Matterhorn (2013)

Nog even dit, nu weet ik waarom die zoon mij zo bekend voor kwam... hij speelde Yari in Gooische Vrouwen.

Ik zie dat hij op Uitzending Gemist staat! Ga hem binnenkort, met de nieuwe kennis die ik heb, nog eens kijken!

Het tijdsbeeld is bewust onduidelijk gehouden. Denk aan de ouderwetse bus (chauffeur met pet), telefoon met draaischijf etc, maar tegelijk ook computer in het reisburo.

Om niet te veel te spoilen heb ik het bewust niet al te scherp opgeschreven, mafkikker.

Volgens mij zoeken jullie daar teveel achter hoor, misschien is het hooguit een aanduiding dat Fred het verleden niet heeft los kunnen laten?

Ja joh, ga lekker schelden. Eerst het hele verhaal uitleggen (dat je niet begrepen hebt) en dan nog schelden ook.

Niks onduidelijk tijdsbeeld.

Fred (en veel dorpelingen) is vast blijven zitten in de zestiger/zeventiger jaren (o.a. draaischijf, klok, meubels etc.),

maar de rest van de film geeft duidelijk ongeveer 2002 aan; er bestonden nog reisburos, er was al een computer maar een grote monitor, het type auto''s in het dorp, de euros, het legitimatie bewijs zoals dat er rond 2002 uitzag, de kentekens, de club....

Inderdaad ja! Niet meer achter een film zoeken dan nodig is, het is geen onduidelijke Lynch film of iets in die geest, damn!..

Erg leuk om de absurde karakters die naar voren gehaald worden in een verder saai en doods tijdsbeeld.

Bonen , 1 slavink en gekookte aardappelfilm haha

Na het zien van de trailer, het lezen van enkele positieve reacties en de daaropvolgende (wellicht ietwat te hoge) verwachtingen is deze film me behoorlijk tegen gevallen. En dat terwijl het niet eens zo heel erg slecht was. Je moet er van houden, maar aan mij zijn dit soort films niet besteed.

Matterhorn verteld een interessant verhaal en dat is dan ook meteen het grote pluspunt van de film. Fred, die niet meer weet wat-ie met zijn leven moet na alles wat hij heeft meegemaakt, maakt kennis met een verwarde man die geen nee kan zeggen. Hun relatie komt moeizaam op gang, maar wanneer ze eenmaal een klik hebben gaat het snel. In een mum van tijd treden ze samen op en het duurt vervolgens niet eens zo heel lang meer voordat ze getrouwd zijn.

Hoewel er genoeg gebeurt, is de film wat aan de trage kant. Dat was voor mij het grootste probleem. Ik kon m’n aandacht er niet de hele tijd volledig bij houden en het puntje van m’n stoel heeft wel eens erger onder mijn gewicht geleden dan afgelopen zaterdag. Doordat de film zo traag was ging ik me ook steeds meer aan andere (kleine) dinge ergeren. De kerk(gemeenschap) bijvoorbeeld. De drukbezochte kerk had welgeteld één lege plek voor eventuele gasten en die plek was precies naast onze Fred. Als er dan vervolgens een gast in de kerk komt wordt hij als het ware met de nek aangekeken, terwijl de gemiddelde kerk hem op z’n minst met open armen ontvangen had.

Het komediegedeelte is ook volledig langs me heen gegaan. Dat Fred de man voortdurend de gek aan steekt, daar zie ik de lol niet van in. De film kan daarnaast nog enkele bijzondere, vergezochte elementen bevatten, maar dat zorgt er voor mij niet voor dat dit een topfilm is.

“Ja, meneer.”

Ik stoorde me vnmlk aan de simpele esthetiek van composities met een centraal punt.

Zo schreinend vond ik de film eigenlijk niet eens.

De simpele esthetiek etc. is me niet opgevallen; blij dat ik een leek ben denk ik.

Schrijnend is daarbij een te sterk woord voor Matterhorn, idd, maar schuren doet het af en toe wel.

Als je hem nog es ziet, in elk shot (bijna) zit er een centraal punt precies in het midden van je scherm. Vanuit dat punt is getracht de compositie te maken. Vaak een klok of open haard of een raam.Behalve in Enkele close ups en shots die gespiegeld lijken. Zoals die 2 ouwe heren op de bank met een koekje.

