Down with Love (2003)

Leuk, leuk, leuk... prachtige decors, erg leuke vertolkingen (Zellweger zucht..., McGregor en die Frasier dude waren ook erg leuk), perfect de sfeer neergezet van Breakfast at Tiffany's plus waarschijnlijk tientallen jaren zestig films die ik niet gezien heb. Enig nadeel dat het imiteren van de sixties films soms zo ver ging dat het hier en daar op een persiflage leek. Maar verder heb ik me erg erg vermaakt.

Ambitieus en origineel idee, dat wel een vrolijk filmpje oplevert met leuke muziek.

Het was helaas niet helemaal mijn ding, vanwege de vele flauwigheden. Dat mag dan wel de bedoeling zijn, om zo het sixties sfeertje er in te houden, maar het blijven nog steeds flauwigheden.

Het begint al met het logo van 20th Fox, wat voor Down with Love weer in diens mooie jaren 60 cinemascope vorm terugkeert. Het eerste half uur is overdonderend vlot en grappig, de gehele aankleding, montages, de kleuren, de heerlijke jaren 60 score van Shaiman (ala Mancini en consorten)... Maar blijft helaas niet overeind gedurende de gehele speelduur. Het werkt ook bij lange na niet zo goed op romantisch gebied. Waar vele echte films van ergens rond de jaren 60 tempo kunnen behouden en zowel op screwball komedie gebied alsmede romantiek kan werken, is dat bij deze film niet helemaal het geval.

De splitscreens zijn in de lijn van Austin Powers humor.

Ken overigens ook vele films van tientallen jaren terug die zoals deze steeds wat leuk worden, al toch genietbaar. Maar een leuke poging na Moulin Rouge en Chicago (die ik dan weer vreselijk vond) om het weer wat leven in te blazen. Kom uit op een 3 sterren

Wat een stompzinnige film....een irritante stijl en ik irriteerde me dus vaker dan dat ik er plezier mee had.

2*

Wel een grappig filmpje voor een keertje. Lekker kitsch ja. Maar wel met de nadruk op 'voor een keertje'. Op een gegeven moment ben je het overdreven gedoe wel een beetje zat, het maakt hem wel leuk maar dus wel voor een keertje.

Er had meer in gezeten, zo had ik zelf niet echt dat jaren 60 gevoel omdat het er allemaal gewoon net even te gelikt uit zag(ondanks alle pogingen met de kleding en de interieuren). Het komt gewoon niet authentiek jaren 60 over.

Qua zelfspot en humor zat het in het eerste gedeelte van de film erg goed en heb ik een aantal keer moeten lachen, maar richting het einde ontspoort de film compleet en slaat het plot nergens meer op. Wat een afknapper na zo'n leuk begin.

2*

Film van niks, want hij gaat nergens over. Zelfs het al zo vele malen vertoonde thema van de "battle of the sexes" komt niet uit de verf. Niet leuk, niet grappig, niet romatisch; gewoon niks.

Dat Renée Zellweger dit soort rollen in dit soort films accepteert. gaat mijn verstand te boven. Zonde van de tijd, zelfs op een regenachtige achternamiddag.

Denk aan Frank Sinatra en Petula Clark songs, oude filmmuziek, een übergestileerde '60s uitvoering waardoor het eerder futuristisch oogt, veel kleurtjes, subtiele absurde humor en een feelgood sfeer . Ik vond de film erg leuk om naar te kijken en (net) niet té zoet, een soort van cute:)

Beetje standaard romcom. Het jaren '60 sfeertje is leuk. Evenals het acteerwerk, af en toe wel ietsje kinderachtig maar toch wel leuk. Opvallend dat Zellweger en McGregor twee jaar later nog in een film samen zouden spelen: Miss Potter. De grappen waren imo niet helemaal geslaagd, althans ik kon er niet zo om lachen. Maar toch verveelde de film me niet daardoor. De decors zijn ook leuk. Uit het verhaal kon misschien nog wat meer gehaald worden. Het einde is erg voorspelbaar, maar lijkt wel verplicht te zijn in een film als deze. Al met al was het een aardig filmpje om eens gezien te hebben, maar niet iets speciaals.

2,5*

Leuke, vermakelijke en ontspannende film met een onverwacht slot.

Een heerlijk hysterisch film, kilometers over the top, neemt zichzelf geen seconde serieus. Prachtige sixties-achtige styling, maar dan zwaar overdreven, net zoals bijvoorbeeld in de eerste Austin Powers. De dictie van vooral Zellweger is ook heel goed.

McGregor doet het niet slecht, maar deed me weinig. (Ik denk dat bijvoorbeeld Clooney het veel beter zou hebben gedaan.) David Hyde Pierce is ook geweldig in deze film, maar z'n personage lijkt zo op dat uit Frasier dat het hem waarschijnlijk geen moeite kostte.

Het plot is wel origineel, maar niet zo goed uitgewerkt. De dialogen zijn redelijk.

De film is wel een beetje te lang, het laatste half uur voegt weinig toe, behalve dan de ontknoping, die ik niet zag aankomen. Zellwegers monoloog is door de lengte en haar manier van uitspreken hilarisch, maar door de inhoud eigenlijk best ontroerend. Het contrasteert nogal met alles ervoor, maar toch rondt het de film mooi af.

Topfilm. 4.5 ster.

Goeie film over de schrijfster van een populair boek waarin vrouwen de liefde afzweren. Een screwball comedie over de strijd tussen de seksen waarvan je van tevoren weet hoe die zal eindigen. Het ouderwetse aan deze film werkt juist verfrissend. Stijlvol in beeld gebracht allemaal. Renée Zellweger en Ewan McGregor doen het leuk samen.

“We're acting just like two people... in love.”

Ewan McGregor en Renée Zellweger die de hele tijd om elkaar heen draaien, en uiteindelijk toch tot de conclusie komen dat ze niet zonder elkaar kunnen. In de jaren 60 met veel kleurrijke sets en kostuums. Down with Love is een spektakel waar de energie en het plezier vanaf spat. De dialogen zijn scherp en het tempo ligt hoog. Womanizer en feministische journaliste worden verliefd, en het resultaat is een relatie die zo zou passen in Gone Girl. Maar dan wel met de sympathieke McGregor en Zellweger.