White House Down (2013)

White House Down is een luchtigere versie van Olympus Has Fallen. Daarmee is het nog geen hele goede film maar het kijkt wel lekkerder weg. De personages zijn daar bovenop menselijker en worden subtieler gespeeld, op een paar bijrollen na. De slechte grappen gaan vaak te ver maar gelukkig wordt het nooit zo suf als Independence Day (Emmerich had de lat toen wel erg laag gelegd). Het zijn uiteindelijk de slechteriken die deze film dragen waardoor White House Down qua vermakelijkheid nog een beetje neigt naar een Die Hard film: de minimale kwaliteitsnorm binnen dit genre.

Leuk vermaak voor ruim 2 uur. Gewoon zo'n filmpje waar je naartoe gaat om niet al teveel bij na te denken. Wel jammer dat het ondanks het "de maker van 2012, indenpendence day, Godzilla"is de effecten soms te nep overkomen. Dat de film met 150 miljoen gemaakt is, zie je er eerlijk gezegd niet aan af.

Maar zoals ik al zei de film is leuk vermaak.

Typische Emmerich-film. Lage verwachtingen, dus kan het altijd meevallen.

Het deed me allemaal nog het meest denken aan een simplistische Die Hard-kloon. Veel verhaallijnen en dialogen zijn daar echter te voorspelbaar voor. Wat mij ook erg stoorde was hoe makkelijk de 'bad guys' het witte huis bestormden en innamen. Geen weerstand what so ever...... Elke vorm van beveiliging was afwezig, terwijl daar nou juist zo stoer mee gedaan wordt in het begin. Heel jammer, want dat maakt de film nog minder geloofwaardig dan die al is.

Tatum zat best aardig in zijn rol, terwijl ik Foxx iets te overdreven vond. Gelukkig hadden ze wel veel tijd in de speeches gestoken, waardoor het nog enigszins een geloofwaardige casting was.

De film kwam traag op gang en had naar mijn idee minder intro nodig. Het aardige einde maakte dat goed.

Vermakelijk.

EDIT: Stiekem toch één van Emmerich's betere films, gezien de afgelopen tien jaar!

Wat een wanstaltige vertoning levert Emmerich hier. Ik had al hele lage verwachtingen omdat de timing erg ongelukkig is en vooral als mosterd na de maaltijd voelt na Olympus Has Fallen. Dit stigma kan de film totaal niet kwijtraken.

Vanaf minuut 1 wordt het ene na de andere cliché moment op je afgeslingerd en is het een nog tenenkrommender dan de ander, met dat sollicitatiegesprek als dieptepunt. Gedurende de film weet Emmerich de film niet te redden en volgt het ene na het andere vreselijke moment elkaar op. Tatum stelt niks voor als actieheld, Foxx is dramatisch als president. Alles wat volgt is verder te ongeloofwaardig en slecht voor woorden dat je er melig van wordt. Maar dat ze Foxx als president casten in zijn Air Jordan's met hippe uitspraken is niet grappig meneer Emmerich!!

De humor is tenenkrommend slecht en iets waar Emmerich normaal zijn kracht uit put stelt hier ook gigantisch teleur: de special effects. Voor een film dat 150 miljoen moet hebben gekost ziet de CGI er ontzettend belabberd uit en zijn de actiemomenten erg karig en doet de film niets vernieuwends.

Het verhaal is te stupide voor woorden en ondanks dat een film niet geloofwaardig hoeft te zijn kan je gedurende de hele film het gevoel niet kwijtraken dat ze de boel wel erg achterlijk aanpakken. Zelfs met een open geschoten poort weten ze niet op een fatsoenlijke manier het Witte Huis te bereiken en kunnen ze niet eens een handjevol terroristen aanpakken

Ik zie geen enkele reden om deze film nog een keer te moeten kijken. Misschien enkel om met een groep vrienden te lachen om alle slechte momenten, maar meer ook niet.

1,0*

"Martin, as the President of the United States, this comes with the full weight, power and authority of my office. Fuck you."

Vanochtend in Imax gezien en helaas niet zo een beste film.

De opening is op zich wel goed, maar gedurende de loop van de film viel me op hoe geforceerd het hele gebeuren allemaal wel niet overkomt. De humor valt totaal uit de toon en werkt gewoonweg niet. Op een gegeven moment lijkt White House Down meer een parodie op zichzelf te zijn geworden. Ik lachte dan ook meer om de stompzinnigheid van bepaalde dingen, bijvoorbeeld als Emily tegen het einde aan als een gek met de Amerikaanse vlag zwaait om de luchtaanval te stoppen. Hoe verzinnen ze het... Sowieso de dochter verpestte voor mij de film echt op momenten, wat een irritant personage is dat ook eigenlijk. Ik hoopte soms dat ze een kogel door haar hoofd kreeg om haar maar het zwijgen op te leggen.

