We're the Millers (2013)

Ik wil nog wel eens afgeleid zijn bij dit soort films Heb de 'bloopers' wel gezien hoor, dus dit is gewoon aan me voorbij gegaan dan.

Ik vrees wel dat het punt wat ik probeerde te maken in mijn review blijft staan.

Maar ik trek het ook breder: ik noem wat punten waaruit voor mij blijkt dat deze film (ondanks het frisse begin) langzamer maar zeker weer op de bekende (moralistische, zoete) Hollywood-ingredienten afstevent.

Overall blijft het dus wel staan, al wordt één van mijn argumenten dus waarschijnlijk wat minder krachtig.

Gewoon niet leuk

Leuke komedie met een goede Sudeikis. Eerlijk gezegd kende ik hem nog niet echt, maar hij is perfect voor de foute-lolbroek-rol. Grof gebekt, egoïstisch, iedereen afzeikend maar uiteraard een klein hartje. Aniston is bijna altijd positief, heerlijk lijf ook nog steeds. Ook de andere rollen van het gezin - en andere zijpersonages - waren geslaagd, al vond ik die whigger gewoonweg irritant.

De humor is van een constant goed niveau met af en toe een erg leuke grap. Maar het overgrote deel van de tijd is een glimlach niet te onderdrukken. Jammer dat het plot op de automatische piloot staat en dat het happy-love-kiss-vuurwerk-einde onvermijdelijk is, maar over het algemeen een hele leuke komedie.

goede film. De hoge score hier verbaast me toch wat.

Verhaal was goed, acteurs doen het goed.

Ik ben totaal geen fan van Jennifer Aniston en toch vond ik ze het hier wel goed doen.

Er zaten toch paar grappige stukken in.

Leuke film, maar er waren niet al teveel grappige scenes..Eenmalig filmpje

Don't go chasing waterfalls

We're the Millers was een film die eigenlijk compleet aan me was voorbij gegaan. Ik had wel eens een trailer gezien maar ik kreeg het gevoel dat alle leuke momenten eigenlijk al in die trailer zaten, een euvel dat wel vaker voorkomt bij komedies, waardoor ik al automatisch paste. Het was echter dankzij een aantal vrienden die bleven volhouden dat dit één van de leukste komedies van de laatste jaren was dat ik me gisteravond hier eens aan waagde.

En We're the Millers is inderdaad erg geslaagd te noemen. De grote kracht zit hem dan ook in de Miller familie zelf die als geheel gewoon erg leuk is. Natuurlijk blijft de grote verhaallijn voorspelbaar want je weet direct dat de vier effectief als een gezin zullen eindigen en de 'climax' waar Dave het aftrapt mist zijn effect omdat je weet dat hij zal terugkeren maar het zijn de kleine scènes onderling die het geheel echt leuk maken. Af en toe lekker scherpe dialogen maar ook de mimiek van de cast is gewoon heerlijk. Enige minpunt zijn eigenlijk de overige humoristisch bedoelde bijrollen. Ed Helms is pijnlijk ongrappig als Brad Gurdlinger, Dave's 'baas', maar ook de toevoeging van de Fitzgerald's had voor mij niet gehoeven want vooral Don (nochtans gespeeld door freakin' Ron Swanson) is maar zelden leuk en de rest van het gezin al helemaal niet. Neen, de leukste momenten spelen zich toch echt wel af in het gezinnetje zelf met onder andere de TLC - Waterfalls scène als hoogtepunt. Normaal gezien ook niet zo'n blooper fan maar hier zitten er een paar erg leuke tussen.

