Grace of Monaco (2014)

Grace of Monaco is absoluut geen film die een iconisch figuur uit de vorige eeuw een film biedt die op kan tegen deze status, in tegendeel zelfs. De film zou zomaar als één van de grootste mislukkingen van dit jaar kunnen worden beschouwd. Hoewel het voor de buitenwereld als een sprookje overkwam, was dit het vast niet voor Grace zelf. Toch kiest Dahan voor de aanpak van een sprookje die absoluut niet werkt. De film kan zo naar het programma tussen kunst en kitsch, hoewel ik niet denk dat er een expert is die het veel waard zal vinden.

‘Grace of Monaco’ Review | Filmtakers.

Zzzzz...

Ik ben even weggedut in de bios.

Dat zegt denk Ik wel genoeg.

Het verhaal pakte me totaal niet en ik had constant het gevoel dat ik naar Nicole Kidman (niet: prinses Grace) keek.

Het was op momenten tergend traag en overtuigde geen moment. Het enige leuke was de sjieke jaren 60 sfeer, met de kleding, haardracht en autos. Dat maakte de film nog het aanschouwen waard.

Zo slecht als de biopic van Diana was het ook weer niet, maar om het een voldoende te geven? Nou nee. Next!

Het grote raadsel van deze productie is de keus van de scenarioschrijver om een eigen invulling te creëren omtrent bepaalde aspecten uit het leven van Grace Kelly. Op deze wijze wordt Grace geëtaleerd als een vrouw waarvan het algehele beeld niet overeenkomt met de werkelijkheid. Door de keus om het geheel op deze wijze gestalte te geven is de film dan ook niet bij iedereen in dank afgenomen. De setting en het overtuigingsvermogen van Nicole Kidman zijn verwonderlijk goed, maar het script voelt ongemakkelijk en niet realistisch aan.

Nicole Kidman als Grace Kelly.

Pakt wat wisselvallig uit. Er zijn een behoorlijk aantal scenes die echt goed werken, waarin je Kidman nauwelijks herkent - toch altijd een kenmerk van een echt goede acteur of actrice vind ik, dat ze in staat zijn om zichzelf vrijwel onherkenbaar te maken, al hun gewone maniertjes en dingetjes af te leggen. Misschien niet constant over de hele speelduur heen, maar toch af en toe vond ik dat dat indrukwekkend goed overkwam in deze film. Waar ik dan wel weer moeite mee heb is de keuze voor een kleine periode in het verhaal van Grace Kelly, en dan nog opgeleukt en geromantiseerd ook. Echt geloofwaardig is dat verhaal niet, hoewel ik moet zeggen dat ik ook niet de moeite heb genomen me in de historische details te verdiepen.

Qua beelden een al even vreemde mengelmoes. Af en toe spuuglelijk en nep, af en toe mooi. Niet mijn film, zeg maar.

Een mooie drama/romantiek/biopic film...

Mooi en uitstekend verhaal...

Prima acteerwerk...

Top bekende acteurs Tim Roth, Frank Langella en

Derek Jacobi...

Ook een bekende actrice Nicole Kidman ...

Uitstekend achtergrond geluid

(Dolby Digital)...

Super mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Veel wist 'k niet over Grace Kelly, maar 'k vond het wel eens interessant om gezien te hebben. Er gebeurde toch genoeg in de film om de volledige speelduur te boeien.

'k vond het wel een wat opmerkelijke keuze om Tim Roth te casten. Verder zag de film er wel goed uit.

'k had geen grote verwachtingen bij deze film, maar het was toch de moeite om eens gezien te hebben.

Aardige film over Grace Kelly die de prinses van Monaco wordt als ze trouwt met de prins. Geen biopic over Grace Kelly, aangezien het verhaal pas wordt opgepakt na haar huwelijk. Een mooi en ook wel onderhoudend verhaal, ook al komen er flink wat clichés om de hoek kijken. Nicole Kidman zet op zich een prima rol neer, maar weet niet te overtuigen als Grace.

Geen topper, maar best een onderhoudende film over de (politieke) intriges aan het hof van prins Rainier begin jaren ’60 en de rol die prinses Gracia daarin gespeeld zou hebben. Nicole Kidman is natuurlijk geen Grace Kelly, maar in deze film ziet ze vorstelijk uit. Lang niet zo beroerd als verscheidene commentaren mij vooraf wilden doen geloven. De film brengt mij in ieder geval op het idee om Hitchcock’s Marnie eens te herzien, want eigenlijk ben ik die film helemaal vergeten.

Njah.

Ik wist nog net dat Kelly het gemaakt had tot prinses van Monaco, verder reikte mijn kennis niet wat betreft één van cinema's meest befaamde actrices. Van deze film onthou ik vooral dat ik het plot gewoon lekker naast me neerleg en ooit nog wel eens een docu oppik, want het voelt zo ongelofelijk geromantiseerd aan dat het zelfs schaamtelijk is voor een Hollywood film.