Matterhorn, de perfecte Paasfilm, waarin eieren niet zijn wat ze lijken.

Om maar meteen met de deur in huis nummertje 11 te vallen: "We bestaan niet meer." Deze zin bleef hangen toen de film allang beëindigd was. Sta even stil bij de persoon die deze zin door de telefoon aan een potentiële klant liet aanhoren. Die persoon staat voor een vader, wiens zoon hij, uhh tja, "in de steek had gelaten"; ja zelfs z'n huis had uitgezet. De in ongenade geraakte zoon, kwam op miraculeuze wijze terug in het leven van Fred, in de gedaante van de man die door een ongeluk niet alles meer op een rijtje leek te hebben en voornamelijk een gevoelsmens verbeeldde met een zwak voor onze woldragende viervoeter, die we schaap (Agnus Dei?) plegen te noemen. Zijn naam was Theo Huisman. De naam Theo is in deze van een dusdanig importantie dat we deze uiteraard nooit mogen verwisselen met Leo, maar dit terzijde. Theo wordt door Fred niet voor niets als zijn bloed eigen zoon opgevangen, 'opgevoed'. Netjes met mes en vork eten. Klokslag zes uur de handen samenvouwen tot gebed, waarna het avondmaal genuttigd mag worden. Al doende ontvangt Theo Fred's onvoorwaardelijke liefde, wat gelukkig niet onopgemerkt zal blijven. Want dan komt de juffrouw van de reiswinkel toevallig in het leven van onze Fred. Gedrieën vormen zij het meest troostrijke, wat mensen elkaar kunnen bieden.
Zelfs het spaargeld van de liefdevolle 'moeder van Theo' wordt onbaatzuchtig in Freds handen gelegd om zijn gedroomde reis naar de Matterhorn eindelijk te kunnen maken. Tussen fantasie, herinnering en werkelijkheid daagt het volle licht vanachter de majestueuze driehoekige bergtop van de Matterhorn, terwijl de zoon Johan (naar Bach?) zijn hartverscheurende lied zingt in de aanwezigheid van de lieftallige dame uit de reiswinkel.

Mijn God, Diederik Ebbinge, wat heb jij een prachtige film afgeleverd. Nooit geweten dat Bach zo mooi in harmonie met humor toppen kan bereiken.

My bad

@ Mescaline & Luuk: puur komedie zie ik daar ook niet in, wel een speciale band (die, toegegeven, van buitenaf bekeken wat vreemd kan overkomen) tussen twee mensen met allebei een bijzondere achtergrond. De 'botsingen' tussen deze twee mogen dan ook best wat 'ongemakkelijk komisch' zijn om die reden.

In usa noemen ze dat een comedy of mannurs

manners Als je interessant wil doen, doe t wel goed.

Maar eh, nogal Van Warmerdam-achtig dit. Raar dorpje in een niet aangeduide tijd, tragikomische gebeurtenissen en vervreemde mensen met opgekropte gevoelens. Droog, soms triest, soms vreemd, vaak grappig. Wie beter om in de huid te kruipen van Theo dan Rene van 't Hof, ik vond hem in Multilul altijd als zo vreemd en sterk spelen haha.

Een aantal herkenbare Nederlandse stereotiepe situaties en een absurde weergave van bekrompen dorpjes waar t geloof belangrijk is.Die Jenever en Bach, ik zie zo mn vader zitten in die stoel. Al is die niet gelovig, bekrompen en niet vastgeroest, maar Nederlands is het wel, in zekere zin. Wel weet ik dat we vroeger ook wel stipt op tijd aten, omdat dat gewoontes zijn, die nu eenmaal in het schema van de dag zitten. Mijn ouders (en ik ook) zijn daar nu veel makkelijker in en eten gewoon wanneer ze daar zin in hebben. Echter structuur is wel belangrijk, in zekere zin denk ik.

Ja, fijne film. Ik zal er later nog wel eens wat meer over zeggen.

@ Meneer Bungel: Vond het regelmatig ook plaatsvervangende schaamte maar inderdaad soms ook wel een tikkeltje(heel klein tikkeltje dan) komisch, maar het is de opdruk komedie niet waardig.

Jij kent mikey niet goed zo te zien

misschien

Fooneeties, en da's geen telefoon uit de '80s!