Matterhorn (2013)

Moeilijk om hier iets over te schrijven. Het is in ieder geval een film met een hele hoop sfeer. Dat is voornamelijk te danken aan hoe en waar het gesitueerd is. Het lijkt zich af te spelen in een andere realiteit. Zo werd het me bijvoorbeeld nooit helemaal duidelijk in welke tijd het zich afspeelt. Ik dacht eerst jaren 70, door bijvoorbeeld de bus en zijn oude telefoon, maar later dacht ik weer een hedendaags supermarkt-assortiment te zien, en euro's. Ook stond er bij het reisbureau een computer. Het gaf het voor mij een soort bevreemdend sfeertje, nog afgezien van het eigenlijke verhaal.

Het verhaal zelf vind ik erg lastig te duiden, want ook dat is niet zuiver realistisch.

Waar het in het begin nog op de lachspieren werkte (het eerste half uur is erg sterk) gaat het van tragisch naar erg bevreemdend. Ik vond het een goede film door de sfeer en het gevoel die het oproept (en uiteraard de acteerprestaties), maar naar het einde toe vond ik het wat teveel uit de bocht vliegen allemaal. Kan zijn dat Ebbinge wat al te veel hooi op de vork heeft genomen wat betreft symboliek, vervreemding en script. Kan natuurlijk ook dat ik er gewoon te weinig van gesnapt heb en dat de film om herziening vraagt. Iets concreter had ik niet erg gevonden in ieder geval.

Twijfel nu nog tussen 3,5* en 4*.

Net gezien op TV. Heb het begin gemist, maar ik geloof dat dat geen probleem was.

Niet veel ervaring met dit soort films, maar vond het wel redelijk. Verhaal trekt me niet zo, maar het acteerwerk was prima en had een leuk sfeertje.

3,0

Mijn hoge verwachtingen zijn niet helemaal waargemaakt. Daarvoor was de vreemde relatie tussen Ton Kas en Rene van 't Hof mij net een fractie te absurd. Het ging me na verloop van tijd op de zenuwen werken en ik kon toch niet helemaal het gevoel van ontroering en emotie opbrengen dat de fillm bij me probeerde te bewerkstelligen.De wending dat Fred eigenlijk in het reine wil komen met zijn homoseksuele zoon maakt van deze enigszins irritante film iets met een extra laag dat er uiteindelijk toch in heeft gehakt. Wat mij zeker kon bekoren was hoe anachronismen en sfeerschetsen worden gebruikt om de gedachte van kleinburgerlijkheid en lulligheid uit te beelden.

Matterhorn toont idyllische plaatjes van een Nederland dat we allemaal kennen, maar dat niet bestaat en ook nooit bestaan heeft. De film vertelt het verhaal van een vereenzaamde man, die worstelt met de dood van zijn vrouw en het vertrek van zijn zoon. Dan komt ineens een vreemde man voorbij, een simpele ziel die bijna niets zegt, maar wel alles doet wat de man zegt. Er ontspint zich een tragikomisch verhaal, dat vooral veel nostalgie ademt. Trage film met mooie plaatjes, voor Nederlandse begrippen een sterke film.

Prachtige tragikomedie van Diederik Ebbinge!

Zelf moet ik helemaal niks hebben van klassieke muziek, maar de manier waarop Bach toegepast wordt is buitengewoon smaakvol en subtiel. Datzelfde geldt voor de humor en het verwarrende tijdsbeeld dat geschetst wordt.

Ik denk dat dat laatste een soort metafoor is voor de worsteling die Fred heeft met zijn geloof en met zijn handelingen die er niet mee rijmen.

Ton Kas en René van 't hof zijn wat mij betreft de ondergeschoven kindjes van acterend Nederland. Stiekem zijn deze twee het beste wat Nederland te bieden heeft op acteergebied.

Vooral Ton kas overtuigd als neurotische gerefo, die van een leven vol principes overstapt op een chaotisch bestaan met de eigenaardige Theo.

