Matterhorn (2013)

Opgenomen in het Vlaamse dorp Prosperpolder.

Matterhorn: breken met dogmatiek - biosagenda.nl

Moeilijk om hier iets over te schrijven. Het is in ieder geval een film met een hele hoop sfeer. Dat is voornamelijk te danken aan hoe en waar het gesitueerd is. Het lijkt zich af te spelen in een andere realiteit. Zo werd het me bijvoorbeeld nooit helemaal duidelijk in welke tijd het zich afspeelt. Ik dacht eerst jaren 70, door bijvoorbeeld de bus en zijn oude telefoon, maar later dacht ik weer een hedendaags supermarkt-assortiment te zien, en euro's. Ook stond er bij het reisbureau een computer. Het gaf het voor mij een soort bevreemdend sfeertje, nog afgezien van het eigenlijke verhaal.

Het verhaal zelf vind ik erg lastig te duiden, want ook dat is niet zuiver realistisch.

Waar het in het begin nog op de lachspieren werkte (het eerste half uur is erg sterk) gaat het van tragisch naar erg bevreemdend. Ik vond het een goede film door de sfeer en het gevoel die het oproept (en uiteraard de acteerprestaties), maar naar het einde toe vond ik het wat teveel uit de bocht vliegen allemaal. Kan zijn dat Ebbinge wat al te veel hooi op de vork heeft genomen wat betreft symboliek, vervreemding en script. Kan natuurlijk ook dat ik er gewoon te weinig van gesnapt heb en dat de film om herziening vraagt. Iets concreter had ik niet erg gevonden in ieder geval.

Twijfel nu nog tussen 3,5* en 4*.

Deze film laat je in het begin denken dat het zich in de begin jaren '70 afspeelt, alles ademt dat tijdsbeeld. Pas later kom je erachter dat het zich in het nu speelt. Hetzeflde trucje als bij Le Havre.

jep ik dacht het ook hoor. Eerst jaren 60-70 idee, Toen ik de euro's zag dacht ik weer aan heden, toen ik de grote CRT monitor zag op een prominente plek waar klanten hem zien (reisbureau) dacht ik weer ergens 2002-2008.

Speelt niet in het nu of toen. Het waar en wanneer wordt specifiek in het midden gelaten.

Grefo's leven toch ook in het verleden?

Net gezien op TV. Heb het begin gemist, maar ik geloof dat dat geen probleem was.

Niet veel ervaring met dit soort films, maar vond het wel redelijk. Verhaal trekt me niet zo, maar het acteerwerk was prima en had een leuk sfeertje.

3,0

Voor de tweede keer gezien, en maar n half sterretje verhoogd.

Nog zó veel meer subtiliteiten gezien, en van t begin tot t eind met natte ogen gezeten (ondanks de humor).

Oja; vijftiger jaren slaat nergens naar (cassette decks?) Het tijdsbeeld is heel goed te bepalen;

Film speelt zich duidelijk af in 2001/2002 (zie legitimatiebewijs en pleuros) en de hoofdrol zit vastgeroest in begin zeventiger jaren (juist ja; cassette deck).

Dus vergelijkingen over t heden en oubollig dik vijfig jaar terug gaan nergens heen.

Mijn hoge verwachtingen zijn niet helemaal waargemaakt. Daarvoor was de vreemde relatie tussen Ton Kas en Rene van 't Hof mij net een fractie te absurd. Het ging me na verloop van tijd op de zenuwen werken en ik kon toch niet helemaal het gevoel van ontroering en emotie opbrengen dat de fillm bij me probeerde te bewerkstelligen.De wending dat Fred eigenlijk in het reine wil komen met zijn homoseksuele zoon maakt van deze enigszins irritante film iets met een extra laag dat er uiteindelijk toch in heeft gehakt. Wat mij zeker kon bekoren was hoe anachronismen en sfeerschetsen worden gebruikt om de gedachte van kleinburgerlijkheid en lulligheid uit te beelden.

Matterhorn toont idyllische plaatjes van een Nederland dat we allemaal kennen, maar dat niet bestaat en ook nooit bestaan heeft. De film vertelt het verhaal van een vereenzaamde man, die worstelt met de dood van zijn vrouw en het vertrek van zijn zoon. Dan komt ineens een vreemde man voorbij, een simpele ziel die bijna niets zegt, maar wel alles doet wat de man zegt. Er ontspint zich een tragikomisch verhaal, dat vooral veel nostalgie ademt. Trage film met mooie plaatjes, voor Nederlandse begrippen een sterke film.

Afgezien van een giga spoiler die niets toevoegt heb jij gezien deze zin werkelijk geen (Oud Hollandsche) kaas van deze film gegeten.

Film Heeft veel verwijzingen naar het werk van Alex van Warmerdam.

Ook vervreemdende onbepaalde tijd en personen die nergens zijn, wat ze lijken.

Het verhaal moet ontsporen, en dat doet het dus ook. Zeer geslaagd.

Er zit bewust geen tijdsbepaling in de film, dat zei ik hierboven ook al.

Regisseur Diederik Ebbinge:

ik moet toegeven dat ik die ook niet direct gesnapt had, maar het verklaart verschrikkelijk veel !

edit: ik blijf er nu over nadenken, hoe heb ik dat kunnen missen? alle tekens zijn er en ik vond zelfs dat die zanger in de gaybar erg op Ton Kas leek. Moest dit in het verhaal ook echt zijn zoon zijn of projecteerde hij meer zijn gevoelens over de relatie met zijn zoon op deze jongen? Er was zo'n blik van verstandhouding en accepatie, intens ook...

Prachtige tragikomedie van Diederik Ebbinge!

