Mannenharten (2013)

Mannenharten is een leuke romantische komedie, die dit keer wordt verteld vanuit het perspectief van (teveel) mannen.

Romantische komedies, ze worden meestal verteld vanuit het perspectief van vrouwen. De vrouw ontmoet een man, ze praat er tot in detail over met haar vriendin(en), de man doet wat verkeerd, ze gaan uit elkaar en komen aan het einde weer bij elkaar. In het geval van Mannenharten wordt dit op een leuke manier beschreven vanuit het oogpunt van zes mannen. Dit is ook wel gelijk het probleem van de film, er zitten net iets teveel karakters in de film om het persoonlijk genoeg te maken. Maar de film bevat zeker leuke momenten en het is een fijne film geworden voor tijdens de feestdagen.

‘Mannenharten’ Review | Filmtakers

Een soort Love actually, Alles is liefde verhaal. Uitgebracht met het oog op de kerstdagen. Een feelgood Nederlandse film. Best aardig, maar not my cup of tea. Een prima wegkijker, maar niet een die blijft hangen. Op naar Soof...zal wel van hetzelfde laken een pak zijn.

Wat Mannenharten bijzonder maakt, is dat deze romantische komedie niet vanuit het oogpunt van de vrouw is geschreven maar vanuit dat van de man. Dat zie je niet vaak. Maar hoewel de film zeker een heerlijk begin heeft, zal deze film niet ‘dé Nederlandse kerstfilm’ zijn of worden. Het is een film vol leuke grappen en mooie momenten, maar vaak voelt de film wat gehaast. Mannenharten is daarmee een vermakelijke film, waarbij het beter is om je te richten op enkele verhaallijnen en de rest maar even te laten voor wat het is.

Recensie: Mannenharten (Immy Verdonschot) - Filmhoek.nl

Na 'Alles is Liefde' en 'Alles is Familie' gezien te hebben en de titelsong gehoord te hebben leek deze film ook wel in het rijtje te passen. Maar die verwachting werd niet echt waargemaakt. Mannenharten heeft er wel degelijk raakvlakken mee, dat wel. Zo staan liefdesrelaties en humor ook in deze film centraal en passeren veel BN-ers met al dan niet veel of weinig tekst de revue. Mannenharten mist echter veel, wat bij 'Alles is...' wel meer aanwezig is.

Ik wil niet teveel stilstaan bij de verhaallijn, want dat is bij dit soort films toch al vrij magertjes, maar bij 'Mannenharten' gebeurt er wel echt weinig om over een verhaallijn te kunnen spreken. Lange tijd heb ik me afgevraagd wat de relatie is tussen de 5-6 mannen wiens liefdesleven wordt gevolgd. Kennen ze elkaar enkel oppervlakkig uit de sportschool? Kennen ze elkaar überhaupt wel? Of zijn het vrienden van elkaar? Rond de pauze dacht ik dat het verhaal wel zo bijna afgelopen moest zijn, maar dat bleek niet het geval te zijn. In de tweede helft gebeurt gelukkig toch wat meer en blijkt er toch nog wat ontwikkeling in te zitten.

De humor is nogal flauw en voorspelbaar. Je voelt de grapjes aan komen en dat maakt nou niet bepaald dat ik heb kunnen lachen. De humor in 'Alles is Familie' vond ik echt vele malen beter en ook meer mijn smaak overigens.

Over het acteerwerk ben ik ook niet echt te spreken. De scènes met Jon van Eerd vond ik de beste en kwamen nog meest natuurlijk over. Jammer alleen dat hij in de film vrij weinig te zien is.

Samengevat wel een aardige film die goed weg kijkt, maar verwacht er niet teveel van.

Typisch Nederlandse prent met de daarbij behorend mankementen. Gelukkig weet je dit van te voren en stel je je verwachtingen daarop in. Waar Alles is Familie vorig jaar nog redelijk wist te verassen is Mannenharten maar vervelend. Standaard typetjes, een matig plot en een cast vol bekende koppen die zich maar al te graag even laten zien. Brr.

2,0*

Fijne feelgood.

Mannenharten is zo'n film die je onmogelijk tot een meesterwerk kan bombarderen en die eigenlijk fout is om verschillende redenen, maar toch... Wat toch? En wat fout? Afijn, als het dan toch per se allemaal een beetje Brits in de polder moet zijn, romkom er dan rustig op deze wijze op los. Niks hoogstaand, maar wel entertainend. Feelgood kan best fijn zijn.

Goed.

Kan er ook eens een Nederlandse film zijn die zich niet in Amsterdam afspeelt? Niet direct een minpunt ofzo, maar ik merkte dat het me wat begint te storen, die eeuwige idyllische 'fietsen in de binnenstad'-scènes. Nederland bestaat uit meer dan Amsterdam, weet je.

