Metro Manila (2013)

Zeer sterke film van Sean Ellis.

Beetje achtergrond: na de blijkbaar wel heel wisselvallige feedback op zijn vorige film The Broken, is Ellis beginnen te twijfelen aan zijn creatieve kunnen. Hij heeft toen besloten om er even tussen uit te knijpen en is beginnen reizen. Herbronnen wordt zoiets genoemd. Terug in Engeland focust hij zich eerst nog even op kleinere (pub) opdrachten en experimenteert hij met de Canon 5D en 7D. Op een vakantie in het buitenland ziet hij een tafereel dat een danige indruk op hem nalaat, waardoor hij terug in de pen kruipt en aan een scenario start. Enkele weken later is het script van Metro Manila geboren. Door het min of meer commercieel floppen van zijn vorige film, vindt hij echter nergens subsidies voor zijn nieuwe project. Maar dit houdt hem niet tegen: hij neemt een hypotheek op zijn eigen woning en trekt met een minimaal budget naar Manila. Daar zoekt en vindt hij een voltallige cast & crew. Hij kruipt zelf achter de camera (5D) en filmt op een ruime maand tijd zijn film. Guerilla-stijl trekt hij tijdens de draaidagen met zijn cast & crew letterlijk de straat op. Het script heeft hij moeten laten vertalen, en hij kan pas bij de rushes met een vertaler erbij controleren of de acteurs hun lijnen wel correct hebben opgezegd. Dit alles schrikt hem echter niet af. Na vervolgens 7 maanden postproductie is Metro Manila geboren: een prachtige film. En ik denk dat het moeilijk is om als regisseur nog meer je stempel op je eigen film te drukken. Dit is 100% de visie van Sean Ellis.

Het is een lang verhaal geworden om mijn punt te kunnen maken dat Sean Ellis een rasechte regisseur is met een eigen visie, en geen schrik heeft om deze na te streven. Dit was ook al zichtbaar in zijn vorige films, maar de ontstaansgeschiedenis van Metro Manila bewijst het echter eens te meer: deze man is geboren om te regisseren. En hij is er verdomd goed in.

An sich is het verhaal van Metro Manila niet eens zo origineel, maar de manier waarop Ellis het opbouwt en hoe hij het vertelt, zijn verfrissend en doeltreffend tegelijkertijd. Hij blijft –vaak letterlijk- heel dicht op de huid zitten van zijn personages, waardoor je als kijker ook de kans krijgt om mee in deze huid te kruipen. Knap ook, hoe de guerilla filmstijl hier perfect toe bijdraagt. De situaties waarin de hoofdpersonages worden gedwongen, en het noodlot dat bijna letterlijk als een zeis boven hun hoofd hangt, zijn hierdoor heel de tijd voelbaar. In samenspel met de minimale en onheilspellende soundtrack (hulde aan Robin Foster) wordt je hierdoor continu meegezogen op een narratieve rollercoaster.

Verder vooral opvallend hoe op driekwart van de film Ellis er tegen beter weten toch in slaagt om de film toch nog een extra en nieuwe poëtische verhaallaag mee te geven. Vooral knap omdat de film hierdoor veel meer wordt dan een maatschappijkritische film met een moraliserende boodschap, waar er, laten we eerlijk zijn, al meer dan genoeg van zijn. Mooie evenwichtsoefening van Ellis, en het zijn zulke extraatjes die het kaf van het koren scheiden.

Benieuwd wat Ellis ons in de toekomst nog gaat brengen. Opvallend ook hoe hij met deze film weer met een heel ander genre dan voorheen heeft gewerkt. Ik ben alvast benieuwd naar meer!

4,5*

Behoorlijk sterk drama waarin een gezin zich staande probeert te houden in de metropool Manilla. De film begint nadrukkelijk vanuit de accumulatie van ellende die het gezin ondergaat en de daarop volgende uitzichtloosheid en het solitaire karakter van de grote stad. Krachtig is vooral de rol van de ouders, die er alles aan doen om hun gezin te onderhouden. Het sobere verhaal is mooi uiteengezet en wordt bezet door een sterk spelende cast.