In het begin moest ik wennen aan de trage manier van vertelling, maar richting het einde besefte ik dat dat eigenlijk één van de sterkste onderdelen van de film was.

Bijna briljant.

Deze film is me anders bevallen dan ik had verwacht, het plot zoals hierboven beschreven kon natuurlijk velen kanten opgaan maar vond het nu onlangs de niet al te lange speelduur als nog een lange zit.
Het lege bestaan van Fred is mooi in beeld gebracht en zijn eenzaamheid is voelbaar maar op de 1 of andere manier deden de scenes met Leo samen me heel weinig en kwam het voor mij regelmatig te gemaakt over.

Het is niet dat Rene van 't Hof niet wist te overtuigen maar ik heb op de scene dat ze zijn oude huis gaan opzoeken na helemaal geen sympathie voor zijn karakter kunnen opbrengen en irriteerde me met momenten zelfs.
In alle eerlijkheid had ik meer dialogen verwacht tussen de 2 heren, maar natuurlijk werd me al snel duidelijk dat dit niet het geval ging zijn.
De scene met de zoon van Fred vond ik wel erg emotioneel geladen en maakte nog wel het meeste indruk op mij, maar heel veel kwam volgens mijn eigen gevoel net niet helemaal uit de verf en leek met momenten geforceerd en gemaakt.

Dubbele gevoelens dus, voor nu laat ik het even op een 2,5*

Na het zien van de trailer, het lezen van enkele positieve reacties en de daaropvolgende (wellicht ietwat te hoge) verwachtingen is deze film me behoorlijk tegen gevallen. En dat terwijl het niet eens zo heel erg slecht was. Je moet er van houden, maar aan mij zijn dit soort films niet besteed.

Matterhorn verteld een interessant verhaal en dat is dan ook meteen het grote pluspunt van de film. Fred, die niet meer weet wat-ie met zijn leven moet na alles wat hij heeft meegemaakt, maakt kennis met een verwarde man die geen nee kan zeggen. Hun relatie komt moeizaam op gang, maar wanneer ze eenmaal een klik hebben gaat het snel. In een mum van tijd treden ze samen op en het duurt vervolgens niet eens zo heel lang meer voordat ze getrouwd zijn.

Hoewel er genoeg gebeurt, is de film wat aan de trage kant. Dat was voor mij het grootste probleem. Ik kon m’n aandacht er niet de hele tijd volledig bij houden en het puntje van m’n stoel heeft wel eens erger onder mijn gewicht geleden dan afgelopen zaterdag. Doordat de film zo traag was ging ik me ook steeds meer aan andere (kleine) dinge ergeren. De kerk(gemeenschap) bijvoorbeeld. De drukbezochte kerk had welgeteld één lege plek voor eventuele gasten en die plek was precies naast onze Fred. Als er dan vervolgens een gast in de kerk komt wordt hij als het ware met de nek aangekeken, terwijl de gemiddelde kerk hem op z’n minst met open armen ontvangen had.

Het komediegedeelte is ook volledig langs me heen gegaan. Dat Fred de man voortdurend de gek aan steekt, daar zie ik de lol niet van in. De film kan daarnaast nog enkele bijzondere, vergezochte elementen bevatten, maar dat zorgt er voor mij niet voor dat dit een topfilm is.

“Ja, meneer.”

Goeie film waarin een weduwnaar in een streng gelovige gemeente een zwerver in huis neemt. Het eerste gedeelte is soms wat eentonig, maar in het tweede gedeelte komt het geheel verhaaltechnisch beter op gang. Licht absurd en oer-Nederlands van toon. Ton Kas en Rene van 't Hof vormen een apart duo hier.

Bijzondere film over eenzaamheid en afzondering dat naast de droefenis daar omheen heel wat plaats heeft voor humor. Eigenlijk is de term tragi-komedie perfect toepasselijk. Onbedaarlijk gelachen met het optreden op de kinderfeestjes en genoten van meerdere knappe in film gebrachte scènes (de kerkdiensten, de busritten...). Sfeervol, erg mooi aangepaste muziek en m.i. een fantastische Ton Kas.

