Mark Knopfler: A Life in Songs (2011)

Mark Knopfler heeft een hele ontwikkeling doorgemaakt in zijn muziek. Van (anti) MTV songs tot folk. Op het moment is hij geïnteresseerd in traditionele Schotse en Ierse folk en dingen als bluegrass, de roots van country & blues (en daarmee ook van rock'nroll).

Mensen die daar ook van houden (zoals ik) en in die (allereerste) geschiedenis geïnteresseerd zijn, zouden bijvoorbeeld dit kunnen aanschaffen. Een zeer compleet en interessant plaatje (5* waard ).

In deze docu spreekt Mark over zijn ontwikkeling en over zijn inspiraties en over het proces van songs schrijven en maken. Ook vertelt hij iets over zijn unieke gitaartechnieken.

Een rasartiest die echt plezier heeft in zijn werk. Mooi om te zien én te horen.

Ik heb echt zin om meteen weer een cd-tje van 'm op te zetten:)

The Sultan of Swing speaks

Ik ben een groot fan van The Dire Straits. Ik leerde de groep van Knopfler voor het eerst kennen via een verzamelcd (de Money For Nothing CD met die heerlijk foute jaren '80 hoes) en ik was meteen verkocht. Ik begon de rest van hun oeuvre te verzamelen (niet echt moeilijk vermits ze maar 6 CDs hebben gemaakt) en ook die waren stuk voor stuk klassiekers in het genre. Vorig jaar kwam er een hoogtepunt in mijn fandagen met het duoconcert met Bob Dylan dat Knopfler gaf in het Sportpaleis en toen ik zag dat de BBC een documentaire maakten over de gitarist/songwriter zoals ze er één over Robert Plant hadden gemaakt, wist ik dat ik dit moest zien.

Maar 60 minuten (volgens mij was het zelfs minder) is simpelweg te kort om echt een goed beeld te krijgen van Knopfler. De man is vandaag de dag nog altijd met verschillende projecten tegelijkertijd bezig en niet alles wordt even goed besproken. De documentaire verelt het leven van Knopfler chronologisch en is in dat opzicht wel interessant maar zoals gezegd is er gewoon te weinig tijd. Ik hoop in ieder geval dat er ooit eens een uncut versie uitkomt waarin we gewoon het hele gesprek met Knopfler krijgen te zien want volgens mij is dat wel een serieus stukje langer dan dat we hier voorgeschoteld krijgen. Die kans lijkt me jammer genoeg wel redelijk klein maar een fan mag hopen natuurlijk.

Tijdens het zien van de documentaire valt op hoe charmant Knopfler eigenlijk is. Er wordt geen gebruik gemaakt van willekeurige journalisten die ooit eens een artikeltje over de gitaarlegende hebben geschreven en daardoor vinden dat ze alles over hem weten. Neen, de documentaire is bijna in zijn geheel een langdurig interview met Knopfler die allerlei leuke weetjes over zichzelf en zijn nummers verteld. Het succes is hem overduidelijk niet naar zijn bol gestegen (heerlijk hoe hij toegeeft dat hij het openingsakkoord van Romeo and Juliet puur toevallig heeft gevonden) maar je ziet hem gewoon glunderen wanneer hij het over zijn muziek heeft. Erg aangenaam om naar te kijken. Zit best ook nog wel wat nieuwe informatie in voor de fan want zo wist ik niet dat hij met Dire Straits was gestopt omdat hij vond dat het allemaal te groot was aan het worden. Naar het einde toe krijgen we nog wat korte momentopnames van repetities voor zijn nieuwe tours en geven een aantal van zijn muzikanten hun mening over hun bandleider. Erg leuk in ieder geval.

Mark Knopfler: A Life in Songs is een documentaire die elke fan van Dire Straits wel zal kunnen smaken. Er wordt ingegaan op zijn jeugd, de Dire Straits en zijn latere projecten maar het had gerust nog wel wat langer mogen duren. Er wordt maar ongeveer een half uur uitgerekend voor de 6 Dire Straits albums en van zijn solocarrière wordt er geen enkel album besproken Erg vermakelijk maar hier had meer in kunnen zitten.

3.5*

Een aangename documentaire die helaas nergens de diepte in gaat. Af en toe wat oppervlakkige informatie over Get Lucky en zijn nieuwe, Privateering, maar verder toch vooral gericht op Mark als persoon. Uiteraard nog een standaard intro met veel Dire Straits-werk (waarbij Love Over Gold schandelijk overgeslagen wordt..). Solowerk wordt amper genoemd (geen woord gehoord over Sailing to Philadelphia, laat staan andere albums als Shangri-La en Golden Heart) en optredens zijn vrij kort.