De actie wordt op zich wel aardig in beeld gebracht, ondanks de ongeloofwaardigheid. Maar daarvoor kijk je ook niet naar zo een dergelijk film. Alleen jammer dat Channing Tatum en Jamie Foxx niet overtuigend zijn in hun rollen. Ze hebben op zich wel een redelijke chemie met elkaar, maar de dialogen tussen beiden gaan werkelijk nergens over.

Wat betreft het voorspelbare verhaal zie je al ver van tevoren aankomen wie de bad guy is, al is er wel een redelijke plottwist tegen het einde aan. Nergens wordt duidelijk wat daadwerkelijk het motief van de terroristen is en na vele clichés, onlogica en plotgaten boeide het me nog geen eens meer. Het langgerekte einde doet de film ook geen goed, ik was toen al helemaal vermoeid van alle onzin die ik voorbij heb zien komen.

Al met al een erg langdradige film gevuld met een hoop banaliteit en flauwe grappen. Olympus Has Fallen (2013) wint naar mijn mening de strijd aangaande de 'beste-aanval-op-Het-Witte-Huis-film', met die film kon ik me tenminste nog wel enigszins vermaken.

Krappe 2,5 sterren.

Spanningsloze uitvoering van een lichtelijk uitgekauwd idee. Geen enkel nieuw idee. Het kabbelt maar een beetje voorbij.

En dat kind is extreem irritant.

Ik ben niet erg bekend met het werk van Roland Emmerich en zal dat waarschijnlijk nooit echt worden, maar dit is ongeveer het type film dat ik van hem verwacht. Al vermoed ik dat zelfs voor hem dit niet echt een uitschieter is. Over White House Down kan ik kort zijn: er zit geen originele seconde in de hele film. Werkelijk alles leek ik te herkennen uit een vorige film en de structuur van Die Hard wordt bijna geheel gekopieerd. Sommige elementen en scènes zelfs heel direct (die hacker en die helikopteraanval bijvoorbeeld). Alleen krijgt Tatum weinig humor als de held en heeft hij een ongeïnteresseerd ogende Jamie Foxx als sidekick. Dat is eigenlijk het enige leuke aan dit concept, dat de Amerikaanse president hier praktisch een sidekick is. Jammer alleen dat Foxx er een Obama zonder charisma van maakt.

Het kijkt weg. De tweede helft is zelfs enigszins vermakelijk als de actie losbarst (de eerste helft is vrij saai en langdradig), maar zelfs in mainstream Hollywood-cinema heeft White House Down wel érg weinig identiteit. Ik zou niet weten waar ik de film door zou moeten onthouden over een aantal jaar.
1,5*

Vandaag wezen kijken naar WHD... ik vond het een heerlijke actie film. Lekker popcorn sit back and relax film. Lekkere actie. Humor op de goeie momenten. Ik heb me wel vermaakt en ik zou het zo nog een keer kijken. Wat idd wel jammer is, is dat de nepheid heel erg te zien was bij bepaalde effecten. Voor een film van 2 uur lang heb ik me wel vermaakt en niet verveeld.

Voordat ik de film ging kijken las ik heel wat slechte recensie op IMDB.com waardoor ik niet met al teveel verwachting naar de voorstelling ben gaan kijken. Maar het heeft me toch aangenaam verrast. Het is een wat softere versie van OHF. Maar dat heeft bij mij iig de pret niet bedorven. OHF was een ijzersterke film met een hele goeie cast en de invasie op de white house was veel en veel heftiger en harder. Maar WHD deed er niet slecht onder. Ik ben niet weg van channing tatum.. vond hem wel aardig in 21 jump street, G.I. Joe en in step up hij is een acteur wat vaak films speelt waarmee comedy gecombineerd wordt met drama en wat humor. Ik zie hem nog niet echt een serieuze keiharde actie film spelen. Wie weet verrast channing me nog

Jamie fox is zoals altijd geweldig met zijn humor. Hij kan bijna elk soort film spelen alhoewel ik zie hem niet zo snel in SF film.. Ben benieuwd naar zijn rol in the amazing spiderman 2, welke volgend jaar uitkomt

Al met al 3,5 sterren voor de humor, de actie.. en een paar leuke vecht scenes.

White house down is een film geworden zoals je al veel vaker gezien hebt, alleen dan geen goede uitvoering van het bekende concept.