Vooral de speech van Kelly op het einde is supermelig, om dan nog te suggereren dat ze daarmee eigenhandig een hele oorlog vermeden heeft ... njah. Als er al wat van waar is zal het ook allemaal wat genuanceerder gegaan zijn. Maar aan nuance heeft deze film sowieso lak.

Heb Kelly ooit wel eens in een film gezien maar ken haar niet genoeg om me te storen aan het acteerwerk van Kidman. Roth vond ik ook best goed, maar daarmee is het meeste wel al gezegd. Visueel veelal érg kitscherig, de muziek erg bombastisch en het verloop hoogst ongeloofwaardig.

Dahan slaat de plank aardig mis.

1.5*

Niet bepaald een opzienbarende film, maar best oké. Nicole Kidman is in ieder geval goed gecast. Het politieke gekonkel op de achtergrond is feitelijk interessanter dan het wel en wee van de prinses. Wanneer je goed geïnformeerd bent betreffende het onderwerp valt de film wellicht tegen, maar zo voor de leek is het best aangenaam vertier.

Wat hebben ze tegen Nicole Kidman ? Ik vond ze een uitstekende Grace.

Natuurlijk wie een diopic had verwacht krijgt een heel korte passage, en dan nog een politiek getinte, uit het leven van de star-prinses.

Geen topfilm, maar toch te laag gekwoteerd.

The idea of my life as a fairytale is itself a fairytale

Als Grace Kelly liefhebber was ik wel benieuwd geraakt naar deze biopic. Het was sowieso wel mooi meegenomen dat Nicole Kidman, toch ook wel één van mijn meer favoriete actrices, de hoofdrol op zich nam, maar ook het idee om een periode uit het leven van Kelly te verfilmen (lijkt de laatste jaren wel een trend te zijn met onder andere My Week with Marilyn) kon me wel bekoren. De film werd echter genadeloos neergesabeld en daarmee verdween toch ook wel wat mijn interesse, althans tot de film eens op een zondagochtend op televisie werd uitgezonden.

Moet wel zeggen dat toen de eerste casting geruchten boven kwamen drijven, ik niet echt gelukkig was met de keuzes die ze hadden gemaakt. Kidman, op zichzelf staand een goede actrice maar toch ook geen Grace Kelly, en Tim Roth als Rainier? Leek me toch net niet meteen de verpersoonlijking van de actrice en de prins te zijn. Ik ben dan ook aangenaam verrast door Kidman die een zekere natuurlijke gratie (niet als woordspeling bedoeld) in haar rol weet te leggen. Roth doet er langer over om zich echt in zijn rol vast te bijten, maar geraakt er uiteindelijk toch ook nog wel mee weg. Frank Langella is op het randje (ik blijf er toch steeds de verminkte Arlington Steward uit The Box in zien en dan oogt dit wat vreemd) en sommige bijrollen (Roger Ashton-Griffiths als Hitchcock) zijn om van te huilen. Om toch met een positieve noot te eindigen, Paz Vega is trouwens wel een uitstekende Maria Callas.

Wie een waarachtig beeld van Grace Kelly wilt krijgen, kan hier maar beter weg van blijven. De film is gebaseerd op historische feiten en dat betekent dan meestal dat er met de werkelijkheid wordt geknoeid om een mooi geheel te maken. Zo heeft Prinses Antoinette effectief een poging gedaan om de troon naar haar toe te trekken, maar dat gebeurde reeds in 1950 terwijl Grace en Rainier elkaar pas in 1955 zouden leren kennen. Zo'n soort verandering hoeft niet noodzakelijk slecht te zijn, maar dit is verder een wat flauwe mix geworden die nooit ergens weet te beklijven. Vooral nogal klef met vlagen en dat einde met de speech van Kelly had een dieptepunt kunnen worden, maar verbazingwekkend genoeg weet Kidman er toch nog enige flair in te brengen.

Op zich wel blij dat ik dit uiteindelijk toch nog eens een kans heb gegeven, de vernietigende reviews zijn toch net iets te slecht, maar een echt goede biopic is dit inderdaad ook niet geworden. Kidman en Roth maken er nog het beste van en slagen daar wonderwel nog in maar verder is dit een film die je vrij snel vergeten bent.

3*

Die Grace moet een dijk van een inloopkast hebben gehad. Nicole Kidman ziet er werkelijk prachtig uit. Iedere scene heeft ze weer een andere magnifieke jurk aan, maar ja wat wil je met zo'n figuurtje, haar staat immers alles. Heur haar zit ook altijd goed, met name als ze ontwaakt. En de visagiste heeft een wereldprestatie geleverd. Chapeau!