Daarnaast lijkt het hele sfeertje soms verdacht veel op Alles is Liefde en Alles is Familie, inclusief het met een gek pakje aan rondlopen en de overdreven volkszanger.

Voor de rest weet het ook nergens te onderscheiden, de film heeft niet eens een moslim-, donker- of gaystelletje, of is dat inmiddels juíst alweer een cliché?

Opvallend is vooral hoe weinig spanningsboog er in de film zit. Alle stelletjes en lijntjes zijn allemaal al uit te tekenen vanaf de helft, en zo niet, weet het alsnog nergens enige spanning op te roepen.

Denk dat films als deze, als ik ook het gemiddelde hier zo eens bekijk, iets nieuws to the game moeten brengen om nog echt van enige kwaliteit te zijn, hoewel het bioscooppubliek het wel als zoete koek zal slikken.

De laatste vijf minuten doet de film er nog even een schepje bagger overheen met dat vreselijke in your face-lied, dat blijkbaar denkt dat het raak is, maar dat absoluut niet is.

2*

Ik heb deze film een beetje ontweken vorig jaar, omdat ik wel kon raden dat het tegen zou vallen. Ik ben niet zo van de Nederlandse meuk. Alles is Liefde was leuk, Alles is Familie was rotzooi. En Mannenharten, tja. Dat is ook niet zo heel leuk.

Daan Schuurmans heeft alweer bruiloft-vrees? What else is new.. Verzin iets nieuws. De grappen er omheen zijn ook niet grappig. 'Ben jij bereid om je seksuele energie voor de rest van je leven op die ene gleuf te richten?' Ik vraag me af wie daar om kan lachen, ik in ieder geval niet. Daarna ging het eigenlijk van kwaad tot erger. Als zelfs Kim Feenstra geen lach op mijn gezicht weet te toveren, is het triest gesteld...

De blind date was vreselijk, de yoga sessies, de reactie van de minnares.. de clichés dropen er vanaf. Daarover gesproken, het -wederom oppervlakkige- personage van Atsma irriteerde me ook mateloos. Jammer genoeg konden de stelletjes me niet bekoren, misschien alleen Teun Kuilboer en Georgina Verbaan, maar dan zonder die roodharige kneus. Hij moest misschien aandoenlijk overkomen, maar ik vond hem creepy as hell. Jon van Eerd zijn personage voegde ook niks toe. Nouja misschien wel, ergernis.

Er valt voor een komedie weinig te lachen in deze voorspelbare, soms vreselijk slecht geacteerde film.

Snap alle negatieve reacties niet zo goed.. Het is een feelgood film; alles valt op de juiste plek, de film kijkt lekker makkelijk weg. Maar dat is toch precies wat je van een romantische komedie verwacht?

De Nederandse Love Actually nummertje 493. Wéér volgen we verschillende verhaallijnen naast elkaar en wéér zijn ze op de een of andere manier verbonden. Ditmaal niet door familie, maar door kennissen in een sportschool.

Alleszins aardig uitgevoerd; dat mag gezegd worden. Er zitten een aantal leuke momenten in, maar het jammere is wel dat die ook voor het merendeel in de trailer te zien zijn. Daarnaast is een groot probleem bij deze film dat het ene verhaaltje veel interessanter is dan het andere. Die van Jeroen Spitzenberger en Katja Herbers is eigenlijk het leukste en ook die omtrent Georgina Verbaan, Teun Kuilboer en Fabian Jansen was redelijk geslaagd. De verhaallijnen van Daan Schuurmans en Barry Atsma vond ik daarentegen niet interessant. Die kwamen nogal ongeïnspireerd op me over en leken daarnaast ook niet erg veel toe te voegen.

Verder leveren de eerder genoemde 'leuke momenten' ook geen echte lachsalvo's op, maar zijn ze eerder goed voor een grinnik. Op zich geen ramp, maar het is geen uitgesproken goed teken voor een film als deze. Het eindresultaat is een film waar ik gemengde gevoelens aan overhoud. Enerzijds wel leuk, anderzijds zijn er veel betere romantische komedies. Ik heb wel het gevoel dat men oprecht geprobeerd heeft er iets leuks van te maken, maar het lijkt maar deels gelukt.

2,5*

Ik leg voor dit soort films de lat nooit erg hoog en vaak blijkt dat maar goed ook. Mannenharten schiet er echter ruim onderdoor. Het valt allemaal niet lekker in elkaar, de gebeurtenissen zijn afgezaagd en het voelt allemaal aan alsof ik het al 100x gezien heb.

Het idee om een keer een romkom met mannen in de hoofdrol te maken is leuk. Helemaal origineel is het niet, want de film is een remake van een Duitse film uit 2009, maar soit. Meestal gaan dit soort films over een stel of over een groep vrouwen, maar nooit over een groep mannen die problemen hebben in de liefde.

