A Field in England (2013)

Blergh.

Wat gaat Wheatley hier enorm de mist in. De link naar Valhalla Rising is op zich nog wel begrijpelijk, maar ik heb de hele film met de slechte nasmaak van Det Sjunde Inseglet in m'n mond gezeten. Aan de setting had ik alvast een énorme hekel, een euvel dat de film eigenlijk nooit meer te boven is gekomen.

Eerste uur is tergend sloom. Oninteressante personages lullen een eindje weg tegen elkaar, het gaat nergens over. Wheatley kiest z'n momentjes, die zijn op zich ook wel goed, maar kennen weinig cohesie en zinderen ook niet genoeg na. Deze aparte scenes zijn best de moeite, maar de sfeer verdwijnt de seconde dat deze scenes afgelopen zijn.

Moet ook wel zeggen dat de tripscene een serieuze tegenvaller was. Beetje erg matig, Wheatley moet nog maar eens goed kijken naar een Pop Skull ofzo. De enige scene die eigenlijk echt indruk maakte was wanneer Whitehead uit de tent kwam gestrompeld, onder begeleiding van een geweldig ambient nummer (dat trouwens redelijk bekend in de oren klonk).

De zwart/wit fotografie vond ik verder ook jammerlijk onindrukwekkend. Erg vaal, weinig contrast, in combinatie met tekorstschietend cameragewerkt een enorme domper voor een film als deze. In het laatste half uur gebeurd heel wat meer, al houdt het niet teveel steek allemaal. Op zich geen problemen mee, als de rest wél de moeite was geweest.

Mnee, een paar individuele scenes springen er uit en Wheatley levert wel een unieke film af, maar daar blijft het ook bij. Komt als regisseur duidelijk wat tekort voor dit soort werk. Hopelijk blijft het bij dit ene experimentje.

1.5*

Iets wisselvalliger dan Wheatley's vorige films. Maar buiten de vergelijking op zichzelf weer een prima film. Enige echte minpunt is dat het soms nogal rap in elkaar gedraaid over komt, maar de humor houdt het toch genoeg interessant .Visueel ook weer alleraardigst bij momenten. Vooral het laatste stuk is een lange, krachtige trip. Sterk staaltje film weer van talent Wheatley, al vond ik zijn vorige twee toch nog een stukje beter.

3.5*

edit: gemiddelde mag natuurlijk wel rap omhoog.

O Wheatley wat doe je nou.

Kill List en Sightseers vond ik ijzersterk, maar dit is gewoon echt niks voor mij. Weet niet eens wat voor zinnigs ik hier over kan zeggen, afgezien van het feit dat een paar dialogen best grappig waren maar de rest een verwarrend zooitje, en dat het liedje dat in de film en tijdens de aftiteling speelt best wel goed was.

Nou dat was toch nog wat

Wat een bizarre trip zeg, of beter gezegd: absurdistisch. En dat op alle fronten. Het verhaal is een beetje vaag, tot zelfs onbegrijpelijk en is niet heel coherent. Als je je daar overheen zet, kom je wel redelijk uitgewerkte personages tegen (behoorlijk geacteerd) met af en toe ontzettend flauwe grapjes wat de een beetje eentonige sfeer wat lichtpuntjes geeft. Visueel vond ik het zeer genietbaar, zeker waar Wheatley ons de innerlijke ervaringen van personages meegeeft in beeld en geluid. Bij die laatste trippy scene hoorde ik iemand in de zaal zeggen 'oh please stop' maar er was in die stormvloed aan beelden zeker wel een lijn te herkennen.

Wat deze film toch memorabel maakt is die goed uitgewerkte visuele trips, de droge humor en de vage sfeer (die me wat aan het boek 'Gould's Book of Fish' deed denken, heerlijk). Qua plot/verhaal is het een behoorlijke misser, basta.

Vond dit vrij weinig. Na het al ietwat teleurstellende Down Terrace en Sightseers lijkt Kill List een zeldzame uitschieter in z'n oeuvre te zijn. Voor mij althans.

Vooral door het eerste uur heb ik me echt heen moeten ploeteren. Door wat oogt als een uit de hand gelopen verkleedpartijtje. Stel saaie, matig vertolkte personages die afwisselend dijenkletsertjes uitwisselen en gewichtig staan te oreren, gehuld in clowneske outfits. De setting is suf en komt voornamelijk over als een makkelijke, veilige keuze. Hoe minder tijdgebonden elementen, hoe goedkoper natuurlijk. Ietwat gechargeerd gesteld had het net zo goed in het heden af kunnen spelen, ware het niet voor slechts de kostuums. Ook de keuze voor het vale zwart-wit lijkt puur laksheid; voor de rest wordt er bar weinig mee gedaan.

