Don Jon (2013)

Hmm, had van Joseph Gordon-Levitt als regisseur een veel intellectueler debuut verwacht . Vond het in het begin erg puberaal en quasi-hip, maar gelukkig verbetert dat wel gedurende de film. Echt gewaagd is het qua onderwerpkeuze (vanwege Shame) echter ook niet, dus er blijft eigenlijk een net-niet film over. Anyway, het was okee in elkaar gezet met toffe montage. Schamele voldoende dan maar !

Wat een absolute draak van een film. Ik vind G-L best een straffe acteur, maar als regisseur heeft hij geen greintje talent. Als je zo een cliché-setting verzint voor je verhaaltje, dan is het een verplichting om er een klein beetje tongue-in cheek aan toe te voegen. Ontbreekt hier volledig. Waardoor we een zeer stereotiep beeld krijgen van een jersey shore situatie die de serie niet overstijgt qua niveau.

En dat in combinatie met een ontstellend slecht verhaal. Klef, moraliserend, en vooral oneindig veel herhaling. Het is een kunst om een simpele romcom van nauwelijks 90 minuten over porno, te doen aanvoelen als een kijkervaring die drie uur overschrijdt.

Redelijke film over een door porno geobsedeerde player die uiteindelijk toch verliefd wordt op een meisje. De eerste helft is zeker vermakelijk en fris, echter is het tweede gedeelte wat minder goed uitgewerkt als het soms wat serieuzer wordt. Leuke personages, vooral grappig omdat het er allemaal net dik genoeg bovenop ligt. Een ruime 3.0 sterren voor dit vermakelijke regiedebuut van Joseph Gordon-Levitt.

Dang, wat is Johansson hier een ontzettend kutwijf. Het gaat zelfs bijna ten koste van haar voorkomen. Mooi (pun intended) om te zien hoe zowel haar looks als talent volledig worden benut.

Ben best een fan van Gordon-Levitt, maar hier had ik wel wat meer van verwacht. Minder oppervlakkig vooral. Een paar kleine herhalinkjes werken nog wel op de lachspieren (die zus met haar eeuwige telefoon bijvoorbeeld), maar sommige zaken gaan te lang door en uiteindelijk ten koste van de rest, die er eigenlijk niet eens is want opeens is de film klaar.

Vermakelijk, maar meer ook niet. 3*

Tony Danza was nog de meest positieve verrassing, wat een baas.

Steve McQueen's Shame (4*) toonde de zelfdestructieve kant van porno en zag het eerder als een "ziekte". Gordon-Levitt toont een lichtere variant op hetzelfde onderwerp, en legt meer de vinger op het gebrek aan echte liefde. Dat vind ik een stuk schattiger. Niet dat McQueen volledig ongelijk heeft in zijn versie, maar ik vond hem een beetje "drama queen". Bovendien vind ik Shame nog steeds een stuk beter vooral qua uitwerking. Het personage in Don Jon is een nogal oppervlakkige kerel die in een beperkt wereldje leeft. Dat moet ook wel als je elke week je pornoverslaving gaat biechten in de kerk om dan opnieuw met een zuiver geweten te herbeginnen .

Het contrast tussen een mooie maar zelfzuchtige jonge vriendin (Johansson) en de minder aantrekkelijke en meer emotionele oudere vrouw (Moore) is enorm. Maar wat er toe doet is de diepte die de relatie bereikt en hem stilaan doet afkeren van zijn porno. De film op zich is niet echt diepgravend en soms weinig fijnzinnig. De komische toon maakt dat je het allemaal niet te serieus gaat opvatten terwijl dat op sommige momenten wel de bedoeling lijkt te zijn. Leuk om Tony Danza nog 's terug te zien.

Leuke film van en met Joseph Gordon-Levitt (wat wel opviel)

Met de meer als geslaagde intro wordt al direct de toon gezet die voor het grootste gedeelte van de film wordt gehanteerd. Wel goed, maar spijtig genoeg is er in het verdere verloop van de film nog weinig variatie te vinden; het blijft allemaal wat te eentonig, van mijn part mocht er nog meer aandacht geschonken worden aan het deel met Julianne Moore (toch wel mijn favoriete actrice geworden door de jaren heen, wat hier nog eens bevestigd wordt).

