De Wederopstanding van een Klootzak (2013)

Erg goed inderdaad, deze film van Van Driel, die zijn graphic novel in een wat langer jasje stook, maar die hiermee toch het hart van het boek bleef behouden.

4*

Een Nederlandse film die eerder Belgisch/Frans aandoet dan typisch Nederlands. De invloeden van" seul contre tous" (Gaspar Noe) zijn niet ver weg en als er later in een shot een letterlijke ode langskomt aan Noe's filmstijl weet ik het zeker, de regisseur heeft deze invloed wel gebruikt voor zijn film. Ook de dikke letters zijn daar een voorbeeld van.

Een origineel verhaal, zei het wat rommelig, waar er wel narratief is, maar deze niet noodzakelijk gestructureerd wordt aangeboden. De klootzak is Ronnie een harde crimineel die opeens heel gevoelig en diepzinnig in het leven staat. Het hoe en waarom wordt in de film uitgelegd, maar de nodige zijplotjes worden niet geschuwd. Dit kan verwarring veroorzaken bij de kijker (oeh, geen hapklare brokken), maar mij was het al betrekkelijk snel duidelijk.

Allereerst is dit een pikzwarte komedie. De genre aanduiding is in dit geval een persoonlijke mening, maar als "seul contre tous" als zodanig wordt opgevat, is dit er ook echt wel eentje. Veel mensen in de zaal dachten daar anders over en dat is begrijpelijk. Er zit een gelaagdheid en tegelijkertijd botheid in de film, waar humor niet uitgesproken is, maar meer ligt in de ironie van bepaalde bikkelharde situaties.

Mocht de film je niet bevallen, kun je als publiek 2 dingen doen, uitkijken en je bek houden, of de zaal verlaten. Alles hiertussen in is verkeerd. Als ik vervolgens het gevoel krijg dat ik in een vrij lege zaal de enige ben die geen enkele vorm van geluid maakt, denk ik dat er toch nog veel mensen hadden moeten oprotten, de vertoning was immers gratis. Deze irritatie werd heus niet veroorzaakt door puur dialoog, maar ook door subtiel zuchten, kuchen, hijgen en uit verveling tikken met een voet. Werd er elders al eens gediscuseerd over het wel of niet melden van overlast, ik kan niet de hele zaal tot rust manen? Want wie is er hier nu de gek, op dat moment?

Tot zover mijn eigenlijk zinloze rant, maar het moest er even uit. Gaan we terug naar de film, zien we licht choquerende humor en hard drama. Dit wordt rustig gefilmd en er worden geen onnodige details weggeven. Langzaam worden de belangrijke punten duidelijk en de rest doet er niet toe. Waar de film nog enigszins in de fout gaat is een aangeplakt einde, na de scene waar ik van verwachte dat het einde zou zijn.

Toch is dit zeer sterk en nu al 1 van mijn favoriete Nederlandse films. Sterk gefilmd, lekker hard, een beetje understated en erg zwart. Fijn!

Geweldige film, werd heel goed gespeeld. Een goed verhaal en mooi dat alles bij elkaar komt op het eind.

Soms was die wel wat gewelddadig, maar dat hoort er misschien bij.

Kortom, goeie film.

Geen onaardige film die het van mij vooral moet hebben van het visuele. Het Friese landschap - voor mij heel herkenbaar, ik ben meermalen in Friesland op vakantie geweest - zag er best mooi uit. Ook die scène in die dansgelegenheid waar iedereen in het wit was gekleed zag was het aanzien zonder meer waard. Het verhaal was nogal wazig, maar echt storen deed mij dat ook weer niet direkt. De scènes met de handschoen en het einde - de neger die uit de boom viel - waren bovendien zeer komisch. Al met al dus best wel een aardige film dit misdaadfilmpje van Van Driel met bovendien best wel goed acteerwerk van Yorick van Wageningen.

