Yurusarezaru Mono (2013)

Remakes moeten wel van sterke huizen komen om iets interessants te bieden, en gelukkig zorgt de verplaatsing naar Japan wel voor genoeg variatie in locaties en andere elementen inherent aan de westerns. Deze film is dan ook fraai om te volgen, maar blijft verder op het vlak van de personages, sfeer, en iconische scenes wel een stuk achter Eastwoods versie. Verder geen schande, want het blijft allemaal wel behoorlijk eigenzinnig, maar overtreft het origineel eigenlijk op geen enkel vlak. 3*

Te lang geleden dat ik Eastwoods origineel zag om zodoende te bepalen waar het nu allemaal precies beter/slechter/pure kopie is. Bestaansrecht heeft deze remake wel degelijk. De cinematografie is heerlijk, gesitueerd op het noordelijkst gelegen eilandje te Japan (sneeuw!), eind 19e eeuw, waarin Japan langzaam maar zeker verwesterd raakt, en niet ten gunste van de samurai.

Ken Watanabe (en profil 100% gelijkenis Gijs Scholten van Aschat overigens) behoudt veelal de rust. In tegenstelling tot de bijrollen. Akira Emoto weet met zijn glimlach een diepzinnigere rol neer te zetten dan Morgan Freeman (dankzij de grootste verandering in het originele script). Kid Yukiyoshi Ozawa is daarentegen gru-we-lijk irritant, een "grappige" overacting sidekick die de hoognodige depressieve en melancholische sfeer nog erger weet te verminken dan de Amerikaanse kid. Deze daad is onvergeeflijk. Ach, en wat te denken van het schrijvertje...argh... Verbeteringen en miskleunen dus.

De western shoot-out krijgt gelukkig nog een welverdiend samurai-achtige ambiance mee. Maar de film is toch echt veel meer een ode aan het origineel, zonder al te veel concessies te doen om het te verJapansen. Beter goed gejat dan slecht bedacht...soms...