Opmerkelijk ook aan deze Don Jon is dat er vaak grappige momenten zijn die stuk voor stuk werken, heb net zoals een vriend naast me veel moeten lachen. Verder vielen ook de cast op, heel goed gekozen en de soundtrack die simpelweg 'iets heeft'. 91 minuten amusement en misschien ook wel iets meer.

Ondanks dat het verhaal me wel aansprak, vond ik dit uiteindelijk maar een matige bedoeling. De film staat betiteld als een Komedie / Drama maar qua Komedie valt er hooguit wat te glimlachen en qua Drama is het allemaal te luchtig om als een echt drama te bestempelen. Zeker wat betreft de eerste flauwe 50 minuten van het verhaal, daarna wordt het gelukkig wel beter en ook serieuzer.

Qua verhaal vond ik het eigenlijk niet allemaal zo bijzonder (de film "Shame (2011)" met een soortgelijk onderwerp was veel indrukwekkender) en hetzelfde geldt voor de uitvoering. Dankzij de indrukwekkende cast met o.a. Joseph Gordon-Levitt, de fraaie Scarlett Johansson en Julianne Moore is deze film wel nog het kijken waard. Ook de duur van de film is een pluspunt, want het duurt gelukkig allemaal niet te lang met maar 80 minuten.

P.S. het was wel leuk om Tony Danza weer eens terug te zien.

Het thema van deze film is natuurlijk erg interessant. In vergelijking met Shame is deze film nogal vlak. De insteek is ook wezenlijk anders. Waar Shame een lijdensweg laat zien gaat het hier om bevrediging. Shame legde de nadruk op het psychologische aspect en hier is het visuele element belangrijker. Zo nu en dan werkt deze aanpak wel maar al snel voelt het aan als een gimmick.

Verder doen de acteurs het niet slecht maar is het moeilijk om sympathie op te brengen voor de personages. De Italiaanse accenten voelen als een karikatuur en de dialogen zijn af en toe erg geforceerd. Zo is de overgang tussen Scarlett Johansson en Julianne Moore wel erg groot en daardoor niet geloofwaardig.

Al met al kijkt de film lekker weg maar heeft niet de impact van een Shame.

Boven Gemiddeld

Toch een ietwat onderschatte film vind ik.

Leuke rollen voor Joseph Gordon-Levitt en vooral Scarlett Johansson.

Die laatste vond ik echt een grote meerwaarde. Als Barbra haalt ze echt gewoon ergernissen in me naar boven. Haar relatie met Don Jon lijkt dan ook in eerste opzicht te gaan slagen, vermits ze beide niet al te veel lijken te verwachten van elkaar in een relatie. Mooi zijn, goede sex en je gedragen als echte man en echte vrouw... En dat zal het wel zo'n beetje zijn.

Je verwacht dan ook niet direct dat Jon uiteindelijk, diep in zich, toch méér verwacht en koestert...

Toch mooi om te zien dat mensen niet in een hokje te stoppen zijn...

Met Don Jon probeert Joseph Gordon-Levitt een gezellige film af te leveren over pornoverslaving. Daarmee is eigenlijk al meteen duidelijk wat er mis ging. Ondanks de montages van pornofragmenten en het vele gepraat over seks is er iets bijna kinderlijks aan de toon van de film. Dit is zo'n verhaal waarin een verslaving wordt opgelost door eenmaal met gevoel seks te hebben, zonder dieper in te gaan op karakterproblemen die verslavingen veroorzaken en extreem moeilijk te verhelpen maken. Hoewel niet de complete lijnen van de romantische komedie gevolgd worden heeft het wel dezelfde toon en een vergelijkbare drang naar simpele levenslesjes. Het vloekt een beetje met het onderwerp.

Iets anders wat me gruwelijk stoorde was het constante herhalen van shots en set-ups. Steeds weer dezelfde scènes bij de familie, de kerk, het sportcentrum, thuis met de laptop, in de disco, enzovoorts, enzovoort. Ook steeds weer worden deze hetzelfde gefilmd. De inhoud van deze scènes is ook steeds min of meer hetzelfde. Ik neem aan dat Gordon-Levitt deze aanpak koos om steeds een klein verschil in nuance aan te tonen en zo Jons groei te onderstrepen, maar ik werd op een gegeven moment gewoon moe van steeds dezelfde beelden, weer en weer en weer en weer.

