The Long Voyage Home (1940)

John Wayne in een erg zwijgzame rol...maar zijn collega's, zeelui, zijn des te meer aan het woord met allerlei gepraat, gezwans, twijfels en dronkemansgedoe en als het moet een stevige vuist.

Veel stelt het allemaal helaas niet voor, en eigenlijk zijn de beste scènes naar het einde toe wanneer de kerels aan wal geraken (sommigen komen mij niet onbekend voor, als vergroeid met een Ierse pub en de schuimloze kingsize potten bier - cfr "The Quiet Man"...) en er ook wat tederheid tussen die bonkige, aan de zee verknochte gasten komt. Prettig om ook nog eens Midred Natwick aan het werk te zien, zelfs in een pittige, erg realistische rol.

Het geheel ontgoochelt voor een John Ford-film.

Best thing to do with memories is... forget em

Zo'n digitale televisie, het heeft zijn voordelen. Eenmaal er echter iets aan dat ding begint te schelen, dan krijg je te horen dat je bij een vervanging alle opnames kwijt zijn. Dat is niet zo handig aangezien ik best nog wel opgenomen films heb liggen en daarvan was deze The Long Voyage Home degene die me het meest interesseerde. De reden was simpel: de combinatie John Wayne - John Ford wil ik altijd wel een kans geven.

Niet dat dat altijd in even goede films resulteert, maar ik had toch niet verwacht dat The Long Voyage Home zo hard ging tegenvallen. Ford regisseert Wayne (die om een vreemde reden is gecast als een Zweed, inclusief dik accent) in een fragmentarisch verhaaltje rond een stel zeelui ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Ford koos ervoor om een aantal eenakters van Eugene O'Neill, maar slaagt er nooit in om er een echt evenwichtig geheel van te maken. Een aantal serieuze scènes worden dan ook wat teniet gedaan door de clowneske personages en het is eigenlijk pas op het einde dat de film me echt begon te intrigeren. Ole die dan toch naar huis lijkt te gaan, het café waar de mannen stomdronken geraken, Ole die wordt ontvoerd, de strijd die daarop volgt en natuurlijk de dood van Driscoll terwijl we de mannen zich dan toch terug aanmelden voor een volgende reis.

John Wayne als Zweed, het is eens een keer iets anders. Of het een goede keuze was? Nee, ik vond het niet. Ford zelf was blijkbaar erg te spreken over de performance van 'zijn ontdekking' (het was Stagecoach uit 1939 dat de acteur echt op de kaart zette) maar ik vind dit toch één van zijn zwakste rollen. Het is vooral het accent dat het allemaal wat om zeep helpt. Nog zo'n acteur met een serieus accent is Thomas Mitchell als Driscoll. Die doet het echter uitstekend en dat geldt ook voor Ward Bond. Sowieso eigenlijk vrij weinig op te merken aan de cast, met uitzondering dat het hier en daar wat overdreven clowneske performances zijn dus.

Ook niet helemaal handig natuurlijk dat dit een opname van de BBC, dus zonder ondertitels, waardoor ik hier en daar wat moeite had met de accenten. Zeker het gewauwel van Thomas Mitchell was niet altijd even verstaanbaar. Verder was dit vooral een film waarvan ik niet goed snap dat dit op IMDB zo hoog scoort, de aanwezigheid van Gregg 'Citizen Kane' Toland zal daar voor iets tussen zitten?

1.5*

deze film kon me totaal niet boeien , wayne ook in een bijrol zonder enig noemenswaardige text en voor de rest is het verhaal gewoon te saai .

Aardig camerawerk maar dat is op zich niet genoeg natuurlijk .