Voornamelijk vanwege de Miller familie zelf dus dat de film een succes is maar hun invulling door Jason Sudeikis, Jennifer Aniston, Will Poulter en Emma Roberts is dan ook gewoon erg degelijk te noemen. Sudeikis kruipt eindelijk uit de schaduw der bijrollen en levert een heerlijke sarcastische drugsdealer af maar ook Aniston weet eindelijk eens haar Rachel Green schil af te gooien door compleet los te gaan als een wat oudere stripper, die er nog altijd zeker en vast mag zijn maar dat terzijde. In Friends vond ik ze altijd wel te pruimen maar de rest van haar carrière werd nu niet echt gekenmerkt door goede keuzes qua films. Hopelijk kan ze nu in deze lijn verder gaan. De onbekende Will Poulter, hiervoor enkel maar bekend van een rol in een Narnia film, is de revelatie van de film. Nerdy maar tegelijkertijd toch ook innemend en grappig, Poulter is één van de weinigen die er mee weg geraakt. Emma Roberts loopt ten opzichte van de drie anderen soms wat verloren en is op zich niet al te memorabel. Toch kun je haar moeilijk uit het geheel verwijderen dus ergens zit er toch iets aanstekelijk in haar rol.

Met We're the Millers bewijst Rawson Marshall Thurber dat hij in ieder geval geen one-hit wonder is, al ben ik precies maar één van de weinigen die Dodgeball echt leuk vond. Soit, inderdaad één van de leukste komedies van de afgelopen jaar en dat is voornamelijk te wijten aan de chemie tussen Jason Sudeikis, Jennifer Aniston, Will Poulter en Emma Roberts. Tof!

4*

Inderdaad zoals eerder genoemd een eenmalig filmpje maar wel een hele leuke! Heb er van genoten en oh wat ziet die Aniston er nog goed uit! Leuke film om samen met de vrouw te kijken ..

Wat een leuke feel good / road movie komedie. Sinds Little Miss Sunshine niet meer zoiets tegengekomen. Een aanrader, en prima geschikt voor een heel breed publiek, (jong/oud, etc.)

Luchtig filmpje en kijkt lekker weg, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Niet de dijenkletser die ik verwachte, afentoe een glimlach maar nergens hilarisch.

4,0[permalink] geplaatst op 22 november 2013, 15:31 uur
je hebt gestemd, spoilers zijn leesbaar
Dit is mijn 1e review op moviemeter, de reden waarom ik met deze film begin is heel simpel: het is de laatste film die ik heb gezien.

Lang geleden heb ik niet zo'n leuke frisse gezellige film gezien, zeer goede casting. De grootste minpunt van de film is het einde, ietsjes te simpel.

Over zulke films moet je niet te veel over praten, gewoon kijken en proberen te genieten.

You can buy a house and run away from it.

Als ik het rijtje komedies afloop die ik recent heb gekeken (Pain & Gain, The Internship en The Heat) sluit deze film er wonderwel perfect bij. Een film waar ik van verwachtte dat het wel een ontspannend avondje filmpje kijken zou worden en wat me na weeral een stressvolle week zou doen ontspannen door het produceren van een aaneenschakeling van ontladende lachsalvo's. Zoals bij de opgesomde overige films bleven deze lachsaldo's spijtig genoeg weeral uit.

Ik vond het bij momenten wel een leuke film met soms spitsvondige one-liners en grappige situaties, maar dit werd teveel overschaduwd door redelijk platvloerse en ronduit belachelijke conversaties. Gemiddeld entertainment gehalte met soms een gevoel dat de schrijvers van het script zich er wel enorm makkelijk vanaf wilde maken door gebruik te maken van afgezaagde grollen die reeds meermaals in andere films gebruikt werden. Dat sex-getinte conversaties bij de meeste mensen grappig overkomen (en meestal ook bij mij) is begrijpelijk om dit dan ook uit te buiten. Maar je moet niet overdrijven! Als je de zoveelste insinuatie op het begrip "penis" (en aanverwante handelingen) hebt gebruikt, is het meer slaapverwekkend dan grappig. Het was inderdaad een "Meet the Fockers"-imitatie , maar dan met de "Brady Bunch" familie. Ik vind het altijd sowieso al vreemd als ik meer moet lachen met de bloopers bij de aftiteling dan met de film zelf.