Het is niet zo dat er totaal niets goeds in zit. Sommige scènes zijn echt geestig, zoals Jon die opsomt waarom hij porno kijken beter vindt dan zelfs seks hebben of de cameo's van sterren in romantische komedies. Ook is dit één van de films in een recente reeks die Scarlett Johansson goed tot haar recht weten te laten komen en haar ook een fatsoenlijke rol geven. Hetzelfde geldt niet voor Gordon-Levitt zelf, die nog nooit zo matig acteerde als hier. Net als Turturro in het eveneens recente Fading Gigolo cast hij zichzelf als een vent die iedere vrouw in bed kan krijgen. Misschien moeten acteurs zichzelf die rol niet meer geven.
2*

Zeer matige film zeg! Dat dit überhaupt voor een komedie moet doorgaan is belachelijk. Er zit werkelijk geen een goede grap in de film. En als het grappig is als veel scenes hetzelfde shot hebben, zoals bijvoorbeeld de aankomst in de kerk, het biechten en in de sportschool, dan is het in ieder geval niet mijn soort humor.

Het onderwerp seksverslaving wordt veel beter uitgewerkt in de film 'Shame'. Wat precies de intentie van de makers is geweest is me een raadsel. En dan dat rare zijplot met Julianne Moore ineens.

Nee, ik vind het een film met weinig hoogtepunten. Alleen Johansson speelt haar rol naar behoren, alleen het viel me nu pas op wat voor nare stem ze heeft om naar te luisteren.

Snel vergeten.

Me eens aan deze verwacht en 'k vond hem niet mis, maar 'k had er toch iets meer van verwacht. Dit thema is de laatste tijd erg populair, maar hier vond 'k het toch iets minder uitgewerkt.

De cast was nochtans goed op dreef, maar het verhaal viel misschien een beetje licht uit.

De film zag er wel fris en hip uit, dus dat zat wel snor, maar daar red je de film wel niet mee.

Leuke film om een keer gezien te hebben en het thema pornoverslaving aankaart zonder dat het te zwaar wordt voor een film die je met anderen kijkt. Her en der mocht er wel wat geknutseld worden aan het verhaallijn, maar al met al is het wel vermakelijk om te zien.

Het is eigenlijk tekenend dat Brie Larson als Don Jon’s zuster met niet meer dan een paar regels tekst op het einde in feite de show steelt. Want voor de rest stelt de film niets voor. Stoerdoenerij en veel gezever over pornoverslaving, rijkelijk gelardeerd met voorbijflitsende plaatjes. Dat is het wel zo'n beetje. Slaapverwekkend en vermoeiend tegelijk. Het abrupte einde, dat trouwens niks te vroeg kwam, gaf mij het gevoel dat de producten ook dachten van zo is het wel genoeg geweest. Een eerste klas mispeer, die zoals gezegd nog een beetje gered wordt door de zwijgzame, spiedende Brie Larson en haar iPhone. Qua film een regelrechte aanfluiting.

wel aardig filmpje voor tussen door.

het regie debut voor gordon levitt,en al het begin is moeilijk.

dus geen topper.maar hij heeft vast meer in zijn mars.

dit was vermakelijk.

beetje zoet einde.maar dat kan best.

Oppervlakkig.

Dat was het eerste wat me te binnen schoot. Niet dat de film nou echt zo slecht is, maar veel meer dan een redelijk boeiend relaas van een stel simple-minded figuren zag ik er niet in. Het blijft gelukkig wel tamelijk amusant en luchtig allemaal, voornamelijk dankzij Levitt's rol. Over de rest van de cast ben ik niet zo te spreken. Moore is vanouds irritant, Johansson een ongelooflijke tang. Snap ook niet waarom iedereen zo in katzwijm valt voor haar. Knap kan ik d'r niet echt noemen.

Het is vooral jammer dat het allemaal wat braafjes is, zeker gezien het onderwerp. Potentieel bied het wel, alleen weet Levitt er niet veel meer mee te doen, dan er een braaf zondagmiddagfilmpje van te maken. Enkele komische scenes wel, zoals die steeds herhalende dagelijkse usances van Levitt. Het biechten bij de kerk, zijn workouts bij de gym, allemaal wel geinig op zich, maar ook niet meer dan dat.

Degelijk niemendalletje dus, al had er meer uitgehaald kunnen worden. Krappe voldoende, 2,5*.

