor de Rouch buffs goede gekenden die hij later zou blijven volgen in b.v. petit à petit en natuurlijk cocorico mr. Poulet, ook inhoudelijk en formeel zal dit voor de fanbase vertrouwde kost zijn.

Rouch begint zelf als introducerende voice- over maar hij laat al snel het woord aan de 3 helden die hun wederwaardigheden- en dat is de lol- becommentariën bij de beelden die ze (of dat poogt Rouch ons wijs te maken toch) voor het eerst zien. Dit doen zij op uiterst aanstekelijke wijze, vandaar dat ik hier absoluut het etiket komedie op zou plakken. Trouwens : die volstrekt belachelijke helm van Lam is al genoeg voor die kwalificatie.

Coming of age ook want die ventjes zijn in feite nog adolescenten met weinig levenservaring, wat al helemaal geldt voor Damouré , de "galant " die als droom heeft een jaguar te worden : een guappo, een pimp die altijd en overal cool blijft achter zijn eeuwige zonnebril, leeft van de wind en alle chicks krijgt. Al zien we van dat laatste minder dan hij misschien zou willen...

De andere etiketten spreken wel voor zich, road movie die wat vlotter verloopt voor de helden dan Cocorico trouwens, maar dat komt omdat ze dit keer wel naar de adviezen van een witte magiër hebben geluisterd ongetwijfeld. We gaan heen en terug, want het betreft hier geen permanente maar seizoensmigratie.

Avontuur, want we zijn zeker in Niger nog in de brousse en onderweg ontmoeten we heuse wilden rondhuppelend met peniskokers , maar zoals de helden zeggen over deze Somba's : ils sont gentils. De echte gevaren loeren natuurlijk in de verdorven grootsteden verziekt door de uitwassen van kapitalisme en kolonialisme, maar dat had u al begrepen.

Faction, want deze zgn. docu biedt weliswaar authentieke door het oog van een amateur antropoloog geziene uitstapjes waarin we o.a. stilstaan bij de goudwinning in Ghana ( ca ne sert à rien ) of de rituelen op de gigantische markt van Kumasi, maar ook duidelijk geensceneerde episodes. Kan moeilijk anders. Bovendien zijn die 3 niet zomaar uit de brousse geplukt: ze hebben allemaal op school gezeten en spreken dus Frans, waar we voor de duidelijkheid even aan toe moeten voegen dat die zgn. schrijver hooguit brieven schrijft op de markt voor analfabeten.

Bovenal echter weer een lofzang op Afrika en haar bewoners, besluit ook met de exclamatie vive Niger ! en de beelden van een lachend kind zoals we dat sindsdien in 633578754 spotjes en filmpjes voor het goede doel hebben gezien.

Stilistisch ook gekende Rouch kost, gekut op het scherpst van de schede...eh snede en in een soort staccato tempo. Ik zou dit dan ook een actieve en anti- contemplatieve film par excellence willen noemen.

Heel veel plaats voor een non diegetische score is er dankzij het permanente geratel niet, wel horen we het eponieme lied, trouwens in het Engels, en dan horen we ook waar de titel op slaat. Sorry voor de dierenvriendjes, die trouwens niet zullen genieten van die doodgeknuppelde gier...oh wacht : gieren zijn niet aaibaar dus dat geeft niet natuurlijk. My bad, k*tjes.

Is zoals gekend uitgebracht als onderdeel van de Rouch box van Montparnasse