Lieve Céline (2013)

mooie film soms een beetje tragisch.Goed geacteerd en zeker door Esmée van kampen.

Ik vond het best een aardige film. Van Kampen zet met Brooke een hele sterk rol neer en laat zien dat ze meer is als 'die dikke uit de Plus-reclame'. Het verhaal is een beetje lang en heeft een grote zijweg, de vakantie in Turkije. Dat is een zwak punt in de film. Eerst wordt het geld van Brooke eigenlijk gestolen (wat ze zelf dan weer niet door heeft) en vervolgens gaat haar zus daar vreemd onder de ogen van Johan die zelf maar even een kind verwekt (direct raak natuurlijk) bij Brooke . Dat levert een rare situatie op. Het einde van de film is wel weer leuk om te zien hoe ze helemaal zelf naar Celiné Dion wil gaan, wat lukt. Ook dat wordt naar mijn mening niet helemaal goed uitgewerkt. 3*, maar dat hadden er meer kunnen zijn.

En oh ja, hoe kan ze ooit zo goed Engels spreken als ze laagbegaafd is en nog moeite heeft met een rekensommetje?

Hele matige film die me volledig koud liet.

Deels lag dat aan het spel, zowel die nare moeder als Van Kampen deden me helemaal niets - ik zou eerder zeggen dat die laatste domweg irriteerde, al zal dat deels inherent zijn aan haar rol - maar ze wilden ook te veel met haar vanuit het script. En daar is deze Telefilm te kort voor. Nu is ze én zwakbegaafd en dik: dat is teveel. Kies één van beide en je krijgt een sterkere film. Dan heb je of een dik gepest meisje dat haar geluk vindt in Celine Dion (sowieso een teken dat je niet helemaal lekker bent trouwens) of kies voor een zwakbegaafd iemand die de wereld niet begrijpt maar laat dat pesten weg. Nu is het beide net niet. En als gezegd: het kan wel maar dan in een langere film.

Geen idee of Bervoets dat ook zo in het boek had opgeschreven, maar niet alles zal op film even goed werken. Dus maak keuze's. Want eet ze doordat ze gepest wordt of omdat ze gewoon van eten houdt? Dat is mij onduidelijk gebleven.

Buiten dat, als iemand dik is, laat die dan niet vraatzuchtig zijn en constant etend in beeld zien. Als Brad Pit dat doet in een Oceans Eleven is het humor, hier is het smerig en wekt afschuw op. Terwijl je juist met deze Brook moet leven. Of die vraatzucht is een ziekte waar ze weinig aan kan doen, maar dan moet je dat wel tonen of op zijn minst impliceren. Beide gebeuren niet in deze film.

Ten slotte is Van Kampen het ene moment te dom om één plus één op te tellen en is haar mimiek van een vijfjarige (dat deed ze dan wel goed) en een volgend moment spreekt ze heel behoorlijk Engels.

Een aantal bijrollen waren dan wel mooi ingevuld en die laatste scène - lekker kitsch en rose - zag er mooi uit. Ook dat geluid van het vliegtuig naar een shot van stromend water met dat haast zelfde geluid was een leuke vondst. Bovendien verveelde ik me niet eens. Verder kon ik hier bijzonder weinig mee. 1,5*.

Een redelijk dramafilm...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Prima achtergrond geluid/

muziek (Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Vooralsnog mijn minst favoriete van de lichting telefilms uit 2013. Ik ben geen moraalridder als het op films aankomt, maar hier wordt ongeneerd een nogal stereotiep beeld van laag opgeleiden en zwakbegaafde mensen gebruikt voor een intens zwartgallig verhaal. En dat binnen een reeks die vanuit overheidswege gesubsidieerd wordt omdat het maatschappelijk relevante thema´s aan zou snijden! Het levert vooral een nare film op die een weinig subtiel beeld schetst van mensen in de marge, en die dat doet op een manier waarbij het lijkt alsof het emotioneel betrokken is. Oh Oh Cherso maar dan geacteerd. Wat daar zeker niet aan meehelpt is dat de vaak radicale beslissingen van karakters onvoldoende gemotiveerd worden. Op deze manier kan er geen binding komen met waarom ze die vreemde dingen doen en het staat ook nog eens de geloofwaardigheid flink in de weg.

Aanvankelijk wel eerder teder, niet in het minst omwille van de puike act van Esmée Van Kampen, als het achterlijk en een niet zo gelukkige jeugd belevend jonge meisje.

Daarna neemt de film een dramatische wending wat hem in een heel andere plooi duwt en vind ik hem minder spontaan en "aanvaardbaar uit het leven gegrepen". Eigenlijk een beetje spijtig, maar de film vertelt nu eenmaal over een meisje, mentaal en verstandelijk niet opgewassen, onbekwaam op eigen benen te staan en die alleen in haar naïeviteit omtrent een idool vreugde schept. De laatste scene is daar een passend voorbeeld van en toont aan dat het met onze Brooke zo verder zal gaan..

Telefilm nummer vijf van de lichting 2013. Vooraf degene die me het minst trok, maar dat kwam niet uit.

