It Felt like Love (2013)

Had hier toch wel iets meer van verwacht dan dat het uiteindelijk is geworden.

Redelijke film over een 14-jarig meisje die haar sexuele grenzen verkent. De camera blijft de gehele film dicht op de huid van het hoofdpersonage. Soms indringend, maar vaak ook wat aan de saaie kant. Ook een aantal gewaagde momenten, echter valt het einde wat tegen. Zeker geen slecht debuut voor zowel regiseusse Eliza Hittman en actrice Gina Piersanti.

Mooi, maar niet al te bijzonder drama die vooral heel braaf blijft. Het intiem camerawerk was wel een pluspunt, maar wat me vooral de hele speelduur geboeid hield was Gina Piersanti. Hoewel ze niet veel heeft om iets mee te doen hier, heeft ze mij wel sterk overtuigd met haar présence en wist met haar mooie melancholische mimiek me te raken. Ik hoop dat we nog meer van haar gaan zien. Zeer beloftevolle actrice als je het mij vraagt.

Film over een jong meisje dat er veel over heeft sexueel "in" te zijn.

Veel duistere beelden en vaak al te vlottende camera.

Soort meer realistischer en ernstiger "American Pie"-gedoe maar eigenlijk saai en emotieloos.

Een redelijk dramafilm...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Redelijk achtergrond geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Prima kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Erg fijne CoA.

Vooral te danken aan het acteerwerk en presence van Piersanti en de zeer intieme manier van filmen. Ook de deprimerende niet-geromantiseerde benadering was een verademing. Erg mooi om Lila's ontwikkeling naar haar womanhood en de ontluiking van haar seksualiteit te aanschouwen.

Vaak erg pijnlijk. Puur omdat ze tegen haar wil dingen zou willen doen voor die ervaringen maar ze toch steeds pijnlijke afwijzingen te verduren krijgt. Het camerawerk vangt haar fragiliteit en de momenten waar ze 'breekt' ondersteund door de magnifieke mimiek van Piersanti.

Mooie impressionistische schets van een tiener uit Brooklyn die zichzelf en haar seksualiteit ontdekt. Niet geromantiseerd, deprimerend. Erg passend bij je vroege tienerjaren.

Tussendoor gezien op Sundance Channel

En hij is toch wel goed meegevallen.

Eliza Hittman geeft met It Felt Like Love een intiem en uitzonderlijk realistisch beeld weer van een 14-jarig meisje en haar gedachten.

De meeste scènes zijn erg confronterend, zelfs voor een jongen. Ook het zomers sfeertje doorgaans heel de film wordt goed neergezet.

Naar het einde van de film toe komt alles (een beetje) eentonig over omdat er te weinig plotwendingen komen, hij kon niet de hele speelduur boeien.

Ondanks dat een sterke, maar vooral realistische film.

Een tweede visie brengt wel wat meer appreciatie bij.

Het "make-believe"-wereldje - vooral dan op sexueel gebied - van onze tiener is dan toch wel inhoudelijker en begripvoller, ook realistischer, uiteengezet, dan in eerste instantie beoordeeld.

Heel aardige coming of age, die me wel met wat vragen achterliet en ondanks de korte lengte soms wat saai is. Wel een fraai sfeerbeeld, mooi geschoten, de hitte van de New Yorkse zomers (die wij echt niet kennen) wordt goed neergezet (ik dacht ook steeds aan hiphop) en vooral dat vriendje van zuslief irriteerde me al vanaf seconde één dat ik hem zag. Vreselijk joch, met die ketting, en dat hoofd. Verder aardig sound design met vooral omgevingsgeluiden die sterk naar voren komen en zo een wat bevreemdende sfeer geven. Piersanti heeft een sterke rol door haar fantastische mimiek. 3,0*.

Ik vond het maar een saai en langdradig drama.