Aardige film. Voor een debuut als regisseur is het niet slecht. Scarlett speelt wederom fantastisch haar rol. Ze ziet er ook SUPER uit. Voor de rest zijn de typetjes best dom en irritant. Van Moore had ik iets meer verwacht. Het verhaal is vrij simpel, maar past ook bij het niveau van de personages. Alsof voor hun het leven bestaat uit seks, uiterlijk en stappen.

De light versie van Requiem for a dream. Don Jon kaart pornoverslaving aan maar ziet blijkbaar het geheel eerder vanuit een romcom-bril. Alles lijkt trouwens opgelost als je eenmaal de echte liefde hebt ontmoet. Bizar dat je zo verslavingen kan oplossen. De film heeft nochtans veel potentie. De stijl is anders dan we gewoon zijn, maar sommige figuren zijn gewoon ergerlijk. Niemand krijgt echt uitdieping als personage. Veel dingen gaan ook zo goed als verloren. De zus die alleen maar met haar gsm bezig is omdat er toch niet echt gepraat wordt in het gezin, de puberale vrienden, de kerk die met haar afgestompte biecht langs geen kanten echt luistert naar haar parochianen en de vriendin die via romantische films een beeld heeft dat mannen alles moeten doen voor hun vrouw.

Don Jon had met al die dingen ofwel de kant moeten kiezen van de verslaving, ofwel de personages net tot hun recht moeten laten komen. Nu is het vis noch vlees en is het een mislukte film helaas.

De eerste regieklus van Gordon Levitt en overal las ik redelijk positieve reacties. Dat hij dan zelf de hoofdrol ook pakte en gesteund werd door Johansson (jammie) en Moore zorgde ervoor dat ik toch wel verwachtingen had van deze film.

De film start eigenlijk enorm sterk. De eerste akte is écht goed. Dankzij de puike cast, een schitterende editing, een waanzinnig tempo en enkele komische noten gaat die eerste akte zo voorbij. Het is eigenlijk vanaf - en daar treft zij geen enkele schuld aan - Moore ten tonele verschijnt dat de film inzakt. De steeds herhalende editing is dan zo fris niet meer en werkt wat irriterend doordat het tempo inzakte en ook het komische aspect verwaterd. Op zich is de ontwikkeling van Jon wel nodig om iet of wat verhaal te hebben (want dat is flinterdun bovendien) en is het ook te prijzen dat dat niet - zoals zo vaak - met Johansson gebeurd maar dat dit met een nieuwe aansluitende verhaallijn gebeurd. Het is een moedige poging die jammergenoeg wat verkeerd uitvalt. Hoewel de cast het allemaal wel onderhoudend houd en je de schrijvers steeds wil 'prijzen' omdat ze het allemaal nét wat anders aanpakken dan een typische romkom is het anderzijds toch het gevoel van 'hier zat meer in' dat overblijft. Vooral omdat die eerste akte zo verdomd sterk was.

Don Jon is een mooie opener voor Gordon Levitt's regiecarrière. Hoewel het een best originele romkom is zijn de nieuwe paden niet altijd doeltreffend en zorgt het ervoor dat de uitstekende eerste helft een beetje verwaterd.

Flauw.

Ik kan Levitt best hebben, maar de laatste tijd lijkt hij niet meteen de juiste keuzes te maken. Toch was ik best benieuwd naar zijn regiedebuut maar ook daarin lijkt hij wat te makkelijk te willen scoren.

Voor een comedy was het verre van grappig genoeg, voor een coming of age filmpje grossiert Levitt teveel in de karikaturen. Het ligt er allemaal wel wat te dik op, Levitt de porno verslaafde, Johansson de claimerige seut en Moore de volwassen lerares. Dan mag Levitt wel het script geschreven hebben, veel tijd zal hij er niet aan verloren hebben.

Visueel valt het nog wel mee, redelijk vlot in elkaar gedraaid, maar nergens bovengemiddeld. Het kan de film ook zeker niet redden. Mnee, had er toch wel iets meer van verwacht. Gelukkig duurt het niet al te lang, maar als Levitt nog een keertje opnieuw wil proberen hoop ik dat hij toch iets beter z'n best doet. Dit is wel érg makkelijk allemaal.

1.5*

“Movies and porn are different, Jon. They give awards for movies.”

“And they give awards for porn too.”

Waar Shame een donker en deprimerend verhaal vertelde over een man met een seksverslaving, probeert Don Jon het op de luchtige manier. Best een verfrissend uitgangspunt met een Gordon-Levitt die zowel regisseert als de hoofdrol speelt.