De acteurs doen het allemaal op de automatische piloot, niemand zet een goede prestatie neer. Maar het acteerwerk is nog het minste probleem. De karakters die ze moeten spelen slaan gewoon nergens op en hebben niks te maken met realiteit of met deze tijd van films maken, dit komt rechtstreeks uit de jaren 80.. En de film probeert zoveel humor op verkeerde momenten, waardoor het voor mij totaal niet grappig werd. Ik heb enkel 1x gelachen om hoe slecht een grap was, opzich ook een prestatie.

Technisch ziet de film er minder uit dan andere films met een vergelijkbaar budget, ik denk dat fox en tatum het meeste geld van het budget hebben gekregen..

Na al die negaiviteit wil ik wel zeggen dat de film wanneer er gewoon actie plaatsvind, zonder humor best aardig is. Tatum is wel geloofwaardig als krachtpatser wanneer die vecht. En ik kan me best voorstellen dat sommige mensen hier plezier aan beleven, maar ik niet echt

Komen ze weer aan hoor die Amerikanen. Een regeringsgebouw wordt overvallen en alle belangrijke mannen in pakken lijken opeens machteloos. Altijd wel leuk om een groep terroristen aan het werk te zien die er een puinhoop van maken. Dat dacht deze regisseur ook maar hij vergat om echt kleur te brengen in zijn blockbuster.

De humor is vrij geforceerd en werkte niet goed (bijvoorbeeld Sawyer die met de bazooka in de auto per ongeluk tegen het hoofd van John aanstoot). Naast alle clichés en vele onwaarschijnlijkheden laat Emmerich ook op visueel gebied wat steken vallen. Die explosies kwamen erg goedkoop over en de omgeving rond het witte huis met alle pers en toeschouwers zag er veel te gemaakt uit. Daarnaast is Channing Tatum niet mijn favoriete acteur voor dit genre; als hij door het gebouw rent komt hij over als een nieuwsgierig jongetje dat op zoek is naar zijn skelter en niet als een held die uiteindelijk in zijn eentje iedereen afgeslacht blijkt te hebben. Jamie Foxx was niet slecht maar echt magistraal was zijn optreden evenmin. Dat dochtertje irriteerde me eigenlijk vanaf het moment dat ze op het toneel verscheen. Eerst zit ze opstandig in de auto naar haar mp3-speler te luisteren en later ligt ze alsnog te janken en schreeuwt ze om haar pappa. Voor het scenario was het ook niet echt nodig om haar te laten gijzelen en stiekem met haar telefoontje opnames te laten maken terwijl de tranen in haar ogen stonden. Ietwat too much, evenals die vrouw van de president en haar dochter die voor de televisie te zitten snotteren. Zoiets komt dan terug in één enkel shot van drie seconden waar ze op de grond zitten. Het is allemaal nogal vlak. De termen Russia, France en China worden weer aangehaald om er een wereldse situatie van te maken (uitspraak 'WO III' kwam ook een aantal malen terug... nogal onterecht gezien de omstandigheden). Nu ik er zo aan terug denk zak ik steeds verder in mijn beoordeling; er zijn zoveel punten waar je negatieve kritiek aan kunt toedelen. Want ook het feit dat zo'n politicus met vijfentwintig jaar achter de rug opeens heel zijn leven weggooit en zelfs steun krijgt van de vice-president is ongeloofwaardig. En die hacker met zijn lolly's heeft veel kennis over computers maar is wel zo dom om zichzelf op te blazen als hij bij die poort in de kelder staat. Verder leken die helikopters ook niet echt een uitgekookte strategie te hebben voordat ze het witte paleis bestormden.

Zo waren er nog wel wat zaken en dit draait dan in Imax. Je komt dergelijke producties helaas wel vaker tegen maar ik vind het best wel schandalig dat zoiets gewoon internationaal in de bioscoop wordt gedraaid en ik vraag me nog steeds af waarom de lat tegenwoordig zo laag ligt.

Moet toch wel een van de domste scripts van het afgelopen decennium zijn. Emmerich verfilmende het vervolgens met een pijnlijk slecht gevoel voor humor, cast op autopiloot en visuele onkunde. 1*

Ja, je houd ervan of je verafschuwt ze. Het begin was langzaam en soms bijna slaapverwekkend, maar de humor zorgde ervoor dat ik weer "bij de tijd" was. Na de pauze ging het verhaal als een sneltrein en zorgde ervoor dat ik toch tevreden naar huis ging.

Wat ik niet snap? De film zien en dan de onwaarschijnlijkheden er uit pikken om de film neer te halen. Voor mij is het gewoon naar binnen gaan en de film over me heen laten gaan. Onwaarschijnlijkheden die in de film passen en in het verhaal als doodnormaal worden voorgeschoteld zijn dus doodnormaal. Diehard films, waar ik deze als genre in plaats, zijn altijd, niet alleen zeer voorspelbaar maar zelfs vaak (gelukkig) onwaarschijnlijk. Alles is natuurlijk "over the top" maar dat zijn we gewend van onze Amerikaantjes.