3,5*

Aardige film, waarvan het mij nog niet duidelijk is of ik dit als komedie moet zien, of als keiharde misdaadfilm. "Tarantino in de polder", die oneliner beschrijft het nog als beste.

Yorick van Wageningen zet hier een overtuigende klootzak neer. Helaas vond ik het acteren van de overige cast minder overtuigend. Dit komt mede door het script. Sommige conversaties komen raar over.
De verhaallijn met de asielzoeker paste niet in het totaal. De enige functie daarvan was het einde, waar de verbanden met alle hoofdpersonen zichtbaar werden, maar ik vond het allemaal maar cliché.
Veel dingen blijven erg vaag. De handschoen op de rookmelder had een duidelijk doel, maar dat dit doel niet meteen in praktijk werd gebracht is vreemd, zeker als hij er ruime tijd later nog steeds hangt en zijn kamergenoot geen enkele agrwaan krijgt van een plastic handschoen aan het plafond die de rookmelder uitschakelt.
Verder snap ik de reden niet helemaal van de ommekeer van de klootzak, die na de mislukte aanslag ineens een levensredder werd, in een belachelijke scéne waarin een asielzoeker zichzelf in brand steekt via een brandstapel! (paasvuur?)
Had de klootzak geheugenverlies door de aanslag en wist hij niet meer wat een harde crimineel hij ooit was? Had hij wroeging gekregen? Geen idee.

Slecht was het zeker niet, aan de cinematografie is veel aandacht geschonken, en het ziet er prachtig uit, zoals de scéne waarin de schroevendraaier even te zien is. Erg knap gemaakt!

Samenvattend: Een onderhoudende, mooi geschoten film met een slecht script en matig acteerwerk. Krappe voldoende.

Meer van gehoopt (verwacht).

Had hier toch best veel van verwacht. Wanneer namen als Noe en Tarantino de revue passeren dan is dat wel even wat. Nou is het deze film zijn schuld niet dat Tarantino genoemd is. Want kolere dat slaat nergens op! Zit er een gangster in je film word die flapdrol meteen genoemd. Nou dat mag meteen geschrapt worden. Noe snap ik wel, maar daar later meer over.

Nou als we die namen even wegdenken en gewoon naar de film kijken. Is het leuk geprobeerd maar overtuigd het helaas allerminst. Zo wil het bijvoorbeeld bij de scene wanneer Ronnie een pistool tegen zijn hoofd krijgt en er komt iemand binnen, humor brengen door de reactie van de man. Maar het mislukt totaal op beeld. Geval; grappiger op papier. Ook cinematografisch had ik hoge verwachtingen, maar dat kun je beter ook niet hebben. Het is allemaal professioneel, maar opvallend, knap of uitmuntend is het eigenlijk nooit. Yorick is netjes, maar ook bij de spelregie is het nog nergens fantastisch. Nogal wat houterige dialogen.

Wat rest is een film die NIET vreselijk slecht is, maar door wat te positieve recensies en dingen roepen als begin van Dutch new wave (ja je hoopte het maar toch ), wellicht te hoge verwachten schiep. Als eerste poging is het niet iets om je diep voor te schamen maar er is nog een weg af te leggen als Driel het ambieert. Is kennelijk meer tekenaar.

Dan nog even op de Noe scene discussie in te haken. LOL! Ik vind het wel wat jammer dat hij het ontkent. Geloof best dat je zo een scene al hebt bedacht. Een soort out of body experience is wel vaker zo vertaald. (camera gaat omhoog) Maar dit was wel ernstig hetzelfde. Sowieso ongeloofwaardig, gezien je research doet als je die stijl waardeert. Als Noe/Debie nou 100 films zouden hebben gemaakt dan begrijp ik nog wel dat je ze niet allemaal hebt gezien. Maar dit zijn er 2. En het making-off filmpje kom je ook vrij snel tegen op het internet. Dat gezegd, komt het natuurlijk nooit in de buurt van Enter of Irriversible maar was het wel het beste shot van de film!

