Takhté Siah (2000)

Vond hem niet al te boeiend. Oninteressant verhaal (wie weet wel voor mensen die er meer over weten of mensen die er opgegroeid zijn, maar mij deed het weinig), oninteressante karakters, tja het was eigenlijk een oninteressante films. 2*

Mooie ingetogen film met werkelijk prachtige beelden een dikke zeven dus 3.5*

op sommige plaatsen in de wereld hebben de mensen het te druk... amerikaanse (of andere)kogels ontwijken en in leven blijven is natuurlijk belangrijker dan onderwijs...

Intrigerende film, vooral omdat het geen proffesionele acteurs waren. Verder is die regisseuse heel cool. 4/5

Abbas Kiarostami regisseerde ook weleens een film over de communicatie tussen 'de geleerde' en de normale mens meen ik. Echter de leraar kan er niet niet veel vaart achter zetten (ook het tempo van de film ligt laag) blijkt wel door de constant vluchtende groep mensen die er niet voor open zijn. Dat de leraar zich blijft herhalen in de hoop mensen te vinden die willen leren is begrijpelijk. Ergerde mij echter wel enorm aan de boel andere karakters die hier ook wel wat van kunnen. Vrij mooie film toch. 3.5 sterren

Deze film werkt als een tijdmachine .......hup ......en je zit 80 minuten in de Middeleeuwen.

Two-Legged Horse van Samira Makhmalbaf vond ik geweldig, maar hier kon ik me toch vooral aan ergeren. De leraren en mensen die ze tegenkomen vond ik vooral overkomen als een stel contactgestoorde randmongolen. Het werd me ook totaal niet duidelijk wat voor groep mensen dit zijn? Koerden? Arabische Iraniërs? Wat de smokkeljongetjes daar in het grensgebied deden snap ik wel, maar al die oude debielen? (Tot mijn schande) begon ik gaanderweg te denken of het zo'n ramp voor de wereld zou zijn als ze door hadden gelopen toen ze op een mijnenveld waren gestuit
Het kijkje in deze voor mij vreemde wereld zorgt toch nog voor 2,5*

Hoewel de film dateert uit 2000 voelde de film me een pak oubolliger aan. De kwaliteit van het camerawerk is niet hoogstaand, maar dat heeft ook wel zijn charmes wanneer je met erg beperkte middelen een film maakt.

Een wat bizarre film die aanvoelt als een soort road movie te voet met een groep mensen die de hele tijd op de vlucht zijn. Wie ze zijn en waarom ze precies op de vlucht zijn, is niet geheel duidelijk. De leraren zijn op zoek naar kinderen die onderwezen willen worden. Ze hebben ook alles bij de hand met een schoolbord dat op hun rug gebonden is. En alsof het nog niet gek genoeg is, trouwt één van hen onderweg met een weduwe. Het duurt vervolgens niet lang wanneer hij beseft dat er een reden is waarom dit huwelijk zo makkelijk voltrokken kon worden.

Fascinerend allemaal, maar tegelijk ook een best irritante film met die hyperactieve opdringerige leraren. Maar ook de rest was niet veel beter met hun vreemd gedoe. Echte diepgang was dan ook ver te zoeken.

Mijn tweede Makhmalbaf jr. en ook deze is helaas niet het gehoopte schot in de roos. Kiarostami en Panahi liggen me een stuk beter. Het was voor mij geen aangenaam toeven tussen de voortploeterende wandelaars in deze film. De boodschap mag wellicht het brengen waard zijn, maar de manier waarop deze (keer op keer) wordt herhaald stond me wel iets tegen.

Blackboards heeft een sterk openingsbeeld. Een groep mannen met een krijtbord op hun rug wandelen op een pad in een ruig berggebied. Leraars die leerlingen zoeken zo blijkt. Dit beeld zegt al veel, misschien reeds alles en daarom blijft de film wat ter plaatse trappelen. Maar de boodschap is duidelijk. Niemand wil onderwijs, alle jongetjes die ze tegenkomen hebben geen behoefte aan lezen en schrijven. Ze moeten goederen smokkelen over de grens met gevaar voor hun leven. Blackboards is gemakkelijk te lezen dat een volk bij gebrek aan onderwijs steeds onderdrukt zal worden. Het krijtbord heeft wel zijn nut als camouflage, als draagberrie, als spalk, als waslijn. Er zit dus een zekere ironie in de film die tegenwicht biedt. Ook verder in de film. Als een leraar dan toch een jongen vindt die wil lezen en schrijven wordt hij neergeschoten tijdens zijn les. Regisseur Samira Makhmalbaf laat een nuchterheid voelen. De prioriteiten in een semi oorlogsgebied liggen anders. De leraars zijn een dreiging, zijn buitenstaanders en worden niet geloofd (bv of ze nu reeds de grens over zijn en veilig). Samira Makhbalhaf schreef het scenario samen met haar vader (ook een bekend Iraans filmmaker) maar veel is het niet geworden. Een middengedeelte dat niet zo boeit (die huwelijks- en plasperikelen vond ik maar flauw) en de dreiging is niet overtuigend gefilmd. Misschien wel door gebrek aan middelen want het lijkt voor een appel en een ei gemaakt (te moeten worden). Makhbalhaf trekt zich wel het lot aan van de Koerdische vluchtelingen en toont hun harde en moeilijke levensomstandigheden en de film lijkt wel een docu in de manier waarop het verteld wordt wat de betrokkenheid groter maakt. En het derde deel is goed waarin een nieuw verhaalelement (nl het gevaar van grenswachters) wordt gepresenteerd en een spaarzame score met die etnische bezwerende toon maakt indruk. Het laatste beeld (het krijtbord met 'ik hou van hou' als tekst die wegwandelt na zijn scheiding) is dan weer uitermate goed gevonden. Wisselvallig en daarom dus de gulden middenweg qua score.