I Used to Be Darker (2013)

Een redelijk dramafilm...

Redelijk verhaal...

Prima acteerwerk...

Prima achtergrond geluid/

muziek (geen Dolby Digital aanwezig)...

Prima kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Een relatieconflict en jeugdproblematiek vormen het thema van deze film.

De manier van het verhaal te brengen is echter niet grandioos. Wat onevenwichtig, traag en inzake dialogen zeker niet echt inslaand.

Naarmate de film evenwel vordert en meerdere aspecten worden verduidelijkt, wint de film ook aan niveau.

Misschien kan de muziek voor sommigen meer appreciatie uitlokken.

De film ademt een fijne sfeer, maar je hebt meer nodig om 80 minuten interessant te blijven. Het slome verhaal is aan het begin nog leuk, maar als je weer 10 minuten naar gitaargepingel hebt geluisterd, is de lol er wel zo'n beetje af. Ik kan slome cinema goed waarderen, maar dit was gewoon saai.
Wel leuk dat mevrouw Exarchopoulos bij de credits staat, ze is welgeteld een minuut in beeld.

Weten we ook weer waar McSavah zijn voormalige avatar vandaan haalde. Prachtig shot, net als deze poster.

Het heeft wel iets in zich dit (no pun intended), maar er had meer punch in gemogen. De film kabbelt onzeker voort zonder richting voor enig doeleinde. De aandacht gaat vooral uit naar de muziek, ten koste van de personages. Taryn, Abby en Kim zijn enigszins interessant, de rest staat erop te koekeloeren. Het is dat de liedjes voor mij weinig toevoegen, ik ervoer ze meer als een redundantie.

Fijn om weten is dat Jeremy Saulnier, regisseur van Blue Ruin en Green Room, achter de camera staat. Minder fijn, pijnlijk eigenlijk, is de fout in Adèle’s achternaam. Een te negeren rol, overigens.