Netjes. Wie van de etiketjes is, kan deze beter ingaan met het idee van een drama. Dat beslaat toch ca. driekwart van de van de film, een thrilla in Manila is het slechts kortstondig, tijdens de ontknoping. Een stijlvol onderdeel overigens, vooral vanwege de geluidsomlijsting daar. Als je mee bent met de illusie en de ellende van het gezinnetje, ook een segment dat best wel de nodige impact weet te genereren.

Ellis maakt wel wat van zijn drama. Ik zie het vooral als een collage van verhalen over provincialen die richting de grote stad trekken, op zoek naar voorspoed, waar morele dilemma's, kwetsbaarheden en wanhoop die dit soort armoe met zich meebrengt, de drijfveer vormen. Het gesprekje over de lotto is veelzeggend. Je mag meedoen in deze samenleving, maar winnen, ho maar. Die kans is wel erg klein.

Uitzichtloos dus, al verandert dat met de intrede van Ong, een soort verpersonificatie van valse hoop, alsof hij symbool staat voor de trek naar de verraderlijke stad. Veel kommer en kwel, maar Ellis' regie is stemmig en beheerst. Intens en op de huid gefilmd met ingetogen vertolkingen en serene muziek. De slotsom is er wellicht eentje voor het grote publiek, maar ik vond het op deze manier wel werken.

Opnieuw een bevestiging van Ellis' talent, maar waar The Broken toch een beetje als 'zo maar een horror' overkwam, is Metro Manila net als Cashback weer erg persoonlijk. Je ziet het ook aan de aftiteling. Regie, scenario, productie, cinematografie, overal staat z'n naam achter.

Heerlijk dromerige score (contrasteert lekker met het drukke Manila), mooi serene cameravoering en het gezinnetje pakt je direct in. Het verhaal is niet wereldschokkend verder, maar het komt alsnog echt goed binnen wanneer de boel begint te ontsporen en je voelt aan alles dat Oscar echt niet de spreekwoordelijke loterij heeft gewonnen met z'n nieuwe baan en woning. Het einde is dan niet zo vrolijk als in Cashback, het is wel minstens zo prachtig en zoals altijd maakt de track tijdens de credits het af.

4*

Ondanks dat de film zeker niet perfect is op bepaalde punten is dit toch een van de meer indrukwekkende en uniekere films die ik de laatste tijd gezien heb. Zelf net terug uit de Filipijnen en zijn daarbij ook 1,5 dag in Manila geweest vandaar dat de film ook wel mijn aandacht trok. Denk dat de film een behoorlijk realistisch beeld schetst van de sociale omstandigheden in metropool Manila. Ik ben er maar kort geweest en heb best wel wat aziatische steden gezien maar vond Manila een vrij extreme stad.

Metro Manila kent zeker wel enkele zwakheden. Zo is de ontwikkeling in het verhaal en het drama niet overal even sterk. Zoals al eerder opgemerkt komt Oscar met al zijn levenservaring soms wel wat naïef over en de overval op Ong was wel erg toevallig.
Toch zijn het kleine onvolkomenheden, schoonheidsfoutjes die het karakter van de film verder geen geweld aandoen en met gemak worden weggepoetst door de duidelijk aanwezige filmliefde waarmee dit project is verwezenlijkt. Het is bovendien een van die zeldzame films die oprecht drama perfect weet te combineren met een slim, spannend en boeiend (misdaad)verhaal. Acteerwerk van de voor mij volledig onbekende crew is uitstekend en als kijker leef je al snel mee met het gezin van Oscar.

De cinematografie en regie is rustig, stijlvol en beheerst (bijna als een documentaire) eigenlijk compleet het tegenovergestelde van een stad als Manila maar op de een of andere manier werkt dit wel goed voor mij. Alsof de chaos, armoede en uitzichtloosheid zo meer tijd heeft om binnen te komen tijdens het kijken.

Mooie, unieke film.