Alles bij elkaar voor mij een reden om deze film met een 3.0 te waarderen omdat het in het Genre "Die Hard" niet misstaat.

echter ik geef een half puntje extra, Aangezien de volle zaal (en ik ook) vaak ook nog eens vol genoten heeft van de humor die er in zat.

Vermoeiend.

White House Down komt enkele maanden na het bijna identieke Olympus Has Fallen (2013) uit, waar het Witte Huis ook al wordt overgenomen door terroristen. Het verschil heet dat in OHF de president vast zit en gered moet worden, terwijl de president in WHD actief mee doet met de actie. Maar het is wel armoedig dat er binnen enkele maanden 2 van dit soort films uit moeten komen. Dit gebeurde voorheen ook al met kometen (Armageddon, Deep Impact) en vulkanen (Vulcano, Dante's Peak). Het voelt toch weer armoedig aan, de ideeën raken schijnbaar op in Hollywood.

Maar waar ik OHF erg vermakelijk vond als Die Hard kloon in het Witte Huis met een stoere Gerald Butler en een overtuigende Aaron Eckhart als president, daar is WHD veel te lang, vermoeiend en flauw. De film duurt ongeveer net zo lang als OHF, maar het voelde alsof ie 3 uur duurde. De hele opbouw is enorm saai. Een slechte vader-dochter relatie, Emmerich trekt de cliche's weer uit de kast. En dat kind is echt verschrikkelijk irritant. Toen ze tijdens de rondleiding in het Witte Huis bijdehand zat te doen hoopte ik dat ze een kogel in haar kop schoten. Allemachtig, wat een kut rol.

Wat ook erg teleurstelde was de overname van het Witte Huis door de terroristen. OHF nam daar ruim de tijd voor en ook al is het in beide films vergezocht, daar vond ik het acceptabel. In deze WHD hebben ze in 5 minuten alles overgenomen, zonder enige tegenstand en totaal ongeloofwaardig, zelfs voor een popcornfilm. Jammer dat hier nauwelijks moeite in is gestopt. Emmerich heeft een veel hoger budget, maar dat heeft hij altijd al gehad. Maar zijn script zuigt, niet voor het eerst in zijn loopbaan als regisseur. Dat blijkt later ook wel met die overdreven momenten als we onder andere de president van Amerika met een bazooka zien schieten. Het maakt van WHD zo'n extreem over de top gaande film dat het flauw werd. Doe mij maar het (semi) realisme van OHF, dat tenminste spannend wilde blijven en zo af en toe een gevatte oneliner of grappig moment had. WHD probeert te switchen tussen een actiefilm en een komedie, maar die humor is zo matig (ook niet voor het eerst in een Emmerich film) dat het nooit leuk is. Een president die zich tijdens een gijzeling druk maakt over zijn sneakertjes...tsja. En wat ik trouwens ook dom vond was dat men op nationale tv even de naam ging noemen van Cale's dochter die de foto's van de terroristen door had gestuurd. Waarmee ze haar en haar vader dus in gevaar brengen omdat de terroristen het ook zo horen. Te onzinnig voor woorden.

Gelukkig is niet alles slecht. De effecten zien er dankzij het forse budget prima uit. Denk bijvoorbeeld aan het stuk dat 3 heli's met special forces een poging wagen om de zaak op te lossen. Zag er goed uit. De actie zelf zag er ook goed uit, al is het wel wat simpele actie. Eigenlijk blijft er geen moment echt bij als ''opvallend goed''.

Nee, WHD is niet veel soeps. Gelukkig kunnen we nog altijd Olympus Has Fallen (2013) eens opzetten

2*

Emmerich, echt een fijne regisseur zal ik hem wel nooit vinden. Veel dingen die ik van hem gewend ben als humor en drama dat niet echt werkt, maar de cast maakt het enigszins verdraaglijk. Wel wat actievermaak maar uiteindelijk te gerekt om leuk te zijn. Olympus Has Fallen was met gemak de betere van deze 2.

3*

Tsja, ik had verwacht dat de film beter zou zijn dan Olympus has Fallen maar dat valt toch beetje tegen. Niet dat die echt goed was. Het verhaal vind ik hier wel ietsje interessanter, al gaat het wel veels te makkelijk natuurlijk. De special effects waren net als bij Olympys Has Fallen erg matig. Had daar toch meer van verwacht. De humor was af en toe ok, maar veel one-liners sloegen de plank mis en ik vond de casting van de bad guys niet goed. Ook van James Woods had ik wel wat meer verwacht, vond hem eigenlijk heel slecht hier. Al vond ik die gast die Motts ofzo speelde het allerslechtst...