2.5 sterren.

Een dikke, bebrilde gangster met een nekbrace: wie had kunnen voorspellen dat het één van de meest iconische personages uit de Nederlandse filmgeschiedenis zou worden? Toch is dat precies wat Yorick van Wageningen van Ronnie gemaakt heeft. Samen met nog enkele andere kleurrijke personages - zoals Jeroen Willems' geniale Mr. Joyce - geeft hij de magisch realistische wereld die Guido van Driel neerzet invulling.

En wat een schitterende wereld is het: cameraman Lennert Hillege weet van het Friese Dokkum een adembenemend mooie locatie te maken. Zijn camerawerk varieert van simpele pracht (Ronnie die van buiten door een kamerraam gefilmd wordt terwijl hij een forel eet) tot pure poëzie (de Angolese asielzoeker Eduardo die op zijn achterwiel door de polder fietst).

Het vormt een perfecte omlijsting voor het vreemde verhaal. Of voor de twee vreemde verhalen, moet ik zeggen. Ronnie, die na een bijna-dood-ervaring de wereld op een bijna bovenzintuigelijke manier waarneemt en Eduardo, die een verschrikkelijk verleden in Angola met zich meedraagt en met veel moeite zijn plek in Friesland probeert te verdienen en te vinden. Twee fascinerende verhalen die niks met elkaar te maken hebben, en tegelijkertijd door Van Driel als twee puzzelstukjes in elkaar passen.

Op z'n eigen manier valt alles in de indrukwekkende slotscène samen, waarna je desalniettemin met meer vragen dan antwoorden opgescheept zit, maar dat is eerder de kracht dan een zwaktebod van de film: De wederopstanding van een klootzak zit stampvol met thema's, dubbele lagen en visuele details (de rode vlinder uit Ronnie's mond). Van Driel reikt de oplettende kijker genoeg aan om mee aan de slag te kunnen, waardoor de film aan het eind niet onbevredigend aanvoelt. Integendeel: zelden heb ik zo verzadigd de bioscoopzaal verlaten.

Goeie film over een mislukte liquidatie op een crimineel en een Angolese asielzoeker. Het duurt erg lang voordat de connectie tussen deze twee duidelijk is, maar dit is allerminst storend aangezien de scenes op zich boeiend genoeg zijn (de scene met de stofzuiger voorop). Het verloop laat zich niet gemakkelijk voorspellen en alles is strak en stijlvol in beeld gebracht. De laatste film met Jeroen Willems, die hier slechts een klein rolletje heeft.

Leuk geprobeerd, deze Nederlands gangster-arthouse film, maar echt geslaagd vond ik het toch allemaal niet.

Ik vind het allemaal erg sfeervol gemaakt (hoe vaak zie je een film die speelt in Friesland) en mooi gefilmd, en er zitten een aantal sterke scenes in, maar het heeft wat mij betreft toch allemaal wat te weinig om het lijf om echt indruk te maken.

De film duurt maar 90 minuten en heeft ook nog eens een erg laag tempo, dus uiteindelijk gebeurt er eigenlijk gewoon te weinig. Toen hij afgelopen was had ik echt zoiets van "oh, was dit het al"?

Jammer, want met het gegeven en de personages had wel wat meer gedaan kunnen worden.

Echt onbegrijpelijk waarom deze film zo ongewaardeerd word. (zowel hier als bij het IFFR vorig jaar) Dit is toch echt een fikse uitschieter vol creativiteit, goede timing en sterk acteerwerk in de Nederlandse cinema. Beter dan de zoveelste NL-komedie dat bijna een kopie is van de 100 NL-komedies daarvoor of de zoveelste Nederlandse film over vrouwen in een crisis. Wat hadden de mensen dan van deze film verwacht?