Zelf moet ik helemaal niks hebben van klassieke muziek, maar de manier waarop Bach toegepast wordt is buitengewoon smaakvol en subtiel. Datzelfde geldt voor de humor en het verwarrende tijdsbeeld dat geschetst wordt.

Ik denk dat dat laatste een soort metafoor is voor de worsteling die Fred heeft met zijn geloof en met zijn handelingen die er niet mee rijmen.

Ton Kas en René van 't hof zijn wat mij betreft de ondergeschoven kindjes van acterend Nederland. Stiekem zijn deze twee het beste wat Nederland te bieden heeft op acteergebied.

Vooral Ton kas overtuigd als neurotische gerefo, die van een leven vol principes overstapt op een chaotisch bestaan met de eigenaardige Theo.

In het begin moest ik wennen aan de trage manier van vertelling, maar richting het einde besefte ik dat dat eigenlijk één van de sterkste onderdelen van de film was.

Bijna briljant.

Wow, ik vraag me nu echt af hoe ik dat gemist kan hebben. Waarschijnlijk omdat ik niet beseft heb dat de zoon al volwassen was, door die foto die in de kamer hing.

Vooral de muziek wist me te raken.

Schijnbaar van Bach maar ik ben geen kenner van klassieke muziek.

Weet hier iemand de titels van de gebruikte muziek? Bij voorbaat dank!

Toen hij er de eerste keer kwam, dacht ik ook wat daar nu weer de bedoeling van moest zijn, dus zo gek vind ik het niet hoor. En als je focust op die foto dan is het nog logischer, alleen is dat een oude foto omdat hij zijn zoon in jaren niet gezien heeft.

De bus aan het begin komt zo uit de 50s gereden, de aankleding is 70s, er worden euro's gebruikt, de monitor in het reisbureau is juist weer 90s...

Mag ik er misschien nog even over nadenken?


Ebbinges debuutfilm 'Gewoon Hans' vond ik niet denderend, maar na 'Matterhorn' ga ik die zeker nog eens proberen. Ditmaal heeft Ton Kas de hoofdrol en het is (weer) een glansrol, hoe mat die Fred aanvankelijk ook mag zijn.

De setting kan je volgens mij best plaatsen in het hier en nu, maar een lichtelijk surreëel sfeertje kan je de film niet ontzeggen (zo is de supermarkt heel mooi te herkennen aan het grote bord met daarop... 'Supermarkt'). Ook mooi hoe het leven zich in praktisch één straat afspeelt, met aan het Einde daarvan die Kerk. Het gaat uiteindelijk om wel wat meer dingen dan alleen de eenzame Fred (die ook nog eens Barmhartige-Samaritaan-met-een-(ve)r(l)eden blijkt te zijn); het gaat (ander andere) over die twee buurmannen die - zo blijkt - elkaar tegen wil en dank elkaars leven zuur maken, over mensen die anderen (met wat minder wilskracht, zo lijkt het toch) gebruiken om hun leegte in te vullen (let op hoe de ene buurman de dominee constant bij zijn hand pakt en leidt, versneden met de verjaardagsfeestjes waar Fred ongeveer hetzelfde doet met Leo), and so on... Je kan het dik aangezet vinden, maar in mijn beleving werkten deze 'kleine' openbaringen in Matterhorn uitstekend; precies de juiste snaren. Mèh!

Hooguit had er van mij iets minder klassieke muziek gebruikt mogen worden, en had ik iets meer 'overtuiging' willen zien in de rol van Leo (vraag me niet hoe), maar het doet er allemaal maar weinig aan af. Dikke vier sterren voor nu.

Note to self: Ebbinge in de gaten houden!

Deze film is me anders bevallen dan ik had verwacht, het plot zoals hierboven beschreven kon natuurlijk velen kanten opgaan maar vond het nu onlangs de niet al te lange speelduur als nog een lange zit.
Het lege bestaan van Fred is mooi in beeld gebracht en zijn eenzaamheid is voelbaar maar op de 1 of andere manier deden de scenes met Leo samen me heel weinig en kwam het voor mij regelmatig te gemaakt over.

Het is niet dat Rene van 't Hof niet wist te overtuigen maar ik heb op de scene dat ze zijn oude huis gaan opzoeken na helemaal geen sympathie voor zijn karakter kunnen opbrengen en irriteerde me met momenten zelfs.
In alle eerlijkheid had ik meer dialogen verwacht tussen de 2 heren, maar natuurlijk werd me al snel duidelijk dat dit niet het geval ging zijn.
De scene met de zoon van Fred vond ik wel erg emotioneel geladen en maakte nog wel het meeste indruk op mij, maar heel veel kwam volgens mijn eigen gevoel net niet helemaal uit de verf en leek met momenten geforceerd en gemaakt.

Dubbele gevoelens dus, voor nu laat ik het even op een 2,5*

586.000 kijkers gisteravond. Niet verkeerd voor een niet-mainstream film op Ned. 2 lijkt mij!

Wat een geweldige film is dit zeg! Ik had hem opgenomen van tv en vanmiddag bekeken.
De hele film, de sfeer, het acteren, het verhaal, vind ik van grote klasse!
Ik had al snel begrepen dat het om de zoon ging. Het eerste teken daarvan was toen hij, in het begin van de film, een bandje van een zingende jongen beluisterde, daar stond op geschreven: Johan 8 jaar.
Toen hij voor de tweede keer in de bar was en zijn zoon hoorde en zag optreden, keek hij eerst nog wat onwillig, later ging dat over in acceptatie en zelfs trots... kippenvelmoment!
Gedurende de film zie je de hem transformeren van een starre man die helemaal is vastgeroest in zijn (calvinistische) gewoontes naar een man die is uitgebroken uit dat benauwde wereldje en helemaal vrij is.
Prachtige film!