Prachtig lange speelfilmdebuut van Diederik Ebbinge.

Ton Kas en Rene van 't Hof spelen fenomenaal. De juiste balans tussen komedie en drama is getroffen.

In de traditie van Alex van Warmerdam, over Hollandse kleinburgerlijkheid en stijf Christelijke milieus.

Het lijkt in de jaren '80 te spelen, maar ze hebben het op een gegeven moment expliciet over euro's, dat vond ik wel opmerkelijk. Dat doet niets af aan de film.

Mooi gefilmd en goede locatiekeuze. Opmerkelijk dat het in België is opgenomen, maar dat heeft enkel met gunstige belastingregelingen aldaar te maken. Hopelijk komt er in Nederland ook spoedig een degelijke tax shelter regeling.

Erg fijne telefilm, door de sfeer en mooie beelden en het geweldige acteerwerk.

Fred zit vast in het verleden, niet enkel doordat hij in een gereformeerd dorp woont, met zijn interieur dat nooit de jaren 80 lijkt te hebben verlaten, maar ook vanwege zijn persoonlijke geschiedenis. Dit wordt ook als zodanig gebracht, want de rest van de wereld lijkt al wel vooruit te zijn gegaan. Ook de kleuren volgen dit. Bruin is het leven in het dorp, groen wordt het op de kinderfeestjes en ook de kleur blauw volgt niet veel later bij bijvoorbeeld het reisbureau. Een film over iemand die het verleden niet kan laten rusten, dat via een metafoor en via het visuele wordt gebracht. De muziek van Bach is voor alle tijden en past hier dan ook prima in. Het acteerwerk is prima. Kees Flodder moet met weinig woorden werken en doet dit erg sterk en de chemie tussen hem en Fred is zeer duidelijk aanwezig. Ook Porgy Franssen zet weer een sterke rol neer. Waar de film verder over gaat is hierboven al vaak genoeg gemeld dus daar ga ik maar niet op in.

Daarnaast is dit een kritiek op kleinburgerlijkheid en hypocrisie. Als de buurman met de pastoor langskomt en een insinuatie maakt over homofilie loopt hij hand in hand – omdat de pastoor slechtziend lijkt, maar toch- het huis uit. Meer van dit soort kleine beeldjes maken de film erg fijn. 4,0*.

Kalibercinema.

Humor valt er weinig te bespeuren in dit drama met de geweldige Kas en Van ’t Hof. Ebbinge gooit het over een andere boeg dan men van zijn Vliegende Panter- carrière kent en biedt tegengas aan het bijna wanstaltige 'Alles is Familie', waar hij ook in opduikelt. Dit is cinema van een ander kaliber, al moet gezegd dat niet alles even sterk uit de hoek komt. Het krachtige zit hem in het kleinburgerlijke en de realistische weergave van een geloofsgemeenschap zoals ze er zelfs in deze tijd vast nog wel te vinden zijn in de lage landen. De film ademt Van Warmerdam, maar net als in ‘Gewoon Hans’, bewandelt de regisseur zijn eigen pad.

Goed.

Erg aardige film aan de ene kant, anderzijds toch net niet echt geslaagd. Matterhorn kan enigszins worden vergeleken met Adams Apples van Anders Thomas Jensen; de sprookjesachtige vormgeving, de religieuze thematiek en de absurdistische humor zijn opvallende parallellen. De Deense film wint het overigens wel op álle fronten, en het is vooral de combinatie van de verschillende elementen die ik niet helemaal goed vind werken in Matterhorn.