In de bioscoop is het nog net een beetje dragelijk. 2.5*

How can the same shit happen to the same house twice? Inderdaad, Emmerich's Die Hard-kloon heeft de pech een paar maanden later te verschijnen dan het vrijwel identieke (en succesvolle) Olympus Has Fallen, om vervolgens genadeloos te floppen. Kwalitatief zijn beide films wat mij betreft ook identiek. Olympus Has Fallen begint sterk en eindigt matig; White House Down begint matig en eindigt sterk. Met Channing Tatum en Jamie Foxx beschikt de film over twee leuke hoofdrolspelers, maar de plot en aktiescenes worden vrij routineus uitgewerkt. Het had allemaal wel wat energieker en heftiger gekund. Korter ook.

Meer dan 2 uren spanning, actie, corruptie, angst en spektakel.

Ongeloofwaardig overdreven. Maar prachtig in beeld gebracht.

De film loopt vlot van het ene gegeven in het andere en brengt je voortdurend, zelfs ruim overdreven, bijzondere momenten voor de ogen.

De politieke onrechtvaardigheden aan de Amerikaanse top worden in het hart getroffen. Toch blijft dit een vrij patriottistisch USA-film. En dan nog met een zwarte president in actie.

Hoofdrol, afgewezen veiligheidsagent, Channing Tatum (John Cale) en zijn dochtertje Maggie Gyllenhaal zorgen voortdurend voor ontroerende prachtige en hartverwarmende ogenblikken. De zwarte president, vertolkt door Jamie Foxx, geeft ook menselijke kleur aan het verhaal.

De negatieve reacties verbazen mij met zo'n sterk opgebouwde prent die naar het einde toe iedereen een traan doet wegpinken.

Het helicoptertreffen boven het witte huis is een van de ovedrvloedige topgebeurtenissen.

Een film die moet gezien worden door allen die met een hart van spanning en actie houden.

Regisseur Roland Emmerich verdient alvast een schitterende medaille. Ook al vallen er met deze drukte enkele schoonheidsfoutjes voor wie goed oplet.

Net geen 5 omwille van de globale visie van overdrijving. Dus een 4,5*plus

Jammer genoeg zijn een aantal scenes over de top, verder wel een vermakelijk filmpje.

Ik vond deze film juist beter dan de eerder dit jaar uitgekomen film "Olympus Has Fallen" en dan met name vanwege de humor die juist totaal ontbreekt in die film.

Deze film kun je nog het beste vergelijken met een "Die Hard" film. Het verhaal is misschien wel wat cliché maar qua vermaak en uitvoering zit deze film gewoon leuk in elkaar. Het begin is wat flauwtjes (met name door het vervelende kind Emily, welke ik ook het grootste minpunt van deze film vond), maar zodra de overval op het Witte Huis begint is het gewoon genieten tot de laatste seconde. Er zit meer dan voldoende actie in welke er geregeld ook best fraai uitzag, het verhaal is boeiend en soms ook spannend, er zitten ook wat wendingen (wel niet echt verrassend) in het verhaal en ook de indrukwekkende cast deed het goed en leuk. En dan met name natuurlijk Channing Tatum en Jamie Foxx die beiden ook voor het luchtige geheel zorgden vanwege hun humor.

Al met al heb ik me gewoon prima vermaakt met deze leuke actiefilm. De film duurt behoorlijk lang, maar eerlijk gezegd heb ik me nergens verveeld.

3 sterren is verdiend, Al moet ik ook toegeven dat Olympus het ff beter deed. Met name de computerbeelden zijn te gaaf te mooi te clean, te mooi om waar te zijn dus.

Maar ook hier genoeg spektakel voor een avondje vermaak.

De vaart wil er maar niet inkomen in het eerste deel van de film, waarin het volstrekt oninteressante verhaal wordt geintroduceerd.

Wachten op de actie dan maar, helaas is ook die niet te genieten. De overval op het witte huis is één groot cliché, de grapjes zijn om te huilen zo voorspelbaar. We hebben het allemaal al eens eerder én beter gezien.

Tel daarbij op een aantal irritante personages, de ongeloofwaardigheid van Fox als president en een totaal gebrek aan originaliteit, en je houdt alleen het ruime budget nog over.

Recent beter geziene actie en popcornfilms: The Purge, Limitless en voor wie Schwarznegger kan verdragen: The Last Stand .

Van Emmerich verwacht je een groots spektakel. Helaas wordt bij deze film aan die verwachting niet voldaan. Op een enkele scene na, is de actie vrij vlak en heeft een erg b film gehalte. Het verhaal is eveneens zwak en mist ook spanning. De zogenaamde twist op het einde komt echt uit de lucht vallen en heeft totaal geen toegevoegde waarde. De scene met de vlag slaat kant nog wal. Foxx is totaal misplaatst in de rol van president en Tatum lijkt nog steeds zijn draai als acteur niet gevonden te hebben.