4*

Prachtig! Een sociaal drama dat onderweg omslaat in een misdaadfilm. En hoe goed steekt Ellis de dynamiek in zijn film. Volledig in Tagalog gespeeld, muzikaal ook opvallend, overtuigend geacteerd. Het eerste uur is bijzonder sterk; het gezinnetje dat een vogel voor de kat is in een stad waar het om overleven gaat. Dit is niet alleen het verhaal van Manila, maar ook van Bangkok, van Calcutta, van Rio, en al die andere metropolen. Er worden mooie plaatjes van de stad en het stadsleven getoond en als bereisd man valt dit me altijd wel in de smaak.

Dan lijkt alles een beetje in zijn plooi te vallen wanneer zowel vader Oscar als moeder Mai werk vinden; risicovol en oneerbaar werk, maar het is werk en het betaalt. Daarna komt er nog een wat geforceerde twist aan die alles nog erger maakt dan het al is. En net als de wat naieve Oscar kreeg ik plots het gevoel dat er niks goeds meer is aan de mensheid. Het einde vond ik schitterend en Metro Manila heeft me aangegrepen. Ik volg dus al mijn voorgangers met een 4*. De film is vrij deprimerend en herinnert er aan dat criminaliteit/misdaad een hopeloze poging is om uit armoede te raken.

Uitstekend drama met een heel behoorlijk plot en volgens de aftiteling ook nog op waarheid berust. De film begint rustig enigszins wat docu achtig, maar ontpopt zich al gauw tot een "spannend" geheel en dat alles zeer realistisch in beeld gebracht. De interactie tussen hem en zijn vrouw hadden van mij wat meer gemogen, desondanks vond ik dit een uitstekend drama die me een beetje deed denken aan het Brazilaanse Last stop 174 die weliswaar heel anders verloopt, maar dezelfde impact heeft. Wie arm is doet soms rare dingen. Maar verassend is deze film tot het eind zeer zeker, daarom is het best de moeite waard deze film eens te bekijken. Niet voor niets ook in de prijzen geweest. Een topper uit Azie!!

Uitstekende film waarin een arme boer met zijn gezin vertrekt naar de stad en gaat werken in de waardetransport. Een film met een nogal deprimerend verhaal dat realistisch in beeld is gebracht. Het plot dat in de tweede helft geïntroduceerd wordt, wordt geloofwaardig neergezet en zorgt voor een aangrijpend einde.

Een goede misdaad/drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Het is een moeite waard...

Mooie sterke film waarin ik volledig werd meegesleept.

Begint langzaam en met nu en dan enkele voorspelbare momentjes die me niet stoorden. Meer het soort voorspelbaarheid als tijdens het kijken van voetbal, waar je vanaf de zijkant kijkt en weet wat er gaat gebeuren, maar de speler(s) zitten midden in het spel en hebben geen overzicht.

Voelde dadelijk mee met de karakters, hun problemen en hoop. Sterke overtuigende vertolkingen.

Nadat Ramirez en zijn familie, vol met goede hoop, in de groote stad aankwamen ging het al snel van kwaad tot erger. Maar ja "in God we trust" en de dingen namen een positievere vlucht. Maar tis niet al goud dat blinkt alhoewel het je toch kan verblinden en voor je het weet zit je weer in de duisternis.

Het (misschien wat clichematige verhaal) krijgt op het eind toch nog een spannende wending met een poëtisch einde en maakt het daardoor meer dan een verhaaltje over armoede, uitbuiting en ellende gevuld met verliezers.

Mooi en rustig gefilmd. Soms lekker dicht op de huid wat de karakters goed deed overkomen.

Nog dank aan s0062423 voor het verhaal van de regisseur. Veel respect voor de man en over het algemeen voor mensen die achter hun dromen aangaan. Ook een prima bespreking trouwens.

Dit was nog een aangename verrassing. De film komt wel een beetje traag op gang, maar toch is het de moeite om te blijven kijken. Het is een redelijk harde film geworden.

Er werd overtuigend geacteerd en verder zag het er goed uit.

Het is eens wat anders dan het blockbuster geweld , maar daarom niet minder om te bekijken.

