And Now... Ladies and Gentlemen... (2002)

Not my kind of movie.

Viel me nogal mee. Is niet spectaculair, maar kon me wel boeien. Zaten wel mooie beelden in deze film.(en zeilschepen) Is voor 't eerst dat ik Patricia Kaas als actrice zag. Kon haar wel als zangeres(geb.Francaise, maar van Ned. afkomst?) 3*

Erg jammer dat Patricia Kaas probeerde te acteren... Daardoor daalde de film voor mij enorm in zijn waarde. Mede hierdoor 1,5 ster

De film is mooi als men de landschappen bekijkt, en de stem hoort van patricia kaas (mooie stem, sensuele muziek). Het script op zich vind ik weinig omvattend en de acteerprestaties ook pover

1,5

ik vond dit wel aardige film niet super maar wel leuk om te kijken film verloopt best vlot. 2,5

yeah, well..

niet echt een realistisch filmpje, maar ook niet zo beroerd als men hier doet denken.

Zeer zwakke film. Mijn advies: sla deze film over!

Wat een zwakke film,niet mijn soort film maar ik gaf het nog een kans viel me vies tegen.

1.5

De film is gewoon niet om aan te zien!

Er zat veel in, maar Lelouch heeft er helaas niks uitgehaald. Er is een complete miscasting (waarbij ik er bovendien sterk aan twijfel of Patricia Kaas wel kàn acteren), er zijn de saaie dialogen, het geheel is te lang uitgesponnen, en er de verwarrende opbouw en vooral afloop van het verhaal (wat is nou eigenlijk het échte einde ?).

Daarbij kan de regisseur geen keuze maken over welk genre film hij wou aanbieden; drama, detective, romantiek, psychologische thriller, alles loopt in elkaar; of beter gezegd, het loopt naast elkaar. Jammer.

Tja… het begin is op z'n zachtst gezegd wiebelig met die lachwekkende vermommingen en een overval met een truc (de insinuatie dat iemand een bazooka op de zaak van de juwelier gericht houdt) die rechtstreeks uit Steven Soderberghs Out of sight gejat lijkt te zijn, maar wanneer de "criminele" scènes achter de rug zijn wordt de plot interessanter, en omdat ik eigenlijk geen idee had waar de film heen ging of hoe hij zou moeten eindigen ben ik tot het einde toch geboeid blijven kijken. Leuk ook dat je steeds niet weet wat nou echt is en wat gedroomd of gefantaseerd, en ik vond het spel van beide leads uitstekend (ja, ook van Patricia Kaas). Neemt allemaal niet weg dat ik me na afloop toch heb zitten afvragen waar ik nou eigenlijk naar heb zitten kijken; de strekking of het thema of de bedoeling van deze film is niet in één zin te vatten, en bij de ene film is dat een pluspunt terwijl ik me bij een andere film daardoor bekocht kan voelen, en ik zou zo één-twee-drie niet kunnen zeggen met welke emotie deze film me achterlaat. Zou ik hier zonder de naam van Jeremy Irons aan begonnen zijn? (De dub is trouwens abominabel; ik ben wel wat gewend met Italiaanse films uit de jaren 50 en 60, maar bij deze film leek het wel of er bij een groepsgesprek niet eens moeite werd gedaan om te verduidelijken wie van de deelnemers er nou eigenlijk praatte, en daarnaast hielp de "afgeknotte" transfer van DFW [1.33:1 in plaats van 2.35:1] ook niet echt.)