Ja, waar zal ik eens beginnen: We beginnen bij Ronnie (prachtige vertolking van Yorick van Wageningen na een lange tijd in Amerika te hebben gezeten) die net een aanslag heeft overleefd en vermeend dat zijn handlanger in Friesland zit omdat hij op het nippertje nog wel het wapen van Dokkum op zijn arm zag getattoeërd. Samen met zijn mokkige lijfwacht Janus, die echt letterlijk alles af loopt te zeiken, en die ook echt schitterend is neergezet door Juda Goslinga (zie nu pas dat hij ook in Rundskop een hoofdrol had), gaan ze dus op zoek naar de dader. Alleen Ronnie komt niet echt over als een crimineel. Integendeel zelfs, hij lijkt ineens moreel besef gekregen en zelfs voorgevoelens, waarbij hij zelfs nog iemands leven red. En dit allemaal tot de grote verbazing van Janus. Ronnie is anders, zoals "Bruce Willis in Die Hard anders was dan in The Sixth Sense". Vervolgens maken we een sprong terug in de tijd en zien we hoe de oude Ronnie is, en dat is toch wel even flink het tegenovergestelde.

En hierin is het gewoonweg dolle Tarantinoëske pret, en is Ronnie hier gewoon een asociale, zwaar gestoorde, meedogenloze crimineel, met notabene een obsessieve stoornis, (die tegelscene was echt hillarisch.) die voor niets of niemand terugdeinst, zelfs niet voor zijn vrouw en ook niet voor de onschuldige vrouw van een dealer, wat ook weer gevolgen heeft voor na zijn wederopstanding. Zijn oneliners waren ook echt fantastisch en onvergetelijk, en zijn criminele activiteiten en zijn gangstermaatjes zijn ook overduidelijk belangrijker dan zijn huwelijk. Het misdaadthema is ook, net als Black Out, voor een Nederlandse film prachtig in elkaar gezet, met een paar lekkere meedogenloze scene's: Bv die stofzuigerscene. En last but not least: Een onvergetelijk, en enorm sterke (Engelstalige) korte rol van Jeroen Willems als maffiabaas James Joyce. Heerlijke scene, waarin Willems opnieuw weer bewijst dat hij er toch wel weer met zijn kop bovenuit stak in de Nederlandse filmwereld. Het blijft ook gewoon erg jammer dat hij is overleden, hij had echt nog zoveel kunnen doen in de filmindustrie.

En dan zijn we nog lang niet klaar. De film is ook nog een soortevan mozaïk verhaal dat zich ook richt op de ouders van die vrouw die Ronnie aan puin heeft geslagen, waarvan de vader verantwoordelijk is voor de mislukte aanslag, een hotelbazin met een zieke kat maar ook een erg sterk maatschappelijk onderwerp over de Angolese asielzoeker Eduardo, die hier ook gewoonweg een magistrale en emotionele rol neerzet. Vooral die hele rit met Titus was een behoorlijke hartverwarmende scene. Zijn trauma's worden hierin ook behoorlijk overtreffend neergeschetst.

Verder zorgen de locaties, landschappen, dijken en dorpjes in Friesland hier ook voor een uiterst sfeervolle bijdrage (wel vreemd dat er niks met de Friese taal zelf wordt gedaan), maar ook opmerkelijk voor een misdaadfilm en de film word ook nog overgoten met een visueel overdonderend sausje. Ik heb hier vaak de naam Noé voorbij zien komen, en inderdaad: die scene in de disco heeft daar echt heel veel van weg. Verder ook een erg toffe hypnotiserende scene. Ook die nachtmerrie's van Eduardo en vooral die eindshot in het blauw waren ook echt een lust voor het oog. Al denk ik dat dit toch echt wel de stijl is van Van Driel, hij is tevens ook striptekenaar.