Ook deze is niet zonder fouten, zo is het komische randje soms nogal misplaatst en is het vooral op een gegeven moment een nodeloze opeenstapeling van ellende, wat mij betreft was het gebleven bij de dood van de moeder, eigenlijk is dat hele gebeuren met het kind echt totaal overbodig, helaas is dit typisch weer zo'n film die veel te dikke lagen drama in het verhaal stopt, terwijl minder zoveel meer zeggingskracht had gehad. Beide zorgen ervoor dat een film die bij vlagen mooi en oprecht is soms onecht en gemaakt gaat aanvoelen.

Daar staan een behoorlijk aantal sterke scenes tegenover. Vooral als het meer om de belevingswereld van de (heel sterk spelende) Van Kampen gaat. En het einde is prachtig. Mooier haast dan de film verdient. Dat vergoedt veel.

3.0*

Matige film over een dik, zwakbegaafd meisje die samen met haar zus en moeder woont. Het hoofdpersonage wordt goed neergezet (mede door de rol van Esmée van Kampen. Echter gebeurd er in de film gewoon te veel waardoor er bij geen enkele gebeurtenis echt lang stil wordt gestaan en daardoor soms de impact verliest.

Interessant, maar toch ook weer niet.

Dat ze laagbegaafd is straalt er direct vanaf. Goed neergezet, door iemand die ik niet goed kan uitstaan. Maar toegegeven: Ze doet het overtuigend. Aan de ene kant boeiend om te zien hoe het leven van zo'n meisje, die haar uiterlijk en achtergrond ook niet mee heeft, te volgen. Aan de andere kant is het zeer voorspelbaar en (te) veel van hetzelfde. Haar 'filmzusje' doet het ook goed, ik zie Carolien Spoor graag spelen.

Waar ik me echt vreselijk aan stoorde was die Johan, met zijn 28462947 x 'Poppedijntje'. Vervelend figuur zeg.

Het kabbelt voort. De echte problematiek komt niet volledig uit de verf. Van een The Bold and The Beautiful obsessie gaat het, na één liedje te hebben gehoord, over naar een Céline Dion obsessie. En daarvoor gaat ze over lijken. Ging me iets te snel allemaal, en de meeste scènes voelden aan als onnodige opvulling en tijdgerek.

Het einde, jezus. Discussiepuntje zeg. Mag iemand als Brooke wel kinderen opvoeden, in haar situatie? Nee, Brooke zou dat niet mogen. De ontknoping aan het eind vond ik dan ook verschrikkelijk. Mijn mond viel open van afschuw. Ergens ook akelig realistisch, maar het blijft naar.

Dubbel gevoel. Weet nog niet wat ik er mee aan moet.

Oh ja, ik lees hierboven ook dat Esmée aangeeft blij te zijn met haar lijf? Dat is iets wat ik niet kan begrijpen. Dat je geaccepteerd hebt dat je dik bent, tot daar aan toe. Maar blij met het feit dat je zo'n 50 kg overgewicht hebt? Nee, gaat er niet in.

Ik vind Esmée van Kampen erg goed in haar rol. Ze leeft zich helemaal in. Het verhaal boeide mij van begin tot eind. Wel gebeurt er misschien iets te veel drama. Zeker voor een vrij korte film. Mooi einde. 4*

De zwakbegaafde Brook [Esmée van Kampen] woont met haar moeder Pamela [Ellen Pieters] en haar zus [Carolien Spoor] in een woning in Amsterdam-Noord. Hoewel zij iedere onbetaalde rekening netjes archiveert, is zij zich totaal niet bewust van de benarde financiële situatie waarin zij zich bevinden. Sues nieuwe vriend Johan [Gijs Naber] brengt wat zonneschijn in haar leven totdat een tragische gebeurtenis haar leven op de kop zet. Van Kampen is briljant in dit uitgebalanceerde psychologische drama dat ondanks vele valkuilen nooit vervalt in goedkoop sentiment en waarin de humor nooit ten koste gaat van de hoofdpersoon. Ondanks een eenvoudig plot in gelijke mate ontroerend en hartverwarmend.

Ik heb niet het gevoel dat ik nou naar een echt slechte film heb zitten kijken. Een verhaal over een zwakbegaafd meisje dat samenwoont met haar moeder en zus. Het is een heel indringend verhaal, waar opeenvolgend hele vreselijke dingen gebeuren. Maar toch weet de film niet te raken met alles wat er gebeurt. Al wordt er prima geacteerd en is het verhaal ook duidelijk. Gezien vanuit het standpunt van het meisje, die niet altijd de juiste "plaatjes" bij een gebeurtenis weet te maken. Maar bij mij kwam de film toch niet binnen op de manier die ik bij een dergelijke film met een dergelijk verhaal zou verwachten. Het kwam op mij toch over alsof het verhaal te groot was voor een kleine film als deze. Te hoog gegrepen voor deze regisseur misschien. In ieder geval niet overtuigend of geloofwaardig genoeg. En daardoor miste hij vooral de noodzakelijke diepgang en emotie die bij dit soort film hoort.