In plaats van extra kracht te geven aan het drama doen de subtiele humor (die biddende dominee op de automatische piloot, meh) en het absurdisme er eigenlijk juist afbreuk aan. Dat ze je bijvoorbeeld in het personage van de overbuurman; Ebbinge kan niet kiezen tussen groteske overdrijving en "dirty" realisme, en dus slaat dat personage uiteindelijk nergens meer op. Ook de mevrouw van het reisbureau is een te vreemde eend in de bijt, als je het mij vraagt. Wel fascinerend genoeg is Theo (sic) Huisman ("zalig de armen van geest..."), die niet in de laatste plaats door het voorgelezen bijbelgedeelte uit Mattheus 25 wat licht-messiaanse trekjes krijgt, zoals overigens ook het geval is bij dominee Ivan uit Adams Apples . Een laatste zwak punt in het verhaal vond ik de Matterhorn-expeditie, die weliswaar prachtige plaatjes oplevert maar het hogere doel erachter ontgaat me.

De stijl van de film is aangenaam. Vooral de geometrische en strakke lijnen in de mis-en-scene, de bijzondere slowmotion-sequentie van het zondagse kinderfeestje en het kleurgebruik zijn sterke punten. Qua muziek vind ik eigenlijk dat het "Erbarme dich" alleen gebruikt mag worden in films door iemand met de achternaam Tarkosvsky, maar ik geef toe dat dat wat puristisch gedacht is. Verder was ik er wel over te spreken.

Leuke film al met al, maar in tegenstelling tot het al eerder genoemde Adams Apples kon ik nergens in lachen uitbarsten, noch voelde ik enige ontroering voor de personages. Derhalve is dit niet een klein meesterwerk, zoals laatstgenoemde wel is.

Enorme tegenvaller. Ik kon hier eigenlijk bijna niks mee. Ik vond dit niet tragisch en niet komisch genoeg. Niet realistisch en ook niet surrealistisch. Niet ontroerend en niet grappig. Het was vooral maf om het maf zijn. Soms erg irritant zoals de trouwscene. Vooral de rol van Van 't Hof was niet te pruimen. Het was allemaal te geforceerd, te veel een aaneenschakeling van matige sketches en het liet me vooral volkomen koud.

2.0*

Best een aangenaam wegkijkend filmpje dat zeker zijn grappige momenten kent, maar meer vond ik het ook niet. Het dramagedeelte wist mij helaas totaal niet te overtuigen waardoor de film uiteindelijk vrijwel geen impact op mij heeft kunnen maken.

Visueel en qua droge sfeerschepping is het allemaal wel geslaagd en ook het acteerwerk kan er mee door.

Kleine 3,0*

Veelbelovend droogkomisch regiedebuut van ex-Vliegende Panter Diederik Ebbinge. De film bevat te veel symboliek en is sporadisch nogal dik aangezet, een euvel waar veel nederlandse films aan lijden, maar het verhaaltje zit uiteindelijk wel sterk in elkaar en het akteerwerk van de twee hoofdrolspelers is top. Mooi vormgegeven ook. Halverwege zakt de boel een beetje in en dreigt de film doelloos rond te gaan dobberen, maar het einde is dan weer prachtig.

Gortdroog. Alles behalve subtiel. Lekker sfeertje. Een mengelmoes van realisme en surrealisme. Toffe art. Fijne typetjes, die mooi balanceren tussen lekker-vet-aangezette karakters en geloofwaardige personages. Sterk spel van Kas en van 't Hof. Lekker kort maar krachtig (geen film die koste wat kost de 120 minuten moet aantikken). Sterk einde (enkel het 'schreeuwen van de naam van zijn zoon' was too much). Al met al kon ik niet anders zeggen dan dat ik hier erg van heb genoten.

4 sterren.

Ontluisterend interview eerlijk gezegd, ik wilde dat ik het niet had gelezen. Zonder dat is het namelijk een mooie vertelling, absurd en grappig, niet al te hoog vliegend of gelaagd maar voldoende afgerond en bediend van een schitterend einde.