Kan het gewoon blijven zeggen: een uitschieter van een Nederlandse film die werkelijk aan alle kanten klopt en het ook zeker moet hebben van de sfeer. Ik hoop echt dat van Driel weer een stripverhaal van zichzelf gaat verfilmen. Topklasse!

5,0*

Een mysterieuze film over een crimineel en een asielzoeker. Twee verhalen die schijnbaar los van elkaar staan maar die toch naar een overeenkomst toe werken. Pas helemaal aan het einde van de film bij de ontknoping blijkt wat het verhaal is. Dat verhaal is flinterdun. Maar dat heeft de maker heel knap verborgen weten te houden. Want het was desondanks wel een boeiende film.

Leuke film die ook nog eens de noordelijkste stad van ons land promoot: "Dokkum".

Ben hier zelf (ben zelf een Fries) enige keren geweest en het is inderdaad een aardig plaatsje, net als de film. Deze viel mij niet tegen en wordt vrijwel geheel door de complete cast gedragen.

O.a. door de herbergierster en de crimineel Ronnie, waarvan de eerste de nuchterheid zelve is en Ronnie eerst een klootzak is en langzaam veranderd in een ander mens dat tot bedaren komt maar niet geheel begrepen wordt door de vroegere kompanen.

Fijn verhaal en een prima film!

Tsja heel vervelend, maar we gaan toch echt weer de zware onvoldoende uit de kast trekken, al zien we wel dat de regisseur in ieder geval nog geprobeerd heeft er iets van te maken, maar ja een hele filmgeschiedenis om tegen aan te boksen en dan is de conclusie gewoon jammer van de moeite.
Gedeelte "Pulp Fiction", een eind waar ze bij "Signs" nog jaloers op worden.....en iets met een asielzoeker of emigrant waar het glazuur spontaan van je tanden barst.
Karikaturen, het foeilelijke Nederlandse landschap, slechte dialogen...het is dat Willeke van Ammelrooy nog ontbreekt, maar mag verder op die enorme grote hoop, die grote hoop met slechte Nederlandse films.

Een matige dramafilm...

Matige verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteur Jeroen Willems (overleden)...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Goede kwaliteit HD breedbeeld...

Niet te moeite waard...

Close, but no cigar. Van Driel is wel zo visueel ingesteld dat hij op dat vlak puntjes scoort, maar opgaan in zijn film, thema's, symboliek en wat er al niet meer te zien is, is er niet helemaal bij. Terwijl het toch wel wat interessante elementen heeft op de rode draad. Minst boeiende onderdeel is veel van wat zich rond de asielzoeker afspeelt.

Bomen, nachtmerries en aan de andere kant iets met een rode vlinder, mja, oké. Rondom Eduardo blijft het bij harken. Met Ronnie gaat het gelukkig soepeler. Uitgezakte vent, harde crimineel en iemand die het kwijt is, of juist niet, na iets wat zich laat aanzien als een soort bijna dood ervaring. Fijne acteur, die Yorick van Wageningen.

Een aantal aardige dialogen, zo is er een anekdote die er toe doet, enkele kleurrijke figuren, er dwarrelt een dosis zwarte humor door de film en van Driel vertikt het om alles op te lepelen, maar tegelijkertijd blijft het me allemaal iets te zweverig en daardoor afstandelijk. Of zoiets. Enfin, de stofzuiger. Weer wat geleerd. En arme Sonnema.

Dit drama met klein randje zwarte humor doet wat vreemd aan, al is het alleen al vanwege de prachtige titel. Het verhaal ontrolt zich rustig en is -ondanks de flashback- tamelijk rechtlijnig. De karakters zijn interessant, de beeldvorming in het Friese platteland mooi. De film doet 'onhollands' aan door de wat narige sfeer en dat is een pluspunt.

Alleen heb ik duidelijk de relevantie van de asielzoeker-verhaallijn gemist, ik kan het niet plaatsen. De artsy toevoeging van de handschoen/nachtmerrie voelt wat random. Mede daardoor zit ik aan het einde toch met een vraagteken wat het doel was van een flink aantal scenes.

