Takhté Siah (2000)

Abbas Kiarostami regisseerde ook weleens een film over de communicatie tussen 'de geleerde' en de normale mens meen ik. Echter de leraar kan er niet niet veel vaart achter zetten (ook het tempo van de film ligt laag) blijkt wel door de constant vluchtende groep mensen die er niet voor open zijn. Dat de leraar zich blijft herhalen in de hoop mensen te vinden die willen leren is begrijpelijk. Ergerde mij echter wel enorm aan de boel andere karakters die hier ook wel wat van kunnen. Vrij mooie film toch. 3.5 sterren

Two-Legged Horse van Samira Makhmalbaf vond ik geweldig, maar hier kon ik me toch vooral aan ergeren. De leraren en mensen die ze tegenkomen vond ik vooral overkomen als een stel contactgestoorde randmongolen. Het werd me ook totaal niet duidelijk wat voor groep mensen dit zijn? Koerden? Arabische Iraniërs? Wat de smokkeljongetjes daar in het grensgebied deden snap ik wel, maar al die oude debielen? (Tot mijn schande) begon ik gaanderweg te denken of het zo'n ramp voor de wereld zou zijn als ze door hadden gelopen toen ze op een mijnenveld waren gestuit
Het kijkje in deze voor mij vreemde wereld zorgt toch nog voor 2,5*

Hoewel de film dateert uit 2000 voelde de film me een pak oubolliger aan. De kwaliteit van het camerawerk is niet hoogstaand, maar dat heeft ook wel zijn charmes wanneer je met erg beperkte middelen een film maakt.

Een wat bizarre film die aanvoelt als een soort road movie te voet met een groep mensen die de hele tijd op de vlucht zijn. Wie ze zijn en waarom ze precies op de vlucht zijn, is niet geheel duidelijk. De leraren zijn op zoek naar kinderen die onderwezen willen worden. Ze hebben ook alles bij de hand met een schoolbord dat op hun rug gebonden is. En alsof het nog niet gek genoeg is, trouwt één van hen onderweg met een weduwe. Het duurt vervolgens niet lang wanneer hij beseft dat er een reden is waarom dit huwelijk zo makkelijk voltrokken kon worden.

Fascinerend allemaal, maar tegelijk ook een best irritante film met die hyperactieve opdringerige leraren. Maar ook de rest was niet veel beter met hun vreemd gedoe. Echte diepgang was dan ook ver te zoeken.