Mét het interview dringt zich dan toch nog het clichébeeld op dat ik hoopte te vermijden: dat van een wat gefrustreerde regisseur die zich tegen alle mogelijke dogma's afzet en daarbij alle hollandse vroomheid en bijhorende platitudes van stal haalt zonder echt te argumenteren.

Gemengde gevoelens dus, ook omdat het clichégebruik wel degelijk werkt in deze film. Voorlopig laat ik hem op 3,5 sterren staan.

Ondanks alle gebruikelijke euvels in de Nederlandse film: toneelmatig acteren, bekende koppen, stroeve dialoog en Nederland dat cinematografisch nou éénmaal weinig charme heeft, geef ik onmiddellijk toe best wel enigszins geroerd te zijn geweest bij deze mannenvriendschap en een beetje meer tussen Ton Kas en René van 't Hof (die een prachtacteur is zolang hij zich maar verre van de Flodders en aanverwanten houdt).
Filmisch niet echt belangwekkend, maar het werkte allemaal verdomd goed verder.

Deze film is best grappig en mooi. Maar een hoogvlieger is het ook weer niet. De beide mannen spelen een mooi spel. Vooral Ton Kas. Het Belgische dorpje en omgeving komt mooi in beeld.

Erg genoten. Zag in 't begin al dat het een kwaliteitsfilm was.

Kas is toch geweldig hoor.

Mooie sfeer en boeiende dilemma's aangesleept met verrassende geloofwaardige wendingen. Laat ook veel ruimte voor eigen interpretaties.

Erg ontroerend einde.

Met veel liefde gemaakt en gespeeld !

Ongemakkelijk, pijnlijk, traag, hilarisch...wat een film! Zelden werden de mannenbroeders zo treffend getypeerd. Afgemeten in alles, behalve met de jeneverfles.

Deed me bij vlagen aan Alex van Warmerdam denken en dat is in dit geval beslist een compliment.

Gezien op NPO gemist. Een film bedoeld als sprookje. Met voorspelbare orthodoxe gelovigen. Begrijpen jongeren dit nog wel of zijn dit gewoon cliché’s met een toneelsausje? Voorspelbaar leuk. Ik kan niet jubelen, zoals de anderen. Geen ironie als voedingsbron gebruikt maar vooroordelen over calvinisten die hier nog ‘de jenever missen’. Calvinisme buiten de film, in de realiteit, is soms heel wat tragischer en dat is juist omdat de mensen in het echt aardiger en veel gewoner zijn. Dit is een film voor kijkers die zich graag bekreunen om wat er voor raars aan de andere kant van de rivier gebeurt. Zo goed zijn wij...

Helaas dit werkte niet voor mij, nergens echt overtuigend en het absurdistische sfeertje kwam ook niet echt lekker uit de verf.. Wellicht heb ik de laatste tijd teveel Warmerdam films gezien, die dit denk ik wel goed zou uitvoeren.

Tijdens het eten kwam deze film weer eens ter sprake en wilde ik hem gelijk ook weer eens bekijken. Ik herinnerde me vooral de absurde en komische situaties van de film nog. Maar ik was na al die tijd vergeten dat er ook nog een heel mooi en zorgvuldig opgebouwd verhaal in de film zat. Ik had hem toen al 5 sterren gegeven, en daar sta ik nu nog steeds helemaal achter. Echt een mooie film. En het debuut van Diederik Ebbinge dus. Toen nog onbekend. Maar dat is met de Luizenmoeder ook een ander verhaal geworden.

Matterhorn vertelt van de toenadering tussen twee schijnbaar totaal van elkaar verschillende mannen. Twee mannen in een vreemdsoortige relatie. Het verhaal van deze ongewone vriendschap begint origineel. Het verhaal begint eens niet met de aankomst van een vreemdeling. De geschiedenis begint tegengesteld met de aankomst van de ingezetene die wordt gevolgd bij zijn dagelijkse routine.