Ben hier niet zo van onder de indruk. Film is onderhoudend en aardig gefilmd maar het pakt me nergens. De geweldsscènes vind ik wel pluspunten, behoorlijk rauw. Met de sapperdeflap om het af te maken.

Matig. Qua regie is dit nog best heel aardig, waarin je merkt dat de regisseur toch een zeker stijltje wil doorvoeren. Weinig muziek en als dat er al is vooral lekker dromerige muziek. Maar de film zelf kon me nauwelijks boeien. Dat komt vooral door Van Wageningen die ik nergens geloofwaardig vind. Als hij gaat schreeuwen zie je een acteur die boos wil zijn, geen moment had ik het idee dan een keiharde gangster te zien. En of dat zo bedoeld was of gewoon een kwestie van matige geluidstechniek, maar ik vond de dialoog erg vaak op de achtergrond zitten en nauwelijks verstaanbaar en dat verhoogt het kijkplezier niet bepaald. 1,5*.

Allemaal iets te hoog gegrepen.

Het concept is vrij helder, de uitvoerig laat te wensen over.

Qua regie en camerawerk wisselen goede en slechte momenten elkaar af, en ook het acteerwerk is over het geheel middelmatig te noemen. Zelfs van Wageningen had geen kwaliteit genoeg om de film alleen te dragen. Helaas. *2,5

Een nieuwe slag bij Dokkum. In 'De Wederopstanding van een Klootzak' (2013) vormt het pittoreske Friesland een strijdtoneel tussen verschillende getraumatiseerde mannen, die een nieuwe bladzijde openslaan in hun leven. De volkse crimineel Ronnie (Yorick van Wageningen) leert het leven herwaarderen als hij een moordaanslag overleeft. De asielzoeker Eduardo (Goua Robert Grovogui) verwondert zich over ons vlakke land, waar alles wat afwijkt of niet in het plaatje past kapot wordt gemaakt. De Friezen vermoordden immers Bonifatius toen hij het christendom kwam brengen, maar uiteindelijk hebben de christenen alsnog hun heilige bomen gekapt. En dan is er nog de mysterieuze man met de tatoeage, die als een duveltje uit een doosje opdook om gerechtigheid te brengen. Maar is de wereld werkelijk beter af zonder de klootzak uit de titel?

'De Wederopstanding van een Klootzak' (2013) is een absurdistische sfeerprent in de geest van Alex van Warmerdam of Martin McDonagh. Het ene moment verstilling als gangsters aan komen rijden over de Afsluitdijk of als de jonge asielzoeker langs de dijken fietst en ronddanst in de Wadden. Prachtige shots van ruisende bladeren in de zeewind of kabbelend zeewater. Het volgende moment hypergewelddadige confrontaties wanneer de duisternis naar boven komt als deze personages plotseling hun dominantie tonen naar anderen. De beschadigde mannen in 'De Wederopstanding van een Klootzak' (2013) proberen schoonheid te vinden in hun vergankelijke, onbeduidende bestaan. Al komen de verhaallijnen van Ronnie/Eduardo net niet lekker bij elkaar. Met een overtuigendere karakteropbouw was de climax harder binnengekomen.

Onderhoudende, visueel inventieve misdaadfilm over een crimineel (Yorick Van Wageningen) die na het ternauwernood overleven van een moordaanslag op krachten komt in Dokkum, waar hij te maken krijgt met een reeks bizarre gebeurtenissen. Van Wageningen is erg goed in de hoofdrol en het licht surrealistische sfeertje kon mij wel bekoren. Gebaseerd op een graphic novel van de hand van regisseur Guido Van Driel.

Een interessante opstart met een afglijder.Jammer, had meer in gezeten, daar de lijnen er wel zijn, die worden echter onbenut gelaten.