Het verhaal leek me best interessant maar alles is zo saai verfilmd (visueel zag het er nog wel aardig uit), dat het hele verhaal me weinig deed. Ook gebeurt er eigenlijk nauwelijks iets en het geheel is ook behoorlijk langdradig. Het verhaal draait dan wel om seks, maar daarvan is eigenlijk niets te zien m.u.w. van een zwaar behaarde penis. De cast kon me eigenlijk ook niet bekoren en hoofdrolspeelster Gina Piersanti vond ik maar een saai en niet interessant personage. Ondanks dat de film maar iets van 80 minuten duurt, heb ik deze film met veel pijn en moeite kunnen uitzitten.

P.S. het meest onroerende in deze film vond ik eigenlijk het gedoe met de hond, waar men schandalig mee omging.

Zat zoveel meer in...Emotieloos en te simpel

In dit regiedebuut van Eliza Hittman neemt lichaamstaal een centrale plek in. Al in de eerste scènes die praktisch zonder verbaal geluid voorbij gaan, volgt de camera de handelingen van een drietal jonge mensen en focust zich daarbij vooral op gelaatsuitdrukkingen en op roerloze delen van het lichaam die de apathische en lamlendige houding van de personages benadrukken. Mooie scènes zijn het.

Het verhaal is een simpele coming of age met weinig psychologische diepte. Audiovisueel steekt de film echter sterk in elkaar. In het middelpunt staat het 14-jarige personage Lila. Zij beweegt zich schuchter en breekbaar, maar ook wel sympathiek door de film en is vastbesloten haar maagdelijkheid te verliezen tijdens de zomerse hitte in Brooklyn, New York.

De camera volgt Lila dicht op de huid. Het verhaal wordt verteld vanuit haar perspectief. De camera zit er soms zo dicht op dat haar omgeving regelmatig heel vaag en onherkenbaar in beeld komt. De verbeelding van een kleine belevingswereld met een benauwend effect op de kijker.

Hittman heeft een duidelijke voorkeur voor het gezicht van Lila. Haar blik weerspiegelt een bijna neurotische zoektocht naar een een volwassen ervaring. Uit haar ogen spreekt de vastbeslotenheid om die mogelijkheid onder geen beding te missen als die zich zou voordoen. Overtuigend gespeeld.

Een mooie rol van Gina Piersanti. Een acrice die mij onbekend was. Ze speelt Lila erg ingetogen van buiten en erg expressief van binnen. Prachtig geacteerd.

Haar typische coming of age gevoel dat onzekerheid met zich meebrengt en zegt dat ze net zo goed onzichtbaar door de wereld kan stappen omdat haar bestaan, wil en mening toch niet worden gehoord, wordt in enkele scènes mooi verbeeld. De mooiste verbeelding van dat gevoel ontstaat als zij al lopend door een dichtbegroeid grasveld, als het ware samensmelt met de hoge graspalmen die boven haar uitsteken en nagenoeg onzichtbaar wordt. Heel mooi en heel poëtisch.

De film wekt door zijn sterke audiovisuele vorm en zijn gerichtheid op lichaamstaal een zinnelijke sfeer op. De vertwijfelde drang van Lila om eindelijk haar maagdelijkheid te verliezen roept daarnaast ook een wat droefgeestig gevoel op. Uit elk van Lila’s ervaringen blijkt dat het voor haar moeilijk is om het onderscheid aan te brengen tussen liefde en tederheid en gevoelloos opportunisme. Er is nergens een verantwoordelijk iemand te bekennen die haar dat bijbrengt. En dat stemt ondanks de hoeveelheid sensuele energie toch wat treurig.

Klein drama over het seksueel ontwaken van een tiener. Een sobere film, die het vooral moet hebben van het indringende camerawerk en van het ingetogen acteerwerk van Gina Piersanti.

Aardige voorbode voor Eliza Hittman’s indrukwekkende Never Rarely Sometimes Always (2020) over de achterkant van seksueel ontwaken.

Deze film gezien op sooner. Ik had er inderdaad ook meer van verwacht. Toch vond ik het niet saai of vervelend.