Niettemin een aangename docu met vooral veel standaard info over Dire Straits en meer achtergrondinfo over zijn solocarrière. 60 minuten is veel te kort. 60 minuten voor Dire Straits, 60 minuten voor zijn solowerk zou zijn imposannte carrière meer recht aan doen!

Want als fan moet je elke beweegreden van één persoon uit een hele groep kennen? Ik ben fan van de muziek die ze maken en dat betekent niet dat ik elke zin die Knopfler ooit heeft uitgesproken heb gehoord.

Ik ben een grote fan van Mark Knopfler en alles dat hij gedaan heeft, maar bij deze docu bleef ik wat op m'n honger zitten. Als je in 60 minuten een overzicht wilt geven van de liedjes die deze man geschreven heeft en bovendien nog iets interessants wilt brengen over die liedjes, dan weet je dat het héél oppervlakkig is gebleven. (ter info: 60 minuten is met moeite langer dan een aflevering van 'Classic albums' waarin ze slechts 1 album bespreken van een artiest).

Maar waarom moet je op zoek gaan naar de achtergronden? Ik heb alle reguliere albums in huis + een paar live albums en dan vind ik wel dat ik me een fan kan en mag noemen. Een fan ben je imho vanwege de muziek en daarvoor hoef ik de achtergrond niet te weten. Soms kan het een extra zijn (Rumours van Fleetwood Mac) om de muziek te waarderen maar dat is hier toch niet het geval.

Waarom zou de achtergrond bij nummers van Dire Straits minder toevoegen? Een nummer als Romeo en Juliet wordt een stuk aangrijpender als je weet dat het over een toenmalige vriendin van Mark ging. Of Private Investigations, die wordt een stuk persoonlijker als je de achtergrond van Mark als journalist kent. Wie kan begrip voor de speelse EP ExtendeDancEPlay opbrengen zonder te weten dat te weten dat het een niet serieus bedoelde EP is, maar gewoon weer even wat simpele vrolijke muziek, na duizenden keren Private Investigations? Hoeveel mensen weten dat Tunnel of Love een hommage is aan de kermis in de stad waar hij opgegroeid is (Newcastle) en dat die kermis de reden voor hem was om muzikant te worden? Het zijn toch wel die kleine dingen die de nummers wat meer body geven, mijns inziens.

Wat mij betreft is het verschil tussen een fan en liefhebber precies datgeen wat ik schets: het weten van de achtergronden en juist alles ervan willen weten. Je bent ook maar fan van hooguit een paar bands, in mijn ogen. Maar goed.. daar kan je over twisten.

Is er eigenlijk een reden dat het altijd een maand duurt eer je reageert Niet echt bevorderlijk voor zo'n discussie..

Er is inderdaad een verschil tussen iets weten wat een extra geeft bij een nummer (zie mijn Rumours voorbeeld van Fleetwood Mac) maar het feit waarom ze gesplitst zijn, zie ik nergens als toegevoegde waarde bij een nummer? De voorbeelden die je aanhaalt zijn mooie voorbeelden en hebben inderdaad hun meerwaarde. Er blijft natuurlijk nog altijd een verschil tussen een fan zijn en een die-hard fan zijn. Maar bon, ik denk dat we allebei wel hebben duidelijk gemaakt wat we juist bedoelen.

Heb ik trouwens ooit gezegd dat je fan moet zijn van honderden bands? Of ik begrijp je twee laatste zinnen niet.

Mijn vader was vroeger fan van de Dire Straits. Ik heb dus veel van hun muziek gehoord, en dat vond ik helemaal niet vervelend. Integendeel, ik vind zijn stem heerlijk rustig, en zijn gitaarspel spreekt me ook aan. Naar zijn muziek luisteren voelt daarom wel als thuiskomen.

Ondanks dat ik zijn muziek goed ken, weet ik eigenlijk niets over de man zelf. Dus het was wel interessant om Mark met zijn rustige, relaxte stem uit te horen leggen hoe hij is opgegroeid, hoe zijn ouders waren, wat zijn invloeden geweest, wat voor banen hij heeft gehad enz.

Er wordt op een fijn tempo afgewisseld met het interview met Mark, de voice over en foto’s en filmmateriaal (van optredens en videoclips) uit de oude doos. Daarnaast neemt Mark ook geregeld een gitaar op schoot om een bepaalde techniek uit te leggen.

Handig voor de beste man dat hij journalistiek heeft gestudeerd. Dat zal hem vast geholpen hebben met de reviews die over hem geschreven zijn. Misschien wel een idee voor andere nieuwe artiesten, naast mediatraining ook een mini cursus journalistiek om dat eens van een andere kant te bekijken. Dit interview met hem was trouwens ook prettig om te beluisteren. Hij weet ook vast goed hoe inhoud hieraan te geven. Welke info te geven en welke niet.