Standaard actie film die niet aan de verwachtingen voldoet. 2.0

Bar- en barslechte film, die, eerlijk is eerlijk, zijn vermakelijke momenten heeft.

De plot valt nog het meest simpel samen te vatten met: groepje terroristen verslaat complete presidentiële beveiliging, Channing Tatum verslaat vervolgens in zijn eentje die terroristen (en neen, dat is geen spoiler.) De plot hangt van clichés en onzinnigheden aan elkaar. Dochterlief gaat net naar de wc als de terroristen binnenvallen, de hele beveiliging viel wel erg snel en gemakkelijk, hoe Tatum alles weet te overleven (wetende dat ze hele beveiliging verder geen probleem was) is een raadsel en dat het hoofd beveiliging achter de aanval zit was totaal verrassend (hoe hij afscheid nam van zijn vrouw, het stond nog net niet op zijn hoofd getatoeëerd). En zo kan je wel even doorgaan.

Jamie Foxx is dan weer pijnlijk miscast als president met een veel te losse acteerstijl, en Tatum is gewoon geen groot acteur- zijn enige gezichtsuitdrukking is pokerface. Het is dat hij een vriendelijk voorkomen heeft en daardoor net aan iets van meeleven meegeeft, maar verder moet je niet te veel van hem vragen behalve wat geknok. Dat dochtertje is dan wel weer leuk, en de gids is irritant en vooral een wandelend cliché. De boeven zien er als altijd weer vervelend uit, ongeschoren en ongewassen. Doen boeven dat niet, vraag je je af.

Maar goed, de actie verder is best heel vermakelijk, met goed geluid en overzichtelijk geschoten. De trailer deed me het ergste vermoeden, maar gelukkig gaat de actie nergens echt over the top en is vooral intens en krachtig, zonder dat je wordt murw gebeukt. Ook de humor is wel degelijk aanwezig. De classified information die even wordt gedeclassificeerd. En een sterk insidersgrapje over Independence Day. Verder zegt de film inhoudelijk nog wel iets. Pas op voor de Tea Party (of gekke Geert, voor ons Nederlanders). En vooral moeten we uitkijken om zomaar iedereen de schuld te geven op basis van afkomst. Niet voor niets worden gesproken over Al-Qaida in één van de vroege nieuwsberichten in de film. Waar kennen we dat van (Noorwegen, iemand?).

Bon, de film is één grote irritatie en duurt eigenlijk veel te lang, maar kent zijn goede punten. 1,5*.

p.s. Ze spreken van de 47e president. Dan speelt de film dus minstens rond 2025. Vreemd.

Ladies and gentlemen, the tour is over...

Heerlijke pulpfilm van Emmerich, zijn beste werk tot nu als je het mij vraagt. Film straalt vooral ontzettend veel lol uit, denk bijvoorbeeld aan die carchase op het gazon, toen kon je mij wel redelijk opvegen. Lekker veel ontploffingen en schietgeweld ook. Tatum is verder een coole held en Clarke een vuige bad guy, dat zit dus wel snor. Minpuntjes als het ont-zet-tend vervelende rotkind (in hemelsnaam, beste Hollywood schrijvers, kap daar nou eens mee) en de miscaste Foxx moet de goedwillende kijker dan maar even door de vingers zien. Wint met gemak de strijd van het matige Olympus Has Fallen.

3,5*.

Niet best. Het eerste half uur levert zelfs plaatsvervangende schaamte op met een weeïge voorstelling van personages die, mede getuige de zijige muziek, allemaal ergens moeite mee hebben. Met een vervelend kind en een geschiedenisles is er bijna geen doorkomen aan. Als het dan eindelijk losbarst, word je nog eens getrakteerd op een enorme snor die de boel staat te versjteren met z'n driftige gedrag. Toch fleurt het wat op wanneer Emmerich pogingen tot humor de film in gaat slingeren. Van bedenkelijk niveau, dat dan weer wel. Het lijkt soms wel een spoof op het recent verschenen Olympus Has Fallen en soortgenoten.

Zoals rondom de Jordans. Tatum en Foxx missen ook de flair om zoiets af te leveren. Aan de andere kant is het wel het tegengif voor dit soort onzin en ontstaat het idee dat die Duitser stiekem de Amerikaanse inborst in de maling zit te nemen. Daar had hij best volle bak op mogen inzetten, want veel meer wapens heeft deze belegering niet. Het gejakker op het gazon is leuk, maar net als het dan gaat draaien, wordt dat weer verprutst door gezeur met het meisje en lelijke CGI, die samen met de baldadige editing de meeste actie om zeep helpt. Niet zozeer beter dan eerdergenoemd onding, wel iets gemakkelijker verteerbaar.

