Gli Uomini, Che Mascalzoni! (1932)

Gekende klassieker met internationaal succes die van De Sica de wereldster zou maken die hij tot zijn dood zou blijven, en hem lanceerde als de Jimmy Stewart van de Italiaanse cinema die hij tot het eind van de oorlog zou blijven. Lanceerde bovendien Camerini als de auteur van romkoms in Italië onder het fasjisme, vaak ook weer in samenwerking met De Sica. Dat hij zo te zien pas recentelijk is toegevoegd, , wekt dan ook enige bevreemding.

Dat dit filmpje het niet van zijn verhaal moet hebben dat enigszins geinspireerd is door de musicals van Clair, moge duidelijk zijn: jong working class koppeltje vindt elkaar en de liefde in de bruisende grootstad Milaan, gaat uit elkaar na een mislukt uitstapje, ziet dat het zich heeft vergist, en de 2 komen na de nodige misverstanden weer bij elkaar terug. Dat is alles.

Wat hem belangrijk maakte was dattie als eerste Italiaanse film op locatie is geschoten: Milaan en het merengebied. Dat deze locaties hier vanwege de censuur zo flashy respectievelijk idyllisch als mogelijk worden voorgesteld, moge duidelijk zijn. Milaan lijkt zo te zijn weggelopen uit een 32 designcatalogus, waarbij misschien nog het meest de beurs opvalt waar De Sica zoals u zult zien een soort voorloper speelt van mr. Hulot .

Waarom de 30-jarige De Sica nog tig rollen zou spelen als onhandige charmeur, lijkt me ook duidelijk, hij doet het allemaal erg naturel en zonder de automatische piloot die hij later maar al te vaak zou installeren. Dat terwijl hij hier als protagonist in de cinema debuteerde, en de producent hem eerst niet moest vanwege zijn...te grote neus. Whatever.

Ondanks alle cheesiness dient niet vergeten te worden dat deze film met zijn subplot over gewone mensen in angst voor werkloosheid- zie de advertentie montage- toch wel degelijk vooruitliep op de neo-realisten.

De film dankt zijn huidige roem natuurlijk vooral aan het liedje "parlami d'amore Mari(l)u ", waarvan ik dacht dat het al lang daarvoor een schlager was, maar dat schijnbaar pas dankzij deze film en De Sica die het zingt een evergreen werd.

Stukken genietbaarder dan die neo-realistische films in ieder geval. Franca en De Sica best charmant samen, verder ook vlot qua tempo. Klassieke formulefilm uiteraard, maar toch aardig verrast, had een hoop treurigheid verwacht maar kreeg een vlotte, aangename film in de plaats.

Leuke rol voor de Sica in een plezierig, eenvoudig filmpje als vrouwenversierder maar die

bij Lia Franca door de liefde wordt gegrepen die (uiteraard) niet zonder slag of stoot

wederzijds beantwoord wordt wanneer beiden zelfs een jaloersmakend spelletje spelen.

Onderliggend aandacht voor het verschil tussen arm en rijk en ook met neo-realistische trekjes

(Sympathie wekkend voor de eenvoudige mens: De Sica ook een eenvoudige jongeman met

als enig vervoermiddel een fiets). Met geregeld knap camera- en montagewerk ook, de

aanrijding met de auto vond ik fabuleus in beeld gebracht. Aandoenlijke film, met ook

enkele grappige momenten.