Het begin van de film probeert duidelijk een luchtige en humoristische toon aan te slaan en dat werkt wel. Gordon-Levitt speelt goed en zijn foute accent, kleding en haar is een grappige bijkomstigheid. Johansson heeft ook een heerlijke rol als erg fout vriendinnetje waar je gelijk een hekel aan hebt. Wanneer Julianne Moore haar intrede doet komt ook het drama om de hoek kijken, en ook hier overtuigd de film. Don Jon is geen film die je bijblijft, maar als tussendoortje is het best lekker.

Redelijk.

Een vlotte en vermakelijke Amerikaanse komedie, meer is dit eigenlijk ook niet. Alleen gekeken vanwege de mooie aanwezigheid van Johansson. Levitt weet het allemaal vlot te houden en weet wat de kijker wilt zien, maar alleen in het eerste deel dan.

Uiteindelijk is dit dan ook weer de normale komedie met een lesje aan het einde, meer niet. Daar zorgt Moore dus voor, en het moment dat ze een grotere rol gaat krijgen stort de film dus ook weer een beetje in naar en soort standaard film.

Eerste deel was vlot en de aanwezigheid van Johansson is leuk. Levitt heeft ook zin in zijn eigen film, Moore was een tegenvaller. Nergens heel grappig of hilarisch, hooguit een glimlach momentje. Dan is het gewoon de vlotheid die de film nog wat overeind houdt.

Intrigerende film met een duidelijke boodschap. Ik moest de rol van Julianne Moore even plaatsen maar snap haar betekenis voor de film. Zij laat Jon eindelijk zien dat echte sex altijd mooier is dan fake sex. De relatie met Scarlett Johansson is te gespannen, teveel gericht op wie van de twee bepaalt in de relatie.

Tony Danza zorgt vooral voor de vrolijke noot als niet begrijpende vader.

“Don” Jon [Joseph Gordon-Levitt] heeft nooit problemen om een onenightstand te vinden, maar hij geniet meer dan porno dan van echte seks. Hij krijgt zowaar een relatie met Barbara [Scarlett Johansson] die ook de goedkeuring krijgt van Jons ouders [Tony Danza, Glenne Headley], maar kan nog steeds de verleiding van porno niet weerstaan. Wat ontbreekt er in Jons liefdesleven dat hij zich maar blijft wenden tot porno? De kennismaking met medestudent en weduwe Esther [Julianne Moore] biedt een nieuw perspectief. Levitts scenario zit vol rake observaties over de discrepantie tussen porno en seks in het dagelijks leven, alsmede over hoe bepalend (en verwoestend) het kan zijn voor relaties. Johansson schittert in een rol die haaks staat op haar imago en Brie Larson (als Dons zwijgzame zus) krijgt het laatste woord in deze amusante relatiekomedie.

Een prima film. Overigens, geen komedie, maar eerder drama/romantiek. Er wordt prima in geacteerd. In het begin valt de film iets te veel in herhaling, later verdwijnt dat. En - eerlijk is eerlijk - de herhaling heeft ook wel een functie in het geheel om het leven en de 'sleur/routine' daarin te schetsen. Acteerwerk is goed. Veel grote namen. Leuk om Tony Danza weer eens te zien na 'who is the boss' herinneringen uit mijn jeugd. Er worden wel duidelijke typetjes neergezet wat soms tegen het overacting aan zit (maar het blijft net aan de goede kant van de lijn). De film heeft ook een kenmerkende filmstijl/camerawerk. Heel erg emotioneel betrokken werd ik niet. Maar al met al toch gewoon een degelijke film die 3 sterren waard is. Ik geeft echter een half sterretje extra omdat de film een ongemakkelijk onderwerp bespreekbaar maakt dat nog niet zo heel vaak in films is uitgewerkt en bij veel mensen nog taboe is: porno verslaving en de impact daarvan op je leven. Ook bij tegenspeelster Barbara Sugarman is het onderwerp onbespreekbaar. En het onderwerp wordt op een luchtige manier gebracht, maar wél met een duidelijke les/advies. Ik denk dat voor sommigen deze film een wake-up call zou kunnen zijn (hoewel.... waarschijnlijk kijken ze naar 'andere' films ipv deze film...). Voor mij dus 3,5 ster.