Aan de cast ligt het niet. Ik vind ze bijna allemaal meesterlijk hoe ze hun personage neerzetten. Jason Sudeikis liet me niet direct een belletje rinkelen, maar hij speelde ook in "Movie 43" een klein rolletje. En dat is nu eens een film dat ik klasseer bij de grootste misbaksels op cinema-gebied ooit geproduceerd. Weeral een bewijs dat dit totaal niks te betekenen heeft, want hij speelt hier een glansrol met soms perfecte timing. Jennifer Anniston zal bij mij nooit dat juk kunnen afwerpen dat ze meegekregen heeft van "Friends". Alhoewel ze in deze film er bijna toch in slaagde om niet over te komen als de als-ik-vreselijk-kwaad-ben-begin-ik-enerverend-te-stampvoeten-Rachel. Ze trakteert ons dan ook nog op een zinnenprikkelende strip-scene waar uit blijkt dat ze er voor haar 44 nog uitermate sensueel uitziet met niet onaardige rondingen. (Sla je voor de kop Brad dat je dit hebt laten gaan en nu opgescheept zit met tuit-lip A.Jolie). Emma Roberts was het niet zo grappig gedeelte van de kunstmatige familie, maar dat had meer te maken met de complete achtergrond van het personage.

En dan kom je bij de uitblinkers voor mij. En dat is in de eerste plaats Will Poulter. Hilarische momenten en een schitterende mimiek dat deze kerel beheerste. Mijn favoriete moment (en het eerste waar ik over moest gniffelen) is het TLC-moment met "Chasing Waterfalls". Als het volgens het script was, hoedje af hoe hij het bracht. Was dit een plotse ingeving en pure improvisatie, dan noem ik de man geniaal. Voor mij de redder van deze film. Zonder de nerdy,droge en "dom rond zich heenkijkende" Kenny zou dit een totaal betekenisloze film zijn.

En in de tweede plaats "Scottie P.". Een verwaarloosbare rol , maar zo hilarisch en stupide. Ze hadden zijn scenes beter in de aanloop van de film moeten plaatsen en dan op dit elan verder gegaan.

En dan de meest ergerlijke rollen waren voor mij Kathryn Hahn die me telkens deed denken aan Kitty Forman, de moeder uit "That 70's show" die me steeds weer op mijn zenuwen werkte met dat hyperkinetisch gekir. En Ed Helms zou ik met plezier een paar keer met die ijssculptuur op zijn tronie geslagen hebben om hem daarna aan zijn orka te voeren. Wat een irritant ettertje was me dat.

Kleine randvermelding voor Molly C. Quinn om dat het zo een feeërieke verschijning was

Een film dus zonder verrassingen en een voorspelbaar verloop, met zijn sterke en grappige momenten, maar over het algemeen flauwe inhoud. In ieder geval toch iets beter dan de meeste crap die ik de laatste tijd heb moeten aanschouwen

2*

Dit is een grappige en goede komedie in zijn soort. Ik heb niet heel erg in een deuk gelegen, maar af en toe lachen is wel gebeurt. Alle spelers waren goed op dreef. Ik vond vooral Jennifer Aniston erg grappig, maar ze heeft natuurlijk ook de nodige ervaring.

Wat een grote teleurstelling. Door de omschrijvingen van de film dacht ik dat dit zo'n zwarte komedie zou zijn. Misschien ook een beetje met zo'n indiekomediesfeer. Maar het blijkt gewoon zo'n standaard ietwat platte Amerikaanse komedie in een zogenaamd ruiger jasje. Wist niet dat een film met drugsdealers en strippers als personages zo braaf kon zijn. Van de regisseur van de aangename verrassing (maar geen hoogvlieger) Dodgeball had ik wel meer verwacht.

De cast is ook gewoon niet goed. Sudeikis heeft maar weinig talent en uitstraling en de rollen van Mathis en Rossmore vergeet je ook gelijk weer. Met Aniston als stripper hoopte ik dat ze net als in Horrible Bosses weer zou verrassen met een totaal andere rol dan waar we haar van kennen, maar helaas is daar geen sprake van. Ze is zo braaf als heel de film is.

