E La Chiamano Estate (2012)

E la Chiamano Estate / They Call It Summer was een tenenkrommend schouwspel die verdacht veel overeenkomsten had met Shame (Steve McQueen). Je zou het met een beetje goede wil de Italiaanse variant erop kunnen noemen. Net als de Nederlandse - vrouwelijke - variant Hemel mist het scenario vooral betrokkenheid, nuances en diepte. De regisseur lijkt zich meer te bekommeren over de 'vorm' dan de 'inhoud'. Voor verder commentaar verwijs ik graag door naar de recensie van Variety.

Goed voor twee prijzen (Regisseur en Actrice) op het Filmfestival van Rome. Maar wat wil je ook als je figuren als Timur Bekmambetov en P.J. Hogan in de jury laat plaatsnemen ...

Op imdb zijn ze er ook niet kapot van zo te zien.

Dit zie ik er ook staan: Production Company: Pavarotti & Friends

Ik zou Rome links laten liggen en de volgende keer een accreditatie aanvragen voor Toronto of Vancouver

Nee, eerder Berlijn, Cannes of Venetië.

De gene die hier het synopsis heeft geschreven heeft van de film niet veel begrepen en hij is zo te zien niet de enige. Ik vond het indrukwekkende film, over een onmogelijke liefde, van een man voor zijn vrouw, die haar verafgood, maar niet de lichamelijke liefde met haar kan bedrijven, en daar onder lijdt. Hij kan liefde en lust niet samenbrengen in één vrouw, en zoekt bij prostituees en swingers verlossing voor zijn lichamelijke behoeften.

Het lijden van die man is geen gemakkelijke aanblik, niet voor zijn vrouw, maar ook niet voor de kijker. Waar de beperkingen van de man precies vandaan komen onthult de film niet. Maar hij is wanhopig op zoek naar een manier om zijn vrouw gelukkig te maken. Hij zoekt zelfs haar vroegere exen op, om te kijken of die haar niet terug willen. Een hopeloze en vernederende expeditie, niet omdat hij haar kwijt wil, maar omdat hij denkt dat dat misschien voor haar het geluk biedt, dat hij haar niet kan geven.

Moet nog wel even vermeld worden dat Jean-Marc Barr een grootse rol neerzet als de getormenteerde echtgenoot. Waarom iedereen zo negatief over deze film is begrijp ik niet. Oké, de film heeft wel wat Italiaanse trekjes, d.w.z. is hier en daar onodig theatraal. Ook het slot had voor mij wat subtieler gemogen, maar dat doet voor mij aan de film weinig af. Die past trouwens naadloos in het oeuvre van Paolo Franchi, die ook met La La Spettatrice een film heeft gemaakt over een onmogelijke liefde.

Volledig eens met wat Fransman zegt. Voor mij gewoon 4*