In de eerste scènes zien we de strenggelovige weduwnaar Fred zichtbaar gedeprimeerd uit de streekbus stappen en de weg inslaan naar zijn woning in een kil dorp waar het calvinisme welig tiert. Voordat hij zijn huis binnengaat en in zijn lederen stoel naar de muziek van Bach luistert en stipt om 18.00 uur zijn avondeten nuttigt nadat hij een liefdevolle blik op de foto van zijn vrouw en zoontje heeft geworpen, merken we op dat dorpsbewoners hem tijdens zijn wandeling naar zijn huis wantrouwig bekijken. Onderhuids is er blijkbaar veel aan de hand. Interessant.

"Als je liegt, lieg je ook tegen God", zegt de pedante Fred tegen de vreemde man die een landloper lijkt en om benzinegeld heeft gevraagd, maar geen auto heeft. Geheel tegen de verwachting in, biedt Fred de man die heeft gelogen onderdak. Een merkwaardige actie van Fred die een schijnbaar hoog moreel besef bezit en zijn leven volgens vaste gewoonten en met een troosteloze alledaagsheid die welhaast spartaans aandoet, heeft ingericht. Maar Fred is ook iemand die een groot verdriet verbergt en eigen geheimen koestert. Het is deze Fred die geheel tegen de verwachting in de landloper onderdak verleent.

En zo gebeurt het dat de merkwaardige man die niet over veel vocabulaire beschikt tegenover Fred aan tafel zit en met hem zijn avondeten nuttigt. Een beeld waarin elke vorm van spontaniteit ontbreekt. Een beeld dat er ongemakkelijk uitziet. Een hoedanigheid die nog wordt benadrukt door de afwezigheid van dialoog. Wel is duidelijk dat er in het ongemak een bepaalde binding ontstaat en dat Theo zoals de vreemde man blijkt te heten geen dwalende wintergast is. Hij is een blijvertje.

Matterhorn is een film waarin weinig wordt gesproken. De verbale informatie die binnenkomt, wordt als terloops en niet heel erg ter zake doende aan de kijker aangereikt. Belangrijker zijn de brokjes informatie die voortkomen uit situationele momenten, uit de sociale interacties van de personages, uit de schuchtere blijk van emoties, uit absurde en droogkomische voorvallen. Op deze manier worden thema‘s als homohaat en vrijheid van denken en handelen zonder veel aplomb maar juist heel fijnzinnig bij de kijker onder de aandacht gebracht. De film wekt met subtiele middelen oprechte ontroering en oprechte hilariteit op.

Matterhorn is een fijnzinnige film die tragedie met komedie afwisselt. Heerlijk absurd en heerlijk droog. Zeer geslaagd. De beide hoofdrolspelers Ton Kas en René van 't Hof zijn individueel en samen erg goed. Het filmdebuut van Diederik Ebbinge is een prachtdebuut.

leuke film met absurde situaties.

erg goed spelende Ton Kas en René vh Hof.

wist niet dat Ton Kas zo'n serieuze christen kon spelen ken 'm eigenlijk alleen maar als een conferencier die wat platvloers is.

en dan in een film die zich afspeelt in reformatorische kringen.

heel mooi einde ook dat ie toch uiteindelijk naar zijn zoons optreden gaat, en luidkeels daar zijn naam schreeuwt.

gaat allemaal wel erg traag, maar het laatste half uur maakt dat dan wel weer goed.

Fred [Ton Kas] is een zwijgzame weduwnaar en een brave kerkganger in een afgelegen dorpje, waar hij zich vastklampt aan de een rigide dagstructuur. Maar wanneer hij een zwijgzame, wat verward overkomende vreemdeling [René van ’t Hof] tegenkomt. In een impuls besluit hij de man in huis te nemen. Ebbinges ijzersterke scenario beschrijft hoe dit besluit Freds leven, maar ook dat van anderen, beïnvloedt en onthult laagje voor laagje Freds ware gezicht en welke diep persoonlijke ervaringen hem maken tot wie hij is. Kas en Van ’t Hof zijn perfect in dit oer-Hollandse meesterwerk.