Maar of het nu vrouwen of mannen zijn die de hoofdrol spelen, maakt voor de misselijkmakende moraal niet uit - een bekoelde relatie met een ietwat afstandelijke carrièrevrouw wordt niet opgelost door een goed gesprek met elkaar, of überhaupt eens gevoelens uit te spreken.

Nee, een affaire met een zweverige yoga kut met een continue stompzinnige grijns op haar paardebek wordt ons verkocht als het te prefereren alternatief.

De andere verhaallijnen zijn niet veel beter. Merkwaardig is hoe Teun Kuilboer in de dierentuin een moordpoging doet waar geen enkele nasleep aan zit, nee, aan het eind zien we hem zelfs ook nog iets van geluk vinden.

Het is allemaal wel te harden, maar het scenario is gewoon heel erg slecht. De acteurs maken er allemaal het beste van, maar dat kan de film niet redden. Misschien komt dat toch doordat het origineel een Duitse film is. In Duitsland kunnen ze fantastische films maken maar Duitsers en comedy gaan even goed samen als een karbonade en een imam. Ze lopen daar echt 30 jaar achter wat dit soort dingen betreft.

2 sterren

Met halve aandacht gekeken, maar wat ik zag trok me niet. Niet eens vervelend, maar gewoon ellendig saai en volstrekt niet boeiend. Zielloos fabriekswerk waar eigenlijks niks in te vinden is, maar dat ik in dit geval ook gewoonweg niet leuk vind. Alleen de muziek is verrassend, met Plastic Bertrand, Serge Gainsbourg en Come on Eileen. 1,0*.

Mannenharten

Tja, Mannenharten. Een Nederlandse romcom, met alles wat daar bij hoort. Het betere jatwerk, matig acteerwerk (niet iedereen), sentimentele muziek en uiteraard Amsterdam als locatie (want Amsterdam is Nederland en vice versa...). Mannenharten heeft zijn leuke momenten en sommige verhaallijnen werken wel. Alles met Georgina Verbaan, Spitzenberger, Jansen en Kuilboer werkt aardig, maar daar staan Barry Atsma en Daan Schuurmans weer tegenover, die als houten klazen staan te acteren. Dat zij de grootste rollen toebedeeld hebben gekregen werkt niet echt in het voordeel van Mannenharten.

Deze film is okee in zijn genre. Originele insteek: de verwikkelingen van een heel aantal mannen in de liefde. Leuk ook dat dit Nederlands is en in Amsterdam speelt. Deze film en z'n vervolg zijn luchtige, rustig kabbelende, best vermakelijke films. Makkelijk kijkbaar, niet bijzonder, maar binnen dit genre prima.

Superjammer dat er tussen ZES mannen niet 'gewoon' een homo of bi-man zit, of niet eens IETS van niet-hetero verwikkelingen, in deze films. Blijkbaar nog steeds niet 'gewoon' en mainstream genoeg, 10 jaar en 8 jaar (deel 2) geleden. Nu dan misschien wel? Hopelijk is het aantal mensen aan wie dat opvalt, als een gebrek, inmiddels flink verder gegroeid.

Ik had weinig van de film verwacht, en daardoor was hij denk ik stiekem wel leuk. De voornaamste reden dat ik deze film uiteindelijk wel wilde kijken, is omdat Nederlandse films mij steeds vaker weten te verrassen. En omdat ik de leuke titelsong op de radio hoorde, haha. Er zitten echt wel wat leuke grappen in in Mannenharten. Vooral om Jeroen Spitzenberger heb ik veel moeten lachen. Maar er zitten ook dingen in die voor mij de film typisch Nederlands maken. De platte uitspraken als het om seks gaat bijvoorbeeld. Of de bekende Nederlandse gezichten waarvan ik niet snap wat ze in deze film doen (Kim Feenstra) omdat ze niet kunnen acteren…

Mannenharten is echter toch ook heel herkenbaar. Doordat de cast zo groot is en veel verhaallijnen bevat, zit er voor velen wel een verhaallijn bij die dicht bij hun eigen zit. Uiteindelijk een leuke film en ik raad hem je zeker niet af, maar het is niet het soort film dat je een tweede keer opzet.

Regisseur Mark de Cloe brengt allerlei zijsporen op niet al te overtuigende wijze bij elkaar in deze herbewerking van de Duitse romcom. Niettemin wordt er over de brede lijn best aardig geacteerd door de heren, al worden ze vrijwel allemaal in een personage gestopt met vervelende trekjes. Fabian Jansen vormt bijvoorbeeld dermate geforceerd de komische inslag dat het opdringerig aanvoelt en eigenlijk niets toevoegt aan de inhoud. Verder kabbelt het verhaal wat voort tussen allerlei heren en dames, maar de clichés stapelen zich daarbij in rap tempo op en de film brengt geen vernieuwende inslagen. Ook met het materiaal dat er dan wel staat wordt er weinig gevoel bij de kijker opgewekt, waardoor het eindresultaat niet al te memorabel is.