In het eerste gedeelte van de docu zit het meeste informatie. Voor mij was dus eigenlijk alles nieuw, voor de fan met gemiddelde, doorsnee info over Knopfler zal het weinig spannends zijn. Verschillende periodes uit zijn carrière worden aangestipt. Verwacht naast informatie uit zijn jeugd verder geen persoonlijke informatie uit de periodes daarna. Naarmate we verder tegen het einde komen, wordt dit net wat te lang uitgerekt naar een ‘ik ben nu heppie de peppie en chill’-achtige statement. Gelukkig wel nog wat afgewisseld met korte interviews met zijn band.

Ik denk dat ze de documentaire nog wel nog wat meer hadden kunnen vullen met professionele informatie, zonder dat nieuwe fans of wat oudere mensen er dol van zouden worden.

Fijne redelijk informatieve, en relaxte documentaire.

3,5*

Ik hou wel van de muziek van Knopfler. Heb hem éénmaal gezien als solo artiest. Ik heb wat gemengde gevoelens over het feit dat dit draait rond Knopfler en niet over de Dire Straits. Hij was dan wel de spilfiguur, maar in tegenstelling tot men echte idool Bruce Springsteen, lijkt Knopfler na deze documentaire niet bepaald een teamplayer. 60 minuten is niet bepaald lang gezien zijn carrière. En toch leek het een eeuwigheid te duren. De regisseur kan nergens dynamiek uit de muziek halen en ook het nogal wat saaie vertellen van Knopfler zelf, was helaas niet zo boeiend. Ik mis dat heroïsche, waarbij het lijkt alsof de regisseur zelf een fan is. Iets wat hij moeilijk in deze korte docu kan tonen. Na enkele vorige muzikale documentaires van Freddie Mercury en Bob Marley, ben ik toch wel wat teleurgesteld over deze rond Knopfler. Misschien als hij overleden is...

Ik zal eens happen.

Zo'n aanpak kan ook werken, maar moet dan toch anders aangekleed worden. Lijkt me eerder voor een aflevering uit een muzikale documentaireserie. En Knopfler is dan wel sterk op gitaar, als hij moet vertellen over muziek, mis ik de dynamiek die hij in z'n gitaar legt. Je kan niet overal goed in zij natuurlijk, maar zet daar dan als maker iemand tegenover die de kijker kan meetrekken.

Dat men een film iets meer waarde probeert te geven als iemand is overleden, is inderdaad meestal wel een gegeven, ja. Ik kan me wel voorstellen dat iemand zich dan meer 'aangetrokken' voelt tot een film, maar als je er zo minder om geeft, wil eigenlijk zeggen dat je de persoon achter de muziek niet zo spannend vind. Zoals ik al zei, kan dat natuurlijk. Maar het is alleen niet de inhoud waar het je dan om gaat.

Het is weer even geleden dat ik deze docu heb gezien, maar nu je er een verklaring voor geeft kan ik me ook wel weer voor de geest halen dat hij het nooit echt over de DS had. Ook dat hoeft nog niet te betekenen dat hij niets om de bandleden geeft. Er komt ook niet naar voren dat het maar stroef ging ofzo. Juist wel wat warmte, naar mijn idee. Maar wel enigzins op de vlakte, wat volgens mij gewoon bij Knopfler's karakter past. Ook over deze stelling (die ik nu maak) valt te twisten: moet de docu passen bij het karakter van de hoofdpersoon? In dit geval vond ik het een goede keus.

Als je die laatste alinea en de rest van de info in je review had gezet, was ie een stuk helderder geweest. Maar het is jouw review, dus wat je daarmee doet mag je zelf weten.

Ik weet natuurlijk ook niet of hij al dan niet iets geeft om de bandleden van Dire Straits, maar zo kwam het toch over in de documentaire. Terwijl een biografie rond Bruce Springsteen (E Street Band), Freddy Mercury (Queen) en George Harrison (Beatles) wel evengoed keken naar hun plek in de band, en toch evengoed persoonlijk het 'hoofdpersonage' toelichtten.

De documentaire (als het zo heten mag) weerspiegelt een beetje de carrière van Knopfler: het wordt wat gezapig tegen het einde. Jaja, we weten nu wel dat je veel van liedjes schrijven houdt en dat je doet wat je leuk vindt.

Verder is het wel een held natuurlijk, een man die zo te zien heel normaal is gebleven en bewust wat meer down to earth is gegaan met zijn muziek en zijn optredens. Ik hou zelf meer van de muziek van Dire Straits maar ook zijn solowerk mag er zeker zijn.

Leuk voor de liefhebber om eens te zien, maar als documentaire natuurlijk magertjes (ook verbaast dat het überhaupt op Moviemeter te vinden is).

2,5*