Ai dat was niet best.

White house down heeft sowieso de pech dat het vlak na Olympus has fallen uitkomt, die eigenlijk op alle vlakken beter is. Maar ook zonder die vergelijking is het niet veel soeps. Van de 2 is het verhaal van WHD nóg ongeloofwaardiger en zit het nóg voller met hiaten.

Daarnaast ziet de cgi er anno 2013 niet uit. Het laatste shot is zelfs bijna een belediging voor de kijker.

Jamie foxx overtuigt geen seconde als hippe Obama clone en van Gyllenhaal en Jenkins zijn we ook wel wat meer gewend.

Niet gedacht dat ik dit ooit zou zeggen, maar Tatum vond ik het enige lichtpuntje van de film 1,5*

Een simpel actiefilmpje met een lachwekkend plot die ook nog eens zeer voorspelbaar is en waar Channing Tatum een rol speelt die Sylvester Stallone al jaren voor hem heeft gedaan.

Maar desalniettemin blijft dit wel een leuke wegkijker die het vooral van het eerste uur moet hebben daarna wordt het allemaal veel minder.

Dit is wat ik ook al heb gepost bij Olympus Has Fallen met één aanpassing natuurlijk. Deze krijgt wel een half puntje minder omdat de film gewoon te lang duurt en eerlijk gezegd wat begon te vervelen wat ik dan niet had met OHF.

2,5*

White House down verheft het opeenstapelen van clichés tot kunstvorm.

Er is niks mis met clichés. Er is altijd wel een kind of geliefde in nood die, naast de wereldvrede, gered moet worden. Actiehelden winnen altijd. Er vallen altijd doden: hordes henchmen, de megalomane badguy en (optioneel) een vriend of mentor die het leven laat, maar wel de pijp uit gaat met een heldendaad ("Go on... without me... I'll hold them off for as long as I can...")

Je bent natuurlijk een complete mongool als je bij het zien van deze poster (gespierde stripper, een geweer, rook, kapotte gebouwen, neger met een bloedvlek in zijn shirt) iets anders verwacht dan bekende clichés. En ik vind dat niet erg. Ik wil dat de goodguys winnen. Dat de damsel in distress wordt gered. En dat de badguy wordt gedood. Liefst met een handgranaat in zijn broek, een mes in zijn voorhoofd of een andere lullige dood.

White House Down bevat dergelijke clichés. En niet een paar. De film is een aaneenrijging ervan. Het is een parodie (a la Epic Movie en Scary Movie) op actiefilmclichés. Dat moet de bedoeling geweest zijn, het kan niet anders. Je kunt me namelijk niet vertellen dat Emmerich cum suis hier gedacht hebben: hey, een hacker met een bril, wat een origineel idee. Oh wacht, is er al eens een film gemaakt met de nuclear football erin? Nee toch? Mooi!

De film opent met de vertrouwde keuken-scène. Terwijl diverse personages wat cornflakes eten bij het ontbijt, zien we als kijker flarden van een nieuws-uitzending. Dit is natuurlijk niet toevallig: het nieuws van die dag vormt vanzelfsprekend de drijfveer voor het verhaal.

De held verkeert uiteraard op de 1 of andere manier in diskretiet. Waar in het vergelijkbare Olympus Has Fallen de held (Butler) zichzelf de schuld gaf voor de dood van de First Lady, hebben we hier Tatum die een sollicitatiegesprek bij de Secret Service niet doorkomt. Uiteraard is hij vervreemd van zijn gezin en heeft hij - je verwacht het niet - een belangrijke sport/toneel uitvoering van zijn dochter gemist. De dochter vindt hem natuurlijk een grote hondelul, maar wat zal ze bij het rollen van de aftiteling van haar vader vinden? Ik zou het niet weten! Ahum.

Ondertussen zien we een ander personage iets mompelen bij het kijken naar een oude foto. Hij wil wraak voor wat zijn gezin is aangedaan. Verderop is een team van boeven zich aan het voorbereiden. We hebben de ijskoude killer, de ietwat geschifte losbol en - jawel - de hacker nerd met de bril, die zichzelf continu de beste hacker van de wereld noemt. Compleet met een lolly. Oh Emmerich, come on!

En dit was enkel de introductie. Het verloop van de film kent verbazingwekkend veel paralellen met de onwillekeurige tegenhanger Olympus Has Fallen, compleet met meerdere presidenten en Sealteams in helikopters die tegen alle waarschuwingen in toch aanvallen.