Ook het camerawerk is goed verzorgd. Over het Monaco uit de jaren 60: niets dan lof, prachtig gevisualiseerd.

Met zoveel oog voor detail in de aankleding is het natuurlijk begrijpelijk dat regisseur Olivier Dahan schrijver Arash Amel geen tijd meer hadden om een beetje historisch besef te laten doorsijpelen in deze film. Desondanks heb ik er 2 uur welwillend naar zitten kijken en was van plan Grace of Monaco met een welverdiende dikke 2 sterren te belonen. Tot die speech op het eind. Au revoir et adieu, half punt eraf, we zijn tenslotte niet helemaal achterlijk.

Vijf jaar nadat Grace Kelly [Nicole Kidman] haar filmcarrière beëindigde ten faveure van een huwelijk met Prins Rainier [Tim Roth] van Monaco biedt Alfred Hitchcock [Roger Ashton-Griffiths] haar de hoofdrol aan in Marnie. Het is een droomrol en Grace heeft nog altijd haar draai niet gevonden in haar rol als monarch, maar het aanbod valt samen met een diplomatieke rel met de Franse minister van Staat Emile Pelletier [Olivier Rabourdin] die namens president De Gaulle [Andre Penvern] eist dat Rainier zijn inwoners belasting oplegt en de opbrengst afstaat aan Frankrijk. De diplomatieke onrust vergroot de spanning tussen Rainier en Grace en dat dwingt Grace om haar rol te herzien. Het is óf de rol van filmdiva in Hollywood, of die van echtgenote van Rainier en prinses van Monaco. De uitkomst is natuurlijk bekend, maar het scenario van Arash Amel speculeert over de gebeurtenissen en overwegingen die uiteindelijk leiden tot die uitkomst. Slecht ontvangen historisch drama is zo slecht nog niet. Het enige probleem is Nicole Kidman die met haar felle ogen en kille voorkomen en haar lengte bij voorbaat kansloos was als Grace Kelly, ook al doet ze wat ze kan.

Nicole Kidman marathon 36#

Saai, niet interessant en nutteloos.

Ik had eigenlijk wel zin in deze film, ik ken weinig van het verhaal van Grace Kelly, haar oeuvre en karakter, maar het verhaal dat ze haar filmcarrière verruilde voor een prinsessen leven was mij wel bekend.

Het voegt immers weinig toe. Het is gewoon niet boeiend allemaal. Het raakt me niet, het interesseert me weinig. Je vraagt je af wat er wel waar is en wat niet, omdat het geïnspireerd en niet een waargebeurde vertelling is. Ook had ik veel liever een echte biopic van haar gezien die ons meeneemt door heel haar leven dan alleen een momentopname. De locaties zijn wel erg mooi geschoten, maarja daar hoef je de film niet voor te kijken.

Kidman lijkt het wel goed te doen als Kelly, veel mensen zijn er negatief over, maar ik vind haar eigenlijk niet zo heel erg verschillen qua uiterlijk. De maniertjes en gebaren weet ik echter niet of dat er helemaal goed in zat, omdat ik Grace Kelly gewoon echt nooit gezien of gehoord heb in een interview of film.

Effe aan de slag met deze Grace of Monaco op Blu ray die ik tegenkwam bij de kringloop dat ik dacht even proberen of anders iemand anders er blij mee maken. En het gaat toch uitdraaien op het laatste want dit was toch wel een erg matige film.

De opening is nog redelijk met Hitchcock, de beroemde weg, het uitzicht over het prinsdom, en het debacle over de terugkeer naar acteerwerk. Buiten dat lijkt Kidman opzich geen slechte cast en loop ik altijd wel warm voor Paz Vega. Maar vervolgens verzand Grace of Monaco de film toch in een erg zoutloos en saai verhaal rond een conflict met de Franse regering over het innen van belasting op Franse staatsburgers woonachtig in Monaco.

Buiten dat is het verhaal ook nog behoorlijk opgeklopt waar gerept wordt over een staatsgreep en het ingrijpen van Grace haarzelf, dat terwijl er van Grace haar rol in deze kwestie niets terug te vinden is maar vooral de hele situatie tussen Frankrijk en Monaco schromelijk overdreven word waar de sancties een financiële straf was plus een soort van handelsembargo waar de grens dichtgegooid werden met verhoogde douane controles. Oftewel, volgens het verhaal moet het heel wat lijken maar het viel kennelijk in het echt wel een beetje mee.

Dat een verhaal echt of niet is hoeft overigens niet leidend te zijn waar de film gewoon verder niet interessant is, er geen tempo in het geheel zit, het mist nuance en diepgang, en de speech op het einde is zoetsappig op het pijnlijk af. Grace of Monaco is in mijn ogen dan ook een nutteloze film op alle vlakken.