Cahill U.S. Marshal (1973)

Hoe ouder hoe beter geldt in ieder geval voor John Wayne.

Helaas vind ik het verhaal wat inzakken na een uur. Dat komt mede doordat er dan een verschrikkelijke deun wordt ingezet door Charlie Rich met "A Man gets to thinkin'". Echt een verschrikkelijk kitscherig vehicel dat je direct uit de film haalt. Het nummer sluit ook totaal niet aan bij de sfeer van het voorgaande uur, en al helemaal niet bij de verdere muziek van Elmer Bernstein.

Een vreselijk moment.

De sfeer van het voorgaande uur wordt erna ook nauwelijks meer gehaald, al zijn de scènes tussen Lightfoot (Neville Brand) en Cahill de moeite waard.

3*

Een beetje een dubbel gevoel,

Ik ging de film kijken door John Wayne, en die zet hier een uitstekende rol neer. Hij word inderdaad beter naar zijn leeftijd. Ook de Comanche tracker Lightfoor word erg goed gespeeld door Neville Brand. De Badguy is dan ook nog wel aardig, maar de rest van de cast is erg slecht.

Met als hoogtepunt Billy Joe en Danny, ik weet Billy Joe is jong maar hij bakt er echt helemaal niks van. Ging me er toch wel aan ergeren.

Kwa cinematografie is het allemaal redelijk, soms wat leuke natuurshots. Maar soms zie je net te goed dat het een decor is. Vooral in het begin in de sneeuw. Ook de belichting is erg wisselvallig en slecht.

Het plot is gewoon een normaal western plotje, niet te moeilijk en net niet te simpel.

Redelijke western die John Wayne en Brand moeten dragen. 2.5*

John Wayne weet van Cahill U.S. Marshall een heel aardige western te maken. Enigszins op de automatische piloot (zo blijkt als je leest dat de gedachten tijdens het filmen wel eens ergens anders zaten), maar nog altijd verre van slecht. Leuk om Wayne eens als vader te zien en interessant hoe de relatie met zijn zoons tot ongemakkelijke situaties leidt, voor zowel hemzelf als de beide zoons. Mooie rol ook van Neville Brand als ervaren scout met het nodige gevoel voor humor. De luchtige ondertoon zorgt ervoor dat de film lekker wegkijkt en hoewel er nogal het een en ander gebeurt dat allesbehalve lachwekkend is, is de film best vermakelijk.

Aardige film waarin de twee zonen van een sheriff een bankoverval plegen met nog twee handlangers. Een standaard western, maar met een prima verhaal dat onderhoudend genoeg is. Niets nieuws onder de zon en ook zeker niet de beste film met John Wayne, maar het kijkt wel gemakkelijk genoeg weg voor een ruime 3.0 sterren.

Oh, shut up, Simser! If a buzzard bites you, he'd never eat meat again

Het zal al lang geen geheim zijn dat ik grote fan ben van John Wayne. Ik denk dat dit wel eens de acteur kan zijn waar ik tot nu toe het meeste van heb gezien (zit aan bijna 70 films nu, enkel Louis de Funès en Jackie Chan komen denk ik in de buurt) en elke keer weet hij me te amuseren. Uiteraard zitten er wel eens wat mindere films tussen, maar van Cahill U.S. Marshal verwachtte ik best wel wat. Vooral omdat dit opnieuw geregisseerd werd door Andrew V. McLaglen en die had met onder andere The Undefeated en Chisum al wel toffe John Wayne films op zijn naam staan.

En deze mag zich perfect bij dat rijtje voegen. Cahil is John Wayne op leeftijd en dan merk je dat het toch allemaal net wat minder op de actie is gericht. Geen grootschalige shootouts of achtervolgingen, maar wel een interessant plot waar er eens een andere kant van Wayne wordt opgezocht. De relatie tussen Cahil en zijn zonen oogt breekbaar en hoewel Billy Joe & Daniel misschien net iets te jong zijn als kinderen voor iemand met de leeftijd van Wayne (ironisch genoeg waren sommige van zijn eigen kinderen ook rond die leeftijd dus zo vreemd is het an sich niet), geeft het wel een interessante invalshoek die je nog niet veel eerder in zijn oeuvre zag. Cahil is menselijker zowaar en dat geeft net dat beetje extra aan bijvoorbeeld de bezorgdheid van Billy Joe voor de schouder van Cahil. Verder is er met Fraser nog een goede slechterik en krijg je met Lightfoot nog een beetje comic relief. De scènes tussen hem en Cahil zijn spaarzaam maar wel erg leuk.

Ondertussen weet je wel wat je bij een John Wayne film moet verwachten. Nu niet om te zeggen dat als je er één hebt gezien, je ze wel allemaal hebt gezien maar met pakweg een 10 ietwat uiteenlopende titels kom je al ver. Toch blijft hij een intrigerend figuur met een uniek stemgeluid en is hij gewoon perfect voor dit soort rollen. Aangenaam verrast ook door George Kennedy. Ik kan me niet herinneren dat ik die al eerder de slechterik heb weten spelen, maar hij heeft er nochtans wel het gezicht voor. Fijne rol en dat mag ook gezegd worden van Neville Brand als Lightfoot. De rol van Marie Windsor als Mrs. Green loopt er een beetje verloren bij en ook Gary Grimes en Clay O'Brien overtuigen als de twee zonen niet helemaal, maar storen doet het niet. Fijn ook om Hank Worden nog eens in iets te zien. Samen met Ward Bond wel één van de meest gebruikte bijrollen in een John Wayne film volgens mij.

Tof! McLaglen heeft ook wel wat met James Stewart samen gewerkt en van die samenwerking heb ik nog niets gezien. Misschien ook wel interessant om eens te gaan uitzoeken. In ieder geval: klassieke Wayne film die door het ietwat atypische karakter nog net dat beetje extra krijgt. Wayne had halverwege de opnames geen zin meer omdat John Ford op sterven lag, maar daar is in zijn performance niets van te merken. Klassebak..

4*