Wat dat betreft: Tatum kwam wel rijkelijk laat met de info dat de badguys luchtafweerrakketten hadden, er waren talloze gelegenheden om wat meer tactische info omtrent aantal badguys, bewapening en posities door te geven om zo een zinvolle ondersteuning te bieden aan de meest voor de hand liggende optie: een gecoördineerde aanval van buitenaf met hem als spotter, in plaats van de John McClane uit te gaan hangen.

Maar waar Olympus Has Fallen ophoudt, gaat White House Down verder. Niet alleen cliché op cliché maar ook enkele domme momenten zoals een journaliste die een Black Hawk ziet vliegen en onmiddellijk roept: "ohmygod, een helikopter met special forces". Kennelijk heeft ze heel veel kennis van het leger èn x-ray vision om in die helikopter te kijken...

Tegen het einde komt het onvermijdelijke bom erop cliché, wat we ook al zagen in The Rock. Maar de makers geven er een kleine twist aan en mixen het met Outbreak waarin de piloten de orders weigeren.

Het is in potentie best een genietbare actiefilm. Er zitten heel veel coole dingen in. Tuurlijk, Tatum is redelijk tweedimensionaal. Foxx heb ik ook betere dingen zien doen. Maar als in een film de president op gympen loopt en tegen een terrorist roept "get your hands off my Jordans", dan kun je niet anders dan dat grappig vinden. De actie is puik. De CGI is oké. Woods doet het goed. Het is vermakelijke totaalnonsens.

Maar het is gewoon echt vervelend dat je de hele tijd jezelf moet facepalmen omdat je niet kunt geloven dat het script ALWEER over een platgetreden pad walst.

2,5 sterren en dan ben ik guller dan Eddie Murlphy in Coming to America.

Vermakelijke actiefilm.

Ik ben één van de weinigen die in Tatum een hedendaags actie-icoon zien, en hier bewijst ie maar weer waarom. Hele aangename presence en weet altijd maar al te goedin wat voor film hij beland is. Joey King is door haar idyllische voorkomen de perfecte dochter, Foxx is Obama, Woods als slap aftreksel van Harris' personage uit The Rock en Clarke heeft de karakteristieke kenmerken van een bad guy.

Wel minder propaganda dan haar tegenhanger met Butler in de hoofdrol maar maakt het wel wat bonter wat betreft patriot gehalte, en eerlijk is eerlijk ik zie Amerikaans patriotisme erg graag. Het is wel stevig formulewerk, leent ook opvallend veel van Die Hard maar Emmerich grossiert in degelijkheid. Film doet nergens iets nieuws maar het kijkt wel enorm lekker weg.

Ik vind het allemaal niet heel slecht en patriotisme en cliché's kan ik aardig goed weg. Helpt ook wel dat ik de film zag na een spree aan verfijnde festivalfilms, een lekkere no-brainer had ik nodig. Prima popcorn vermaak.

Met iemand als Emmerich aan het roer kun je natuurlijk een hoop overdreven spektakel verwachten. Wat dat betreft voldoet White House Down op dat gebied wel aan de verwachtingen, al vond ik hem zich hier nog redelijk inhouden. Qua verhaal en inhoud is Emmerich nog nooit verrassend uit de hoek gekomen en ook hier is het verloop van het verhaal niet moeilijk te voorspellen.

Overigens is de timing van het uitbrengen van White House Down wel wat ongelukkig. Een paar maanden na Olympus has Fallen, die inhoudelijk precies hetzelfde is. Het is wel jammer dat Emmerich zulke sommige zaken er enorm bovenop legt. Hetverraad van Woods zie je bijvoorbeeld van mijlenver aankomen. En zo zijn er nog tal van dat soort momenten. Gelukkig is de cast niet slecht. Channing Tatum vind ik zelfs vrij goed en slaagt er hier in om een actiefilm als deze toch prima overtuigend te dragen. Qua looks en charisma zou hij zomaar de actieheld van de toekomst kunnen worden. Jamie Foxx speelt een aardige bijrol, maar had nog iets grappiger kunnen en mogen zijn. James Woods vond ik dan wat minder goed en mist hier de overtuiging van een dreigende badguy.

De actiescènes zelf waren redelijk vermakelijk en zorgden er in combinatie met de redelijke humor voor dat het allemaal niet verveeld. Ik vond de achtervolging met de auto’s door de tuin van het witte huis het leukst. Super ongeloofwaardig en helemaal over de top, maar het levert wel dikke fun op.

Zowaar niet heel slecht dus. Aardig popcornvermaak, dat weliswaar nergens echt verrast of bijzonder wordt, maar genoeg vermaak biedt voor de tijdsduur en daarnaast misschien ook nog eens een nieuw actie-icoon in de persoon van Tatum weet af te leveren?

2,5*