Tja, best een aardige film dit. Me echt bij de strot grijpen deed het niet moet ik zeggen, maar erg veel valt er niet op aan te merken. Veel Ellis herkende ik er overigens niet meteen in, want de sombere toon van deze film staat eigenlijk compleet haaks op de luchtige frivoliteit in een Cashback. Deze Metro Manila vind ik uiteindelijk wel nét iets beter.

Deed mij verder ook wel een klein beetje denken aan Slumdog Millionare, al kent deze film een wat meer down-to-earth aanpak. Het drama in de film is aardig uitgewerkt, maar echt veel smoelwerk heeft het nou ook allemaal niet. De moord op de hoofdpersoon kwam dan wel als een kleine verrassing, voor de rest zal het qua plotverloop geen originaliteitsprijs winnen. Nergens wordt het echt heel hinderlijk of zo, maar dat had anders, cq beter gekund wat mij betreft.

Visueel is het over de gehele lijn gemeten wel mooi, al komen de écht mooie shots maar een beetje met mondjesmaat. Had al met al toch wat kleurrijkers en levendigers verwacht. Zelfde geldt voor de soundtrack; die ook best oké, maar doet een beetje identiteitsloos aan.

Waar de film punten mee scoort is het knappe acteerwerk en het best mooie einde. Tevens de scene die, naar mijn mening, het mooist in beeld gebracht werd. Kortom, Ellis is zeker geen verkeerd regisseurtje, maar zijn films doen me vooralsnog nou ook niet bepaald van m'n stoel lazeren. Wellicht dat The Brøken hogere ogen zal gooien. Kleine 3,0*.

Confronterend sociaal drama over een veel voorkomend fenomeen: de door wanhoop gedreven trek naar de grote stad op zoek naar een beter leven. Veel migranten geraken daarbij van de wal in de sloot. Mede door de authentieke beelden van Manila ziet de film er deels uit als een docudrama, dat laat zien dat manipulatie, corruptie en uitbuiting welig tieren in alle geledingen van zo’n miljoenenmetropool. De genadeloze gevolgen daarvan zetten extra spanning op het verhaal. Beelden als die, waarin moeder Mai met haar twee kleine kinderen te midden van het krioelende verkeer op de hoek van de straat zit, beklijven. Je kunt uitzichtloosheid volgens mij niet beter in beeld brengen. Maar na alle ellende wist de slotscène mij toch nog een beetje een goed gevoel te ontlokken.
Complimenten voor de regie en de cast, die erg overtuigend overkomt.

Weer eens wat anders- een misdaadfilm die zich afspeelt in de Filipijnen. De bijzonder veelzijdige britse regisseur Sean Ellis maakt er in ieder geval wat moois van, flink geholpen door de fraaie couleur locale. De plot steekt daarnaast sterk en verrassend in elkaar. Het akteerwerk is niet bepaald geweldig, maar de personages zijn sympathiek en worden goed neergezet. Vooral naar het einde toe is de film erg spannend.

sterke film, wat een sociaal drama, film grijpt je bij je strot. film laat je ook beseffen hoe goed we het hier in NL hebben.

Een film die je inderdaad doet beseffen hoe goed we het hier hebben. Mooi dramatisch verhaal dat nog sterker wordt naar het einde. Personages zijn heel sympathiek en het geheel wordt prima in beeld gebracht. 7/10

De plattelandsvlucht in het Vlaanderen van de 19e eeuw heeft wel wat parallellen met deze Metro Manilla. Op zoek naar een beter leven trekt het boerengezin Ramirez weg op zoek naar een beter leven in de stad. Daar aangekomen is er niemand die zich om hen bekommerd. Uitbuiting, oplichting en armoede zijn hun deel. Een uitstekend sociaal drama in wording alvast.

Later neemt de film een andere insteek aan door wat meer te focussen op het misdaadluik. Gelukkig blijft de focus op het gezin behouden. Een film die me wel raakte, mede door het sympathieke gezin dat zich in een uitzichtloze situatie bevond.

Het fijne acteerwerk en prima regie doen de rest. Blij deze ontdekt te hebben.