Nell'Anno del Signore (1969)

Italiaanse cinema buffs verzekeren me bijna unaniem dat dit een briljant meesterwerk is, bovendien wastie destijds een enorme kaskraker bij het gewone publiek, en nog steeds is het een van de populairste Italiaanse films. Toch is ie bij mijn weten in het buitenland een stuk ongekender en voor zover ik weet- maar wie ben ik- ook buiten IT niet op dvd gereleased.

Hoe dan ook, dit eerste deel van de anti-paapse trilogie van Magni lijkt me eerder een film voor binnenlandse consumptie, die kennis van de restauratie, de kerkelijke staat en de risorgimento vooronderstelt. De dialoog- en er wordt hier wat afgeleuterd- mag dan letterlijk verstaanbaar zijn, figuurlijk ontglipt de buitenstaander iets teveel om het nog optimaal genietbaar te houden.

Toch deed Magni een concessie: hij wilde eerst werken met een stel van de Romeinse straten geplukte amateurs, maar de producent dwong hem Manfredi te casten als protagonist, waarna hij dan maar besloot er een sterrenshow van te maken. We ontmoeten hier dan ook vele gekende gezichten: behalve Manfredi dus ook Claudia als joodse vriendinnetje van de held- gelukkig hoefde ze geen feestneus op te zetten-, Salerno als reactionaire bandiet en kolonel, Sordi als geflipte en onuitstaanbare priester, Tognazzi als inquisiteur, n.b. Pippo Franco als openbaar schrijver, en voor het buitenland ook nog een overbodige Ekland als prinses, terwijl de 2 carbonari worden gespeeld door 2 buitenlanders ! Meer bepaald Hossein en Verley, die ook love interests van Claudia zijn. Merkwaardige keuze.

Film is trouwens gebaseerd op ware gebeurtenissen en de 2 carbonari hebben echt bestaan, het liep ook zo met ze af als in de film. Die besluit met een shot van Rome anno 1969 op de plek waar het allemaal gebeurde.

Ik beklemtoon nogmaals dat de connaisseurs dit briljant vinden, ik echter vond deze anti-klerikale tragi-komedie een vrijj vervelende praatmarathon en sterretjesrevue, al ziet een blinde en hoort een dove dat Manfredi terecht een NDA en DDD in ontvangt mocht nemen voor zijn rol.

Ook de score van Trovajoli is gekend, hij maakte hier gebruik van de diensten van Edda dell'Orso die hier net als in c'era una volta il west wederom een Claudia theme mocht inzingen.

p.s.: het Hollandse woordje paskwil- kent u het nog ?- is een verbastering van Pasquino, oorsponkelijk de naam van een beeldje.