The Man in the Gray Flannel Suit (1956)

Deze film gaat over integriteit en waardigheid: dit pak past Peck, als geen ander, het beste. Maar die onderliggende moraal is met fluwelen hand in de film gesneden door parallelle levens aan elkaar te spiegelen. Deze film raakte me op een speciale manier....de film biedt geen echte oplossingen maar laat dilemma's zien...

Dit schrandere, intrigerende, weloverwogen, gevoelige en roerende melodrama, met een driedimensionaal thema, ging over hoop en dromen, tien jaar na de tweede wereldoorlog en was niet gemakkelijk. De nadruk lag op de impact die de oorlog nog altijd had op Amerikanen. Er werd ronduit uitstekend geacteerd: Gregory Peck speelde de menselijke en verontruste hoofdpersoon, Fredric March de welbespraakte, maar eenzame baas en jennifer jones, in de rol van de echtgenote, was warm en tegelijk prikkelbaar.

Aardige film over een man met een gezien die niet meer dezelfde is vanwege zijn tijd als soldaat in de oorlog. Op het begin soms wat melodramatisch. De beste scenes en dialogen komen dan ook tijdens de tweede helft voorbij. Ondanks dat de film iets te veel probeert te vertellen, had het wat korter mogen zijn. Met gemak 3.0 sterren.

Beetje lang maar geen onaardig volwassen drama over de naweeeen van WOII en het Amerikaanse zakenleven.

Maar.. Nunnally is bepaald geen Douglas Sirk en met name de scenes uit de oorlog maken dit soms wel onverdraaglijke soap.

Gelukkig is er nog de topcast met ook Lee J Cobb die ik altijd heel graag mag zien.

Deze film had "eerlijk duurt het langst" kunnen heten. Het gaat over diverse momenten waarop Tom Rath voor lastige keuzes staat, welke deels ook weer voortkomen uit ongelukkige keuzes uit het verleden. Het zijn situaties waarin veel mensen waarschijnlijk anders zouden kiezen, omdat het in het grijze gebied ligt en angst de overhand neemt. Ook Tom worstelt er mee en door de steun van zijn vrouw, weet hij toch de juiste keuzes te maken. En het wordt echt moeilijk als bij de laatste keuze de relatie met zijn vrouw zelf op het spel staat. Het zijn keuzes waar alle mensen in het leven mee te maken krijgen en die het verloop van hun leven bepalen. Het is altijd moeilijk te kiezen voor wat op korte termijn erg negatief kan uitpakken, in het vertrouwen verzamelen dat het op lange termijn toch beter is.

Prima script en goed gespeeld. Een ding dat wel breed geloofd wordt, klopt niet. Namelijk waar de gewetensvolle Tom verklaart dat hij 19 mensen in het volle zicht heeft doodgeschoten. Een psycholoog die namens het leger onderzoek deed na WW2, vond uit dat 80% van de mensen bewust over het hoofd schoot om mensen niet te raken. 80% van de mensen heeft een sterke psychologische barrière tegen doden. Ik weet van twee personen in de familie dat zij de vijand tegenkwamen op het slagveld en hun geweer omlaag deden, waarna de ander dat ook deed, en ieder zijn eigen weg ging. Zo erg is het met de mens niet gesteld.

Helaas zijn de Amerikanen daarna de training heel realistisch gaan maken, en vanaf Vietnam schoot 80% gericht op de vijand. Maar juist iemand als Tom zou dat waarschijnlijk nog moeilijk vinden. Psychologen waarschuwen dat de huidige generaties zijn barrière tegen doden loop te slopen met zeer realistische bloedige computer games. Mensen zeggen dan, ik weet echt wel het verschil tussen spel en werkelijkheid, maar in situaties van gevaar nemen reflexen het over. Dat is ook de reden dat sinds de Vietnam-oorlog soldaten met veel grotere problematiek (PTSS) uit de oorlog komen. Niet omdat ze slachtoffer zijn geworden, maar ze dader zijn geworden en met een diepe wroeging leven die ze moeilijk kunnen delen. Men zegt wel dat in oorlog mensen tot beesten worden, maar eerder is zo dat mensen tot beesten worden gemaakt, door dat kleine percentage smeerlappen die zelf het beest willen uitlaten.

Je in het leven staande houden, lukt niet zonder waarden hoog te houden, anders wordt het slechts overleven. Maar de dood komt toch en je kan het niet overdoen. De keuze blijft bij het individu zelf, en de gevolgen ook. De film laat zien dat ook voor ogenschijnlijke winnaars de gevolgen van verkeerde keuzes heel pijnlijk zijn. Niet alleen voor Tom maar ook anderen. Een uitstekende film wat mij betreft.

Jammer genoeg zijn films steeds moralistischer en oppervlakkiger geworden. De huidige woke-cultuur is een onder grote sociale druk opgedrongen moraal, waarbij vaak egocentrische mensen in de slachtofferrol gaan zetten, en anderen gaan meehuilen om niet als ongevoelig aangemerkt te worden. Wanneer de slachtoffergroepen dan zelf daders blijken zijn, wil men dat niet weten en kijkt men de andere kant op. Dat is geen waarden hooghouden, dat is schijnheiligheid. Geef mij dan maar liever deze film uit de oude doos.