Je weet ook al snel dat dit zo'n film is waarin iedereen op het einde wat heeft geleerd. En de drugsdealer die alleen maar wiet verkoopt en absoluut niet aan iemand onder de 18, ook op zich best wel uniek. En ligt het aan mij of hebben de filmmakers geen idee van het effect van wiet? Vond die gesproken teksten tijdens de openingscredits in elk geval wat apart.

De grappen en scènes zijn vaak gewoon ongemakkelijk slecht ook. De personages worden niet alleen slecht gespeeld, ze zijn ook nog wat raar en een gemaakte verzameling misfits. De filmposter zegt eigenlijk al genoeg. Verder was Apple overduidelijk een sponsor en wordt je doodgegooid met mobieltjes etc. Onbegrijpelijk dat zoveel mensen nog enthousiast zijn over de film. 1.5*.

thomas83, ik weet niet wat voor zuurpruim jij bent maar wat vindt je dan wel goed als komedie.

(ai ai zo erg het apple geluidje ... als je je daar al aan stoort dan ga je het wel echt moeilijk krijgen om een goede film te vinden)

volgens mij heb jij toch een inschattingsprobleem want hoe haal jij het in je hoofd dat dit nu zwarte komediefilm ging zijn

Ben ik een zuurpruim omdat ik een door jou zeer gewaardeerde film niet kan waarderen? Maakt dat van jou dan weer een zuurpruim omdat je mijn mening niet kunt waarderen? Smaken verschillen nu eenmaal. Er zijn trouwens zat films waarin sluikreclame niet zo opzichtig verwerkt zit. In de meeste films zit het ook niet eens. Eigenlijk vooral in commerciële films die op een wat jonger publiek gericht zijn.

Je conclusie dat ik een inschattingsprobleem heb is wel wat voorbarig, vind je niet? Ik vind in elk geval een scenario waarin een drugsdealer zich presenteert als onderdeel van een ideaal gezinnetje wel een uitgangspunt dat zich leent voor zwarte humor.

Best vermakelijk door de opzet van het verhaal, maar verder komt het ook niet. Paar keer flauw moeten lachen en hier en daar leuk geacteerd.

2,5*

Eindelijk weer eens een Amerikaanse komedie, die goed te pruimen is. Een opvliegende stoethaspel (Sudeikis) en een vergane glorie stripper (Aniston) vormen samen “een gezin” met twee tieners, waarvan de jongen (Poulter) nogal wereldvreemd in het leven staat en het vroegrijpe meisje (Roberts) de gedragingen van haar tijdelijke familieleden meewarig aanschouwt. Een bont gezelschap, maar in feite een stuk “normaler” dan het echte gezin van de Fitzgeralds, die ze tijdens hun reis regelmatig ontmoeten. Dit ontmoetingen tussen de twee gezinnen waren qua humor te geforceerd en over de top en dat geldt ook voor de rol van de drugsbaron (Ed Helms). Maar verder kent de film voldoende geslaagde grappen voor bijna twee uur aangenaam amusement. Leuk.

Lichte tegenvaller.

Ondanks de vele lovende kritieken en de originele invalshoek, kan We're the Millers de verwachtingen niet waarmaken. Meestal zijn die typische disfunctionele familie komedies verre van leuk, aangezien de karakters veel te onrealistisch en te gekunsteld zijn, denk aan de The Royal Tenenbaums of Little Miss Sunshine. Aangezien het hier niet eens om een echte familie gaat, heb je als scriptschrijver veel meer middelen om de uiteenlopende karakters op komische wijze te laten botsen. Helaas lukt dat maar half.

Belangrijkste probleem is dat de hoofdpersonen én de bij personen gewoon niet grappig zijn. Jason Sudeikis is te zwak en te lief om de film te dragen: in deze rol had een echte vuilbek als Robert Downey jr. of Charlie Sheen beter gepast. Jennifer Aniston heeft het altijd al meer van haar uiterlijk dan haar komische talent moeten hebben en Emma Roberts is toch een beetje een non-talent. Eervolle vermelding voor Will Poulter; hij is de enige die echt een leuke rol weet neer te zetten. Van de overige personages moet de film het ook niet hebben. De flauwe wigger/skater "dude", de Fitzgerald familie en Ed Helms als druglord kunnen geen moment overtuigen.