Gezien onder andere de Valhalla Rising link had ik verder wat intensers verwacht, maar ook op dat vlak liet de film het nogal afweten. Dikwijls hing er zelfs veeleer een soort jolig sfeertje, oa door een vaak belachelijke soundtrack, die wel afkomstig leek uit één of ander afgedankt fanfare-orkest. Met wellicht een paar uitzonderingen. Het laatste halfuur wil het wat meer vlotten (hoewel ik de trip niet écht fantastisch vond verder), passeert er sporadisch een fraaie scene de revue, om vervolgens weer wat saaitjes te eindigen.

Een ontgoocheling van jewelste dus. Helaas. 1,5*.

Een film met alleen maar mannelijke hoofdrolspelers.

Ik moet toegeven dat het een heel aparte manier van filmen is, maar niet iedereen zal dit kunnen waarderen. Zelf had ik veel moeite om deze film helemaal uit te zitten. Vooral omdat het een wazig verhaal blijft.

2,0 *

Jezus, wat was dit slecht.

Een tijdje geleden al gezien, maar ben ondertussen al vergeten waar het precies over ging. Ik herinner me wel een slechte soundtrack, irritante personages en fletse zwart-wit fotografie. Een experiment? Misschien wel, maar niet bepaald geslaagd als je het mij vraagt.

Grootste probleem is nog dat de film zich scène na scène blijft voortslepen zonder dat er eigenlijk iets gebeurt. Heel even wordt er een suggestie naar het occulte gemaakt, maar dit was veel te weinig om enige indruk te maken.

Nee, dit was echt een ramp.

Mijn vijfde film van regisseur Ben Wheatley en zijn meest moeilijke film om te beoordelen tot nu toe. Hijzelf definieert A FIELD IN ENGLAND als een combinatie van historisch drama en een sixties drugsfilm. Iets wat overduidelijk wel een vaststaand feit is! Het verhaal speelt zich af in een veld ten tijde van de Engelse Burgeroorlog halverwege de zeventiende eeuw. Een alchimist, ontvlucht het slagveld samen met drie deserteurs op zoek naar een bier-huis. Als ze een andere alchimist treffen gaat het mis. En dan vooral door de hallucinogene paddenstoelen. En juist die psychedelische effecten maken dat dit een moeilijke zit is. Een film met evenveel probeersels die niet origineel zijn (hallucinatie-scene) als andere weer wel. Echter vraag ik me af of dat ik ook op de origineelste; zoals bevroren beelden of een lied dat in de camera wordt gezongen, zat te wachten? En dan de gortdroge dialogen die maakte het er al niet veel beter op. Ik weet dat regisseur Ben Wheatley experimentele films maakt, echter bij deze film vond ik dat experiment minder geslaagd.

Kill List en Sightseers waren echt meer dan prima films van Wheatley ( met name Kill List ) maar hier weet hij volgens mij niet echt goed waar hij nou naar toe wil. Het begint allemaal prima tijdens de oorlog maar zodra de mannen op pad gaan verzaakt het in een doelloos verhaal met weinig hoogtepunten.. Zeer jammer want de zwart/wit stijl en de sobere aankleding paste hier wel perfect bij en er lagen echt wel kansen om hier een nare “horror” film van te maken.

Wheatley verrast altijd. Deze ligt me wel wat minder dan zijn eerdere geziene werk. Hij drijft nogal op absurdistische humor die me niet helemaal ligt. Begint een beetje Russisch haast, als een film die grote geschiedenis terugbrengt naar bijna banale proporties, is vooral in het midden wat taai, Vanaf de tripscene kon ik er meer mee. Maar dit zeker niet mijn Wheatley favoriet.

Een regisseur als Ben Wheatley stuitert binnen zijn loopbaan allerlei kanten op, maar vrijwel alle toevoegingen vormen een aparte combinatie tussen genres die normaal gesproken nooit samengaan. A Field in England kent zijn pluspunten, zeker de soundtrack (Blanck Mass vormt een uitstekende keuze) is erg sterk. Het acteerwerk is daarnaast niet onaardig en het laatste halfuur loopt over van eigenzinnige scenes, maar verder is het een traag ontluikend verhaal met oninteressante personages die slap in het rond zeveren. Het ontgaat me als kijker volledig hoe je dit als regisseur geïnteresseerd en gefocust kan dirigeren, de discussies die namelijk worden gevoerd zijn werkelijk oersaai. Zo sleepte het eerste uur een beetje voort en wachtte ik af totdat er weer iets noemenswaardigs gebeurde, maar helaas duurde dat elke keer nogal lang. Voor Wheatley is het wederom een uniek werkje, maar ik zie hem toch liever met wat grotere projecten aankomen.