Hier en daar valt er best wat te lachen; daar leent zich zo'n script vol misverstanden en situatie humor sowieso wel voor. Maar met meer komische acteer talenten was het ook een echt grappige film geworden, terwijl het nu blijft hangen rond de middelmaat. 2,5*

Na de positieve kritieken veel van verwacht, maar achteraf kon ik niks anders dan concluderen dat dit een prima komedie is, maar nergens boven de middelmaat uitsteekt.

Jennifer Aniston en Jason Sudeikis zijn wel een leuk koppel, chemie tussen hen beiden is zeker aanwezig en dat zorgde voor wat komische situaties. Sowieso was het gezin wel prima, alleen zijn de bijrollen slecht ingevuld. Zo'n gezin waarmee ze in aanraking komen is echt te slecht voor woorden. Ook de zogenaamde schurken zijn drama.

Ook snap ik niet waarom dit nou dé komedie van het jaar zou moeten zijn. Een hoop seks- en poepgrappen vormen de basis van de humor van de film. Daaromheen af en toe een geslaagde scene of grap, maar zeker niet dat ik dubbel lag van het lachen.

Ook worden de clichés niet vermeden, sterker nog, de film stond bol van de clichés. Niet heel erg, want een komedie is er vooral om te vermaken en dat doet de film wel.

Kleine voldoende.

Veel komedies hebben het genre haast kapot gemaakt, zodat je al amper nog aan een leuke film wil beginnen. En het is niet dat Jennifer Aniston na Friends een Oscar heeft binnengehaald. Onterechte gedachte (niet per se van die Oscar) want Aniston is zeker niet slecht in komedie. We're the Millers heeft een goeie insteek met subtiele humor die zeer toegankelijk is. Geen echte vulgaire humor gelukkig. De troef van deze komedie is dat het ook een aangenaam verhaal heeft en tijd neemt om z'n personages wat uit te werken, zonder melig te zijn. Uiteraard krijgen we hier wat romantiek, maar komaan... dat had je zelfs in klassiekers als The Godfather. Jason Sudeikis is nieuw voor mij, Aniston zit echt wel op haar plaats en ook de rest van de cast is zeer goed gedaan. Voor een echte topper is het misschien niet speciaal genoeg, maar als komedie werkt het anders wel. Eén van de betere films in dit magere filmjaar 2013.

Voor een komedie vond ik deze echt weer GOED! Goeie grove grappen en gewoon een grappig verhaal.

Gewoon een leuke film om te zien

*3.5

Tja, 4,5 lijkt misschien wat hoog, maar in dit genre is er niet veel beters. Zelfs de scènes die normaalgesproken je tenen krommen, zijn met een bepaald cynisme gebracht zodat je er om kunt lachen. Ik kan helemaal niet lachen om een geforceerd liefdes verhaal, maar deze film wordt er echt beter van.

De hoofdrollen zijn goed met een extra pluim voor "wenkbrauw jongen". Ik heb me stuk gelachen, daar gaat trouwen om.

Gewoon leuk om naar te kijken met de nodige humor.

Leuke comedy met een maf verhaal.

Wat ook nog eens veel te lang duurt.

Maar ondanks deze punten van kritiek kent de film toch wel behoorlijk wat grappige momenten.

En een strippende Jennifer Aniston is natuurlijk ook geen straf om naar te kijken.

Zodoende heb ik me ondanks de lange speelduur prima vermaakt en scoort deze comedy dan ook een dikke voldoende.

Goed te pruimen met boven verwachting veel grappige scenes.

Wel een aanradertje.

3.0

Ik heb aardig wat afgelachen, ik vond de personages echt geweldig en de bloopers maakten het echt af

Heerlijke feel good movie. Humor is